Η ΠΟΛΗ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ - CITY ON AIR

Αβαντι μαεστρο

2011-11-02T19:25:00.001+02:00

Κειμενο του Αντιγονου Γεμιστού
"Τοσο γραμμένα τα εχουν ολα πια, στα παλια τους παπουίδια αυτοι στον Δημο Βερογριάς; Εχει εδω και 6 μηνες που τους ειδοποιησα για πρωτη φορα. Μετα ξανα στους 3 μηνες . Για ενα ποτιστικο συστημα που σε μια παιδικη χαρα εχει χαλασει η βανα του και τρεχει συνεχως ( ναι εδω και 6 μηνες). Η απαντηση τους: δεν εχουμε λεφτα για να αλλαξουμε την βανα!!!!!!!!!!!!!.
Καποιος γειτονας κατι ψιλοεφταξε και σταματησε να τρεχει τοσο πολύ. Εδω και 1 μηνα παλι ομως αρχισε να τρεχει . Δεν τους ξαναπηρα τηλεφωνο. Ισως να τους ειδοποιησαν και οι δημοτικοι υπαλληλοι που περναν απο εκει. Την απαντηση την ξερω .
Ηδη οι πολιτες που κανουν υπερκαταναλωση νερου πληρωνουν προστιμα.
Ο Δημος αραγε θα πληρωσει ;
Οι υπευθυνοι αντιδημαρχοι θα πληρωσουν για την υπερκαταναλωση νερου για την οποια ευθυνονται;
Εμεις θα την αλλαξουμε την βανα μονοι μας .Ακομα και μουσκεμα να γινουμε γιατι δεν θα σας ζητησουμε να κλεισετε το νερο για να το κανουμε , μιας και ειμαστε σιγουροι οτι δεν θα στειλετε εργατη του δημου να το κανει γιατι μαλλον δεν εχετε λεφτα για να του πληρωσετε το μεροκαματο"
*** πολυ ωραιες και οι συστασεις, για να μην δημιουργουν οι δημοτες λιμναζοντα νερα , προς αποφυγή προσελκυσης κουνουπιων που ισως και να μεταφερουν τον ΙΟ του Νείλου.

2011-05-18T13:07:00.000+03:00

Monika-Obsession(lyrics)

http://www.youtube.com/watch?v=hi_DrG6ZBtM&feature=related

Οδηγίες του δήμου Βέροιας για την διαχείριση των απορριμμάτων

2011-04-21T08:46:00.001+03:00

Από την δήμαρχο Βέροιας Χαρούλα Ουσουλτζόγλου και τον αντιδήμαρχο Καθαριότητας Θεόδωρο Θεοδωρίδη ανακοινώθηκαν τα εξής για το θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων: «Αγαπητοί συνεργάτες, γνωρίζετε κι εσείς ότι η υπόθεση «απορρίμματα», είναι ένα κορυφαίο πρόβλημα σε όλη τη χώρα. Στο Νομό μας, η κατάσταση είναι πολύ κακή, σε όλους τους Δήμους. Όμως, πρέπει μέχρι τον Ιούνιο, να δοθεί λύση, εάν δεν θέλουμε να υποστούμε το πρόστιμο δεκάδων χιλιάδων ΕΥΡΩ, για κάθε μέρα και για κάθε παράνομη χωματερή. Η μόνη λύση λοιπόν, είναι η μεταφορά των απορριμμάτων, σε κοντινό Νομό. Το κόστος θα είναι μεγάλο και θα το καταβάλει ο κάθε Δήμος. Δηλαδή, ο κάθε Δήμος, θα πληρώνει ανάλογα με το πόσους τόνους σκουπίδια θα μεταφέρει στον ΧΥΤΑ που θα επιλεγεί.

Εδώ και ένα μήνα, έγιναν κινήσεις ώστε να μειωθούν τα έξοδα αυτής της μεταφοράς. Ήδη ο Δήμος Βέροιας, διαθέτει δύο φορτηγά μεταφοράς καινούρια, που εξασφαλίστηκαν δωρεάν από τον ΟΔΔΥ και περιμένουμε και άλλον εξοπλισμό. Όμως, θα πρέπει να αλλάξει οπωσδήποτε, ο τρόπος που μέχρι σήμερα «βγάζαμε» τα σκουπίδια και τα πηγαίναμε στους κάδους. Πρέπει μέχρι τον Ιούνιο, να λιγοστέψουμε το βάρος των σκουπιδιών που θα μεταφέρουμε. Αυτά που πρέπει να γίνουν, είναι πολύ απλά και αφορούν όλους τους Δημότες. Οι φιλότιμοι Δημότες, θα τα κάνουν σίγουρα. Οι αδιάφοροι, θα υποχρεωθούν να τα κάνουν. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Είναι πολλά τα χρήματα και θα βρεθούν μόνον από τους Δημότες.

Μειώνουμε τα σκουπίδια

Όσο λιγότερα σκουπίδια, τόσο καλύτερα. Αυτό εξαρτάται από τις αγορές μας. Προτιμάμε τα προϊόντα που έχουν λιγότερα σκουπίδια όταν τα χρησιμοποιήσουμε.

Μειώνουμε το βάρος των απορριμμάτων

Δεν ρίχνουμε στον κάδο με τα σκουπίδια, οποιαδήποτε υγρά. Μισοάδεια μπουκάλια με νερό, αναψυκτικά ή οτιδήποτε άλλο.
Δεν ρίχνουμε στον κάδο, μπάζα, χώματα κλπ και οτιδήποτε άλλο έχει βάρος.
Ιδιαίτερα στα Δημοτικά διαμερίσματα με τα περισσότερα σπίτια να έχουν κήπους, δεν ρίχνουμε στον κάδο υπολείμματα της κουζίνας. Μια γωνία στον κήπο, μπορεί να κάνει άριστο λίπασμα όλα τα οργανικά.
Δεν ρίχνουμε στον κάδο υπολείμματα περιποίησης κήπων. Χόρτα και κλαδιά δηλαδή.

Μειώνουμε τον όγκο των απορριμμάτων

Δεν ρίχνουμε στον κάδο, καμία συσκευασία, πριν την τσαλακώσουμε (μπουκάλια νερού, αναψυκτικών, γάλακτος).
Δεν ρίχνουμε στον κάδο οποιαδήποτε χάρτινη συσκευασία, πριν τη διπλώσουμε όσο γίνεται περισσότερο.
Δεν ρίχνουμε στον κάδο των σκουπιδιών, ότι μπορούμε να το ρίξουμε στον κάδο ανακυκλώσιμων υλικών. Δηλαδή στο μπλε κάδο (κονσέρβες, κουτάκια αναψυκτικών, χαρτιά, μπουκάλια).
Δεν ρίχνουμε στον κάδο, ηλεκτρονικές ή ηλεκτρικές συσκευές.
Δεν ρίχνουμε στον κάδο, ογκώδη αντικείμενα (καρέκλες, ξύλα στρώματα κλπ)

Όλα τα παραπάνω, δεν θα γίνουν σε ένα μήνα. Οι κακές συνήθειες, θέλουν χρόνο για να αλλάξουν και αναγκαστικά θα αλλάξουν. Εξαρτάται από τον κάθε ένα ξεχωριστά αλλά ιδιαίτερα από αυτούς που οι δημότες τίμησαν στις εκλογές. Αυτοί θα πρέπει να είναι μπροστά στην προσπάθεια αυτή.

Ποτέ δεν θα πρέπει οποιοσδήποτε κάδος να έχει ανοιχτό ή σπασμένο καπάκι. Το νερό της βροχής, πολλαπλασιάζει το βάρος και άρα όσα θα πληρώνουμε στην μεταφορά.

Ποτέ έπιπλα και άλλα ογκώδη αντικείμενα, έξω από τους κάδους.

Θα υπάρχει οργανωμένη διαδικασία, για όλα αυτά. Με πρόγραμμα σε κάθε περιοχή, θα συλλέγονται τα ογκώδη ή άλλα απορρίμματα. Σε κάθε Δημοτικό Διαμέρισμα, θα υπάρχει χώρος για τα υπολείμματα των κήπων κλπ, από όπου θα συλλέγονται κατά τακτά διαστήματα. Με τηλεφωνική επικοινωνία και ραντεβού, θα αλλάξει και η εικόνα και η ουσία.

Μερικά παραδείγματα σήμερα

Οποιοδήποτε κατάστημα τροφίμων σήμερα, τα χαρτόκουτα, τα ρίχνει χωρίς να τα διπλώνει, μέσα στον κάδο. Με τρεις κούτες, γέμισε ο κάδος. Οι πολίτες που θα τα ρίξουν;
Τα μανάβικα, με δέκα αδίπλωτα χάρτινα τελάρα, γεμίζουν πάλι τον οποιοδήποτε κάδο.
Θέλουμε να πετάξουμε την παλιά καρέκλα, έπιπλο, στρώμα, ψυγείο κλπ και το βγάζουμε όποτε θέλουμε και μας βολεύει δίπλα στον κάδο.

Ουσιαστικά, θέλουμε όλοι μας κάποιον υπάλληλο του Δήμου, όποτε μας βολεύει. Και είναι τόσο απλό. Με ένα τηλέφωνο και ένα ραντεβού, όλα είναι καλύτερα. Αυτήν την περίοδο, οργανώνεται όλο το σύστημα, ώστε να δουλέψει στην πράξη και όχι στα λόγια.

Πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι, όλοι είμαστε αναγκασμένοι πλέον. Δεν έχουμε επιλογές. Μόνοι και όλοι μαζί, δημιουργήσαμε το πρόβλημα, μόνοι μας θα το αντιμετωπίσουμε. Θέλουμε δεν θέλουμε.

Οι φιλότιμοι θα βοηθήσουν. Οι αδιάφοροι θα αναγκαστούν.

αναδημοσιευση απο το pliroforiodotis.gr

2010-11-02T19:29:00.003+02:00

Από το βιβλίο του Κολέμπα "Τοπικοποίηση"που πρωτοεκδόθηκε ως "Αντιγόνη", απο τους Οικολόγους Πράσινους

Βλέπε επίσης: http://topikopoiisi.blogspot.com/2010/10/blog-post_27.html

· Το πρώτο βήμα θα ήταν η εκπαίδευση ενός ευρέος δικτύου συνεργείων τεχνιτών, που θα ανασκεύαζε όλα τα κτίρια κάθε περιφέρειας της χώρας , καθιστώντας τα ενεργειακά αποτελεσματικά και, όπου αυτό είναι δυνατό, τουλάχιστο εν μέρει ενεργειακά αυτάρκη. Αυτή η πολιτική πέρα από την εξοικονόμιση ενέργειας που θα πετύχαινε, θα δημιουργούσε πελώριο αριθμό νέων θέσεων εργασίας για μηχανικούς, υδραυλικούς, μονωτές, ηλεκτρολόγους, οικοδόμους κ.ο.κ. Οι ευκαιρίες για απασχόληση και δημιουργία θα επεκτείνονταν σε όλες τις κοινότητες της χώρας.

· Το ίδιο θα συνέβαινε με την εφαρμογή μιας στρατηγικής μείωσης και εκμηδενισμού των απορριμμάτων, που θα δημιουργούσε δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, από συλλέκτες-διαλογείς απορριμμάτων έως επιστήμονες που θα πρωτοπορούσαν στην εφεύρεση κι εφαρμογή νέων υλικών και μεθόδων.

· Η εκπαίδευση χιλιάδων νέων ανθρώπων, στα σχολεία και τις σχολές, στην κηπουρική και την οικο-γεωργία, με σκοπό να παραγάγουν σε τοπικό επίπεδο όλο και περισσότερα τρόφιμα, για τον εαυτό τους και για διάθεση στην τοπική αγορά, θα δημιουργούσε επίσης νέες θέσεις εργασίας.

· Παράλληλα η αισθητή βελτίωση των δημοσίων μεταφορών, ιδίως του σιδηρόδρομου, θα μείωνε τις εκπομπές θερμοκηπικών αερίων, θα συνέβαλε στην κοινωνικότητα των ανθρώπων-πράγμα που διέλυσε μεταξύ των άλλων και η αυτοκίνηση- και θα μείωνε το κόστος των μεταφορών που επιβαρύνει σήμερα όλα τα μεταφερόμενα προϊόντα.

· Ο οικοτουρισμός μπορεί να παίξει το ρόλο από τη μια να στηρίζει οικονομικά τους μικρούς οικο-αγρότες, από την άλλη να επιδιώξει τη σύνδεση των ανθρώπων της πόλης με την περιφέρεια και τη φύση, ώστε να τους μετατρέψει-ιδίως τους νέους-από τουρίστες σε εγκαταστημένους με δημιουργικό τρόπο στην επαρχία κατοίκους. Η ζωή σε τερατουπόλεις, όπως η Αθήνα δεν είναι βιώσιμη και θα πρέπει να πετύχουμε την αποκέντρωση(με κίνητρα και οικονομικές διευκολύνσεις για εθελοντική μετεγκατάσταση στην ύπαιθρο και δημιουργία αγροτοτουριστικών εκμεταλλεύσεων και σε μειονεκτικές περιοχές).

· Να αναπτύξουμε τις εναλλακτικές μορφές ενέργειας( ΑΠΕ) εγκαθιστώντας φ/β συστήματα στις στέγες των σπιτιών και των αγροτικών υπόστεγων και αποθηκών, μικρές ανεμογεννήτριες σε μη παραγωγική γη καθώς και εγκαταστάσεις παραγωγής βιοαερίου σε συνδυασμό με βιολογικούς καθαρισμούς και ανακύκλωση στους δήμους. Δημιουργώντας μη κερδοσκοπικές εταιρείες λαϊκής βάσης στους τομείς των ΑΠΕ-και στη τεχνογνωσία και στις εγκαταστάσεις και στη παραγωγή ενέργειας. Ενθάρρυνση δημοτικών επιχειρήσεων Ανανεώσιμης Ενέργειας με δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και τοπικής κλίμακας εγκαταστάσεις σε συνεργασία με τις μη κερδοσκοπικές εταιρείες λαϊκής βάσης και όχι με τις μεγάλες ιδιωτικές-κυρίως ξένες- εταιρείες, που επενδύουν βασικά σε μεγάλα αιολικά πάρκα με δικό τους εργατικό δυναμικό, χωρίς να δημιουργούν τοπικό εισόδημα, ιδιοποιώντας τα κέρδη και δίνοντας ψίχουλα στους δήμους. Από την τοπική παραγωγή ενέργειας θα επωφεληθούν όχι μόνο οι εργαζόμενοι σε αυτή, αλλά και οι καταναλωτές της περιοχής με τις χαμηλότερες τιμές που θα επιτευχθούν μέσω του ελέγχου των δημοτών. Η κατεύθυνση για τους ΟΤΑ θα πρέπει να είναι η δημοτικοποίηση των τοπικών δικτύων που έτσι και αλλιώς έχουν εγκατασταθεί σε δημόσια ή δημοτική γη. Η ΔΕΗ θα πρέπει να υποχρεωθεί με νόμο(αφού πια λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά καπιταλιστικά κριτήρια)να συνάπτει συμβάσεις με τους δήμους και τις περιφέρειες για τη χρήση και εγκατάσταση του δικτύου της σε δημοτική ή ιδιωτική γη ή ακόμα καλύτερα να πουλήσει σε λογικές τιμές το υπάρχον δίκτυο στους δήμους, που θα αναλαμβάνουν τη λειτουργία και την τυχόν επέκτασή του. Να πετύχουμε ενεργειακή αυτονομία των δήμων. Να σταματήσουμε να είμαστε η χώρα του ρυπογόνου λιγνίτη και να γίνουμε η χώρα του ήλιου και του αέρα, που έτσι και αλλιώς έχουμε άφθονα, δημιουργώντας τοπικές θέσεις εργασίας.

· Αυτή η πολιτική θα χρηματοδοτούνταν εν μέρει από τα νέα φορολογικά έσοδα που θα δημιουργούνταν από την ίδια την εφαρμογή ενός τόσο φιλόδοξου τοπικού προγράμματος, αλλά και από τις οικονομίες των μικροκαταθετών, που έτσι και αλλιώς δεν παίρνουν τόκους από τις τράπεζες που καταθέτουν ή πληρώνονται( θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα κίνημα που θα απαιτεί κατευθείαν πληρωμή από τα ταχυδρομεία και όχι μέσω τραπεζών που η σημερινή κυβέρνηση πάει να γενικεύσει, ακόμα και για τις μικροαγορές με τη «φοροκάρτα», προς μεγάλη ικανοποίηση των τραπεζών που θα αυξήσουν ακόμα παραπέρα τη κερδοφορία τους). Οι τοπικές αρχές θα ενθαρρύνονταν να εκδώσουν ομόλογα που θα τα αγόραζαν τα ασφαλιστικά μας ταμεία ώστε να χρηματοδοτηθούν οι δραστηριότητες αυτές. Μικρότεροι , όπως είπαμε, καταθέτες θα μπορούσαν να συμμετάσχουν σε αυτή την αναγέννηση της τοπικής οικονομίας, αποκτώντας τέτοια ομόλογα.

· Χρειάζεται να δημιουργηθεί ένα κίνημα στην ουσία, ένα νέο οικονομικό και κοινωνικό στρώμα, που οδηγεί στη μετάβαση από την «ατομική απληστία» στη «συλλογική ωφέλεια», με πυλώνες την κοινωνική δικαιοσύνη και την κοινωνική και οικολογική βιωσιμότητα.

· Χρειάζεται επειγόντως να γίνει ταυτόχρονα μια «πνευματική ανασύνταξη» και να τη συζητήσουμε όσο γίνεται πιο πλατιά. Για το πώς θα τιθασεύσουμε αρχικά, θα αντικαταστήσουμε στη συνέχεια, το σημερινό κυρίαρχο μοντέλο του «τούρμπο καπιταλισμού».

· Χρειαζόμαστε πια ένα νέο είδος πολιτικής. Μια πολιτική που θα μετατρέπει τους ίδιους τους πολίτες από αντικείμενα διαχείρισης, σε υποκείμενα διαμόρφωσής της. Αυτό είναι πιο εύκολο να γίνει στα πλαίσια της τοπικής κοινωνίας, όπου ο ένας, λίγο ως πολύ, γνωρίζει τον άλλο και μπορούν να λειτουργήσουν έννοιες όπως αλληλεγγύη, διαφάνεια, έλεγχος, εξοικονόμηση, αντικαταναλωτισμός, αυτοπαραγωγή, ανταλλαγές, μοίρασμα, δικτύωση, κοινοτισμός κλ.π. Για αυτό η δημόσια σφαίρα της χωρικής κοινότητας, του δήμου, της περιφέρειας μπορεί να είναι ένα προνομιακό πεδίο για την υλοποίηση μιας τέτοιας πολιτικής και με αυτή την έννοια αποτελεί μια πρόκληση για τη διαμόρφωσή της.

· Ας δημιουργήσουμε παντού σε όλους τους χώρους, από τις γειτονιές μέχρι και τους δήμους και κοινότητες Κινήσεις Πολιτών (;ανοιχτή η ακριβής ονομασία που θα αποφασισθεί από τους συμμετέχοντες, καλό όμως θα είναι να έχουν κοινό όνομα που θα δείχνει το κοινό στίγμα), που παρεμβαίνοντας τοπικά-σε αντιπαράθεση με τις αυτοδιοικητικές παρατάξεις των κομμάτων εξουσίας- και συνδεόμενες μεταξύ τους θα μπορέσουν να παρέμβουν και στους καλλικρατικούς δήμους και περιφέρειες, επιδιώκοντας κάποια στιγμή να πάρουν την εξουσία σε αυτές τις δομές.

Βλέπε επίσης: http://topikopoiisi.blogspot.com/2010/10/blog-post_27.html

βεροιωτικη κουζινα.wmv

2010-10-30T02:14:00.000+03:00

Oι φωτογραφιές της οδού Μητροπόλεως είναι από την ημέρα που ολοκληρώθηκε η κατάχωσή της . Ο σκουπιδότοπος μας ακόμα καλά κρατεί. Μερικές φωτογραφίες είναι από περιηγήσεις μου με σχολεία στις εκκλησιές της πόλης , αλλά και απο τiς βόλτες μου στα Στενά του Αλιάκμονα και στα στενά της πόλης. Οι φωτογραφίες απο τα παλιά αναγνωστικά είναι από το μουσείο Εκπαίδευσης της Βέροιας. Μια πολύτιμη παρακαταθήκη στις νεώτερες γενιές. Μερικά από τα σπίτια των τελευταίων φωτογραφιών δεν υπάρχουν πλέον. Γκρεμίστηκαν την τελευταία 5ετια

2010-10-11T23:23:00.002+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=dc05Fegdmn0

2010-10-11T23:23:00.001+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=dc05Fegdmn0

e Beatles, all their songs and videos...

2010-09-21T21:50:00.000+03:00

e Beatles, all their songs and videos...
Enjoy The Beatles

A Day in the Life
A Hard Day's Night
A Taste of Honey
Across The Universe
Act Naturally
All I've got to Do
All My Loving
All Together Now
All You Need Is Love
And I Love Her
And Your Bird Can Sing
Anna (Go To Him)
Another Girl
Any Time At All
Ask Me Why
Baby It's You
Baby You're A Rich Man
Baby's in Black
Back In The USSR
Bad Boy
Because
Being for the Benefit of Mr. Kite!
Birthday
Blackbird
Blue Jay Way
Boys
Can't Buy Me Love
Carry That Weight
Chains
Come Together
Cry Baby Cry
Day Tripper
Dear Prudence
Devil In Her Heart
Dig A Pony
Dig It
Dizzy Miss Lizzie
Do You Want to Know a Secret
Doctor Robert
Don't Bother Me
Don't Let Me Down
Don't Pass Me By
Drive My Car
Eight Days a Week
Eleanor Rigby
Every Little Thing
Everybody's Got Something to Hide Except For Me and My Monkey
Everybody's Trying to be My Baby
Fixing a Hole
Flying (instrumental)
For No One
For You Blue
Free As A Bird
From Me To You
Get Back
Getting Better
Girl
Glass Onion
Golden Slumbers
Good Day Sunshine
Good Morning, Good Morning
Good Night
Got To Get You Into My Life
Happiness is a Warm Gun
Hello, Goodbye
Help
Helter Skelter
Her Majesty
Here Comes The Sun
Here, There And Everywhere
Hey Bulldog
Hey Jude
Hold Me Tight
Honey Don't
Honey Pie
I Am the Walrus
I Call Your Name
I Don't Want to Spoil the Party
I Feel Fine
I Me Mine
I Need You
I Saw Her Standing There
I Should Have Known Better
I Wanna Be Your Man
I Want To Hold Your Hand
I Want To Tell You
I Want You (She's So Heavy)
I Will
I'll Be Back
I'll Cry Instead
I'll Follow the Sun
I'll Get You
I'm a Loser
I'm Down
I'm Just Happy to Dance with You
I'm Looking Through You
I'm Only Sleeping
I'm so tired
I've Got A Feeling
I've Just Seen a Face
If I Fell
If I Needed Someone
In My Life
It Won't Be Long
It's All Too Much
It's Only Love
Julia
Kansas City/Hey, Hey, Hey, Hey
Komm Gib Mir Deine Hand
Lady Madonna
Let it Be
Little Child
Long Tall Sally
Long, Long, Long
Love Me Do
Love You To
Lovely Rita
Lucy in the Sky with Diamonds
Maggie Mae
Magical Mystery Tour
Martha My Dear
Matchbox
Maxwell's Silver Hammer
Mean Mr. Mustard
Michelle
Misery
Money (That's What I Want)
Mother Nature's Son
Mr. Moonlight
No Reply
Norwegian Wood
Not a Second Time
Nowhere Man
Ob-La-Di, Ob-La-Da
Octopus's Garden
Oh! Darling
Old Brown Shoe
One After 909
Only A Northern Song
P.S. I Love You
Paperback Writer
Penny Lane
Piggies
Please Mister Postman
Please Please Me
Polythene Pam
Rain
Real Love
Revolution 1
Revolution 9
Rock and Roll Music
Rocky Raccoon
Roll Over Beethoven
Run For Your Life
Savoy Truffle
Sexy Sadie
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (Reprise)
She Came In Through The Bathroom Window
She Loves You
She Said, She Said
She's A Woman
She's Leaving Home
Sie Liebt Dich
Slow Down
Something
Strawberry Fields Forever
Sun King
Taxman
Tell Me What You See
Tell Me Why
Thank You Girl
The Ballad of John And Yoko
The Continuing Story of Bungalow Bill
The End
The Fool On The Hill
The Inner Light
The Long And Winding Road
The Night Before
The Word
There's A Place
Things We Said Today
Think For Yourself
This Boy
Ticket to Ride
Till There was You
Tomorrow Never Knows
Twist and Shout
Two of Us
Wait
We Can Work It Out
What Goes On
What You're Doing
When I Get Home
When I'm Sixty-Four
While My Guitar Gently Weeps
Why don't we do it in the road
Wild Honey Pie
With a Little Help >From My Friends
Within You Without You
Words of Love
Yellow Submarine
Yer Blues
Yes It Is
Yesterday
You Can't Do That
You Know My Name
You Like Me Too Much
You Never Give Me Your Money
You Really Got a Hold on Me
You Won't See Me
You're Going to Lose That Girl
You've Got to Hide Your Love Away
Your Mother Should Know

The Beatles video from Albums:

Please Please Me
With The Beatles
A Hard Day's Night
Beatles For Sale
Help!
Rubber Soul
Revolver
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Magical Mystery Tour
The Beatles - White Album
Yellow Submarine
Abbey Road
Let It Be
Past Masters Volume 1
Past Masters Volume 2

χτίΖΩ Φυσικά - χτίΖΩ Ελπίδα

2010-09-10T13:49:00.001+03:00

Εργαστήριο Φυσικής Δόμησης
10 - 17 Οκτωβρίου 2010 Ελπιδοχώρι, Αργολίδα
Το ecoart και το Οικολογικό Ινστιτούτο Ελλάδος σας προσκαλούν στοΕλπιδοχώρι στην Αργολίδα, σε ένα εκπαιδευτικό, θεωρητικό και πρακτικό, εργαστήριο πρωτοποριακής δόμησης με φυσικά υλικά. Σε αυτό τοβιωματικό εντατικό εργαστήριο μίας εβδομάδας:
- Θα εστιαστούμε στις κατασκευές από αχυρόμπαλες και κομπ (cob -μείγμα άμμου, πηλού και άχυρου) καθώς και στη δημιουργία πράσινης στέγης (στέγη με χώμα και φυτά).
- Θα καλυφθούν θέματα όπως σχεδιασμός, θεμελίωση, αποστράγγιση, διάφορες τεχνικές τοιχοποιίας, εγκατάσταση θυρών και παραθύρων, κατασκευή πράσινης στέγης κ.ά.
- Θα εξοικειωθούμε με τις θεμελιώδεις αρχές της φυσικής δόμησης, αποκτώντας τις βασικές ικανότητες που απαιτούνται για να ξεκινήσει κανείς την κατασκευή του δικού του σπιτιού.
- Οι ειδικοί (αρχιτέκτονες, μηχανικοί κ.ά.) θα γνωρίσουν από κοντά ένα συναρπαστικό τρόπο δόμησης.
- Οι μη ειδικοί θα κατανοήσουν πόσο εύκολο είναι να γίνει ένα «χειροποίητο» σπίτι.
- Και, βέβαια, όλοι θα συνειδητοποιήσουν πως, ακόμα και στη δύσκολη εποχή μας, υπάρχουν πάντοτε λύσεις εύκολες, γρήγορες, οικονομικές και οικολογικές!
Στο Εργαστήριο Φυσικής Δόμησης θα διδάξουν οι:
- Βασίλης Τσολακίδης (αχυρόμπαλες, πράσινη στέγη)
- Αλέξης Χρηστάκης (cob)
Ο Βασίλης Τσολακίδης είναι αρχιτέκτων, ερευνητής και συγγραφέας με μακρόχρονη πείρα στα φυσικά δομικά υλικά και στην εξοικονόμηση ενέργειας. Παράλληλα με την επαγγελματική του δραστηριότητα σε σημαντικά έργα στην Ελλάδα, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Γερμανικού Φορέα Οικολογικών Ελέγχων και του Μηνιαίου Περιοδικού Δημοσίευσης Ελέγχων OekoTest καθώς και Πρόεδρος του Οικολογικού Ινστιτούτου Ελλάδος. Είναι μέλος και Σύμβουλος Περιβάλλοντος στην Επιστημονική Ομάδα Μελέτης Ολοκληρωμένου Αναπτυξιακού Προγράμματος Κω-Νισύρου. Συμμετείχε στη Γερμανική έκδοση του βιβλίου ΠΡΑΣΙΝΑ ΣΠΙΤΙΑ με τον Καθηγητή Dr. Gernot Minke (Gruene Haeuser) και έχει εκδώσει το βιβλίο ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ καθώς και μεγάλο αριθμό άρθρων όπως Φιλοσοφική Προσέγγιση Οικολογίας, Ταρατσόκηποι και Μικροκλιματικές Επιρροές Φυτεμένων Δωμάτων στις Μεγαλουπόλεις. Διετέλεσε καθηγητής στο ΕΛΚΕΠΑ (Τμήμα Περιβαλλοντικής Μετεκπαίδευσης).
Το ecoart ιδρύθηκε το 2004 με σκοπό την ενίσχυση της περιβαλλοντικής συνείδησης μέσω των τεχνών. Από τότε λειτουργεί σαν ένα πραγματικό φασματοσκόπιο της σύγχρονης περιβαλλοντικής τέχ! νης και ένα πρωτοποριακό εκπαιδευτικό κέντρο σε θέματα περιβάλλοντος και εφαρμοσμένης
οικολογίας.Μπαίνοντας ίσως στην πιο ουσιώδη φάση του, το ecoart επιδιώκει την εφαρμογή της παραδοσιακής γνώσης και της επιστημονικής καινοτομίας σε μία προοδευτική καλλιτεχνική πρακ&#96! 4;ική, που υπηρετεί τη διερεύνηση δυνατοτήτων βιώσιμης ανάπτυξης τη
δημιουργία νέων οικοσυστημάτων και τη διαμόρφωση νέων περιβαλλοντικών σταθερών για τις μελλοντικές κοινωνίες.
Το Ελπιδοχώρι υπήρξε για αρκετό καιρό ένα όραμα. Τώρα πια βρίσκεται στα πρώτα του σταθερά βήματα υλοποίησης. Είναι ένα κυοφορούμενο οικολογικό χωριό, μία μικρή μελλοντική
αυτόνομη οικοκοινότητα, που στοχεύει να παρέχει ό,τι χρειάζονται τα μέλη της με σεβασμό στο περιβάλλον, στο νου, στην καρδιά και στο σώμα. Είναι ένας φιλ&#9! 72;ξενος χώρος , μόλις150 χιλ. από την Αθήνα, που επιθυμεί να αγκαλιάζει τις ανάγκες του ανθρώπου, ζώντας μέσα στη φύση, κοντύτερα στη γαλήνη του «είμαι», μακριά από τις
μεγαλουπόλεις που δημιουργήσαμε με την αγωνία του «έχω».
Tο κόστος διαμορφώνεται κατόπιν συμφωνίας και περιλαμβάνει την τιμή του εβδομαδιαίου βιωματικού εργαστηρίου και τη διατροφή (πρωινό και δύο γεύματα) που αναλαμβάνουν με χαρά οι οικοδεσπότες.
Θέλοντας να κάνουμε το εργαστήριο προσιτό στους ανθρώπους που πραγματικά το χρειάζονται, δεν αποκλείουμε καμία συμμετοχή για οικονομικούς λόγους. Επικοινωνήστε με μας και θα βρούμε μαζί τη λύση (π.χ. προσφέρουμε ανταλλακτική εργασία σε άτομα με οικονομική δυσπραγία).
Η διαμονή γίνεται είτε στο Ελπιδοχώρι, σε σκηνές που θα φέρουν οι συμμετέχοντες, είτε σε συνεργαζόμενο τοπικό ξενοδοχείο.
Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στα:
- www.elpidohori.gr-εκδηλώσεις
- www.ecoart.gr/seminaria.html
Για να εγγραφείτε στο Εργαστήριο Φυσικής Δόμησης, για την αναγκαία προκαταβολή καθώς και για οποιαδήποτε συνεννόηση, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας:
- Ηλεκτρονικά στο workshop@ecoart.gr
- Τηλεφωνικά στο 6945 86 86 01
ΕΓΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΗ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Άφιξη/Αναχώρηση
Ξεκινούμε το Εργαστήριο το πρωί της Κυριακής 10 Οκτωβρίου στις 10 π.μ. Εάν θέλετε μπορείτε να έρθετε από το βράδυ του Σαββάτου, ώστε να έχουμε το χρόνο να τακτοποιηθούμε και να γνωριστούμε καλύτερα πριν ξεκινήσουμε. Ολοκληρώνουμε τις εργασίες μας νωρίς το απόγευμα της Κυριακής 17 Οκτωβρίου.
Τι να περιμένετε
Να είστε προετοιμασμένοι για οτιδήποτε. Αυτό σημαίνει βροχή, ήλιο και φυσικά... λάσπη! Μεγάλο μέρος του έργου απαιτεί κάποια φυσική προσπάθεια, αλλά ενθαρρύνουμε τους συμμετέχοντες να εργάζονται τόσο όσο αισθάνονται άνετα.
Προσπαθούμε, όσο είναι δυνατόν, να παρέχουμε άνετες και χαλαρωτικές συνθήκες διαμονής. Κυρίως προετοιμαστείτε για ένα ταξίδι σε κατασκήνωση εργασίας, το οποίο είναι μεγάλη διασκέδαση!
Φαγητό
Παρακαλούμε να μας γνωστοποιήσετε τυχόν αλλεργίες ή διαιτητικές σας ιδιαιτερότητες και περιορισμούς ώστε τα φαγητά να είναι κατάλληλα για σας.
Ημερήσιο πρόγραμμα
Σύμφωνα με την εμπειρία μας, ένα κάπως «ανορθόδοξο» ημερήσιο πρόγραμμα λειτουργεί πολύ καλά στα εργαστήρια φυσικής δόμησης λόγω της χειρωνακτικής φύσης των μαθημάτων. Το παρακάτω προτεινόμενο πρόγραμμα μπορεί να τροποποιηθεί στα σημεία του με συλλογική απόφαση των συμμετεχόντων.
08:00 - 09:00 π.μ. Πρωινό φαγητό
09:00 - 10:30 π.μ. Πρωινή εργασία/θεωρητική διδασκαλία, 1^ο μέρος
10:30 - 10:45 π.μ. Πρωινό διάλειμμα
10:45 π.μ. - 12:30 μ.μ. Πρωινή εργασία, 2^ο μέρος
12:30 - 02:00 μ.μ. Γεύμα
02:00 03:00 μ.μ. Απογευματινή διδασκαλία/συζήτηση
03:00 05:00 μ.μ. Απογευματινή εργασία
06:00 μ.μ. Δείπνο
Να έχετε υπόψη σας ότι τόσο οι ώρες όσο και τα επιμέρους θέματα είναι πιθανόν να μεταβληθούν ανάλογα με τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των συμμετεχόντων. Τα βράδια μπορεί να υπάρχουν παρουσιάσεις, προβολές βίντεο, μουσική κ.λπ.
Τι να φέρετε
- Σκηνή (εάν επιλέξετε τη διαμονή στο Ελπιδοχώρι)
- Αντιηλιακό και ένα καλό καπέλο
- Είδη προσωπικής φροντίδας και πετσέτα
- Ρούχα που δεν θα σας πειράξει αν λερωθούν
- Ανθεκτικά παπούτσια και λαστιχένια γάντια
- Όποια κατασκευαστικά εργαλεία θεωρείτε χρήσιμα πάντως θα είμαστε προετοιμασμένοι
- Ενδιαφέροντα βιβλία
- Και οτιδήποτε διαθέτετε (π.χ. ικανότητα για τραγούδι, κάποιο ταλέντο) και θα θέλατε να το μοιραστείτε με την ομάδα, σας παρακαλούμε να το φέρετε μαζί...

Οι «οικοταρτούφοι» και ο μύθος της πράσινης ανάπτυξης

2010-09-07T16:38:00.000+03:00

Η αποανάπτυξη κερδίζει έδαφος μέσα στην ύφεση

Μειοψηφίες της ουτοπίας

Του ERIC DUPIN*

Επρεπε να δει κανείς το εμβρόντητο ύφος του γάλλου πρωθυπουργού Φρανσουά Φιγιόν, όταν, στις 14 Οκτωβρίου του 2008, ο Ιβ Κοσέ (μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του οικολογικού χώρου) υπερασπίστηκε από το βήμα της Βουλής τις ιδέες της αποανάπτυξης.

Κάνοντας τη διάγνωση ότι «πρόκειται για μια ανθρωπολογική κρίση», ο Πράσινος βουλευτής, υπό τα γιουχαΐσματα της δεξιάς, δήλωσε ότι, «στο εξής, η προσπάθεια για μεγαλύτερη οικονομική μεγέθυνση(1) είναι αντιοικονομική, αντικοινωνική και αντιοικολογική».

Βέβαια, η έκκλησή του για την «κοινωνία της λιτότητας» δεν είχε την παραμικρή πιθανότητα να υιοθετηθεί από τους βουλευτές. Ωστόσο, η προκλητική ιδέα της αποανάπτυξης είχε ήδη κάνει δυναμική εμφάνιση στον διάλογο. Η οικονομική ύφεση είχε βάλει το χεράκι της.

Φυσικά, όπως τόνισε ο Κοσέ(2), ο μοναδικός γνωστός γάλλος πολιτικός που ενστερνίζεται ότι την ιδέα, «η αποανάπτυξη δεν έχει την παραμικρή σχέση με την απλή αριθμητική αντιστροφή της οικονομικής μεγέθυνσης». Ομως, μια από τις συνέπειες της διπλής οικονομικής και οικολογικής κρίσης που συγκλονίζουν τον πλανήτη είναι ότι φαίνεται πλέον λογική η αμφισβήτηση της οικονομικής μεγέθυνσης.

Εξαφνα, αρχίζουν να ακούν με πολύ μεγαλύτερη προσοχή τους διανοούμενους που προβάλλουν τις ιδέες της αποανάπτυξης. Κι ο Σερζ Λατούς, ένας από τους πρωτοπόρους του κινήματος, δεν κρύβει τη χαρά του: «Μου ζητούν πολύ πιο συχνά να μιλήσω για την αποανάπτυξη». «Και οι αίθουσες είναι πάντα γεμάτες όταν οργανώνουμε μια συζήτηση» συμπληρώνει ο Πολ Αριές, ένας άλλος διανοούμενος που ανήκει στο ρεύμα αυτό.

Μάλιστα, ο όρος «αποανάπτυξη» έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται ολοένα περισσότερο, πολύ πέρα από τους -περιορισμένους- κύκλους της ριζοσπαστικής οικολογίας.

Ορισμένοι οπαδοί της αποανάπτυξης είναι πεπεισμένοι ότι η παρούσα κρίση αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την υπόθεση στην οποία έχουν στρατευθεί. «Ας επιδεινωθεί, λοιπόν, η κρίση!» κραυγάζει ο Λατούς, επαναλαμβάνοντας τον τίτλο ενός έργου που έγραψε ο Φρανσουά Παρτάν, ένας μετανοημένος τραπεζίτης. «Ορίστε ένα καλό νέο: η κρίση ξέσπασε επιτέλους και αποτελεί μια ευκαιρία για την ανθρωπότητα, μήπως και συνέλθει(3)» μας εξηγεί ο Λατούς.

Χωρίς να προχωράει τόσο μακριά, ο Κοσέ εκτιμάει ότι η ανθρωπότητα θα αναγκαστεί να λογικευθεί όταν σκοντάψει στα όρια της βιόσφαιρας: «Δεν θα υπάρχει πλέον ανάπτυξη για αντικειμενικούς λόγους. Η αποανάπτυξη είναι το πεπρωμένο που θα αναγκαστούμε να ζήσουμε», προειδοποιεί ο οικολόγος βουλευτής, ο οποίος δηλώνει «πολιτικός γεωλόγος και βαθύτατα υλιστής». Το μόνο που απομένει είναι να ελπίζουμε ότι η κρίση θα επιταχύνει τη συνειδητοποίηση όλων αυτών των πραγμάτων και θα «προετοιμάσει την έλευση μιας αποανάπτυξης η οποία θα είναι δημοκρατική και δίκαια κατανεμημένη».

Οι διαφωνούντες

Υπάρχουν, όμως, πολλοί που δεν συμμερίζονται αυτήν την αισιόδοξη άποψη. Ο Βενσάν Σενέ, αρχισυντάκτης της εφημερίδας «La Decroissance», διαχωρίζει τη θέση του:

«Εάν η κρίση αποτελεί μια ευκαιρία για να προβληματιστούμε και για να αμφισβητήσουμε την πορεία που ακολουθούμε, εγκυμονεί επίσης τον κίνδυνο να πυροδοτήσει εντάσεις και φοβικά φαινόμενα. Μάλιστα, μια μείζων κρίση θα αποτελούσε τη χειρότερη δυνατή κατάσταση».

Κι ο Ζαν-Λικ Πασκινέ, του Κινήματος των Αρνητών της Μεγέθυνσης (MOC), παρατηρεί: «Η κρίση μας προσφέρει την ευκαιρία να υπενθυμίσουμε ότι η οικονομική μεγέθυνση δεν είναι πλέον δυνατή. Ομως, κατά τη διάρκεια παρόμοιων περιόδων, οι άνθρωποι έχουν την τάση να αναδιπλώνονται στα στενά προσωπικά τους συμφέροντα».

Κι ο Αριές, με τη σειρά του, επισημαίνει τον διττό χαρακτήρα της κρίσης: «Από τη μία πλευρά, κάνει τα οικολογικά ζητήματα να φαίνονται πολύ λιγότερο επείγοντα: δεν είναι ώρα γι' αυτά, αυτό που προέχει είναι η αγοραστική δύναμη και η απασχόληση. (...) Ομως, από την άλλη, μας αποδεικνύει ότι, εδώ και δεκαετίες, η ζωή μας στηρίζεται σε ψέματα(4)». Ετσι, όλοι όσοι αμφιβάλλουν ότι η τρέχουσα ύφεση θα ανοίξει διάπλατα τον δρόμο για τη διάδοση της αποανάπτυξης αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στην ανησυχία και στην ελπίδα.

Η επιρροή που αποκτά τον τελευταίο καιρό η συγκεκριμένη θεματολογία έρχεται σε αντίθεση με τη μεγάλη αδυναμία των πολιτικών δυνάμεων που την επικαλούνται.

Το Κόμμα της Αποανάπτυξης (Parti pour la Decroissance - PPLD) ιδρύθηκε το 2006 από τον Σενέ, πρώην διαφημιστή και ιδρυτή της οργάνωσης «Διαφημισοσπάστες» (Casseurs de pub), ο οποίος θεωρεί ότι «επείγει η κατάκτηση των θεσμών». Ωστόσο, οι προσωπικές διαμάχες δεν επέτρεψαν στο κόμμα να υπάρξει πραγματικά.

«Η δημιουργία ενός πολιτικού κόμματος είναι μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση στους αναρχίζοντες κύκλους», αναστενάζει ο Σενέ, ο οποίος δεν διατηρεί και τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με όλους τους οπαδούς της αποανάπτυξης. Πρόσφατα, μάλιστα νέες ομάδες προσπάθησαν να επιτύχουν την επαναδραστηριοποίηση του PPLD.

Παρά το γεγονός ότι ο εκπρόσωπος του κόμματος Βενσάν Λιεζί δηλώνει ότι «προσελκύουμε νεαρότερα άτομα που προέρχονται από τον χώρο των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών», αναγνωρίζει ότι «ψαχνόμαστε ακόμα». Το PPLD δεν αναφέρεται ποτέ στον αριθμό των μελών του. Μάλιστα, όσο κι αν αυτό φαίνεται περίεργο, ο Ρεμί Καρντινάλ, άλλος ένας εκπρόσωπος αυτού του μίνι κόμματος, υποστηρίζει ότι «δεν θέλουμε να μετατραπούμε σε μαζικό κόμμα, δεν ψάχνουμε για μέλη, ούτε για ψηφοφόρους».

Οσο για το MOC, ιδρύθηκε το 2007. Πιστεύεται ότι αποτελείται από διακόσια περίπου άτομα και από μια δεκάδα αιρετών της τοπικής αυτοδιοίκησης που συμμετέχουν σε ένα αποκεντρωμένο δίκτυο.

Καθώς διαθέτει πιο έμπειρα στελέχη (όπως ο Πασκινέ που υπήρξε στο παρελθόν εκπρόσωπος του PPLD ή ο Κριστιάν Σιντ, πρώην στέλεχος των Φίλων της Γης και των Πράσινων), το κίνημα προσελκύει (τουλάχιστον σύμφωνα με τον Σιντ) «πολλές γυναίκες και νέους».

Το MOC και το PPLD έχουν ξεκινήσει μια διαδικασία προσέγγισης, με την από κοινού δημιουργία της Οργάνωσης των Αρνητών της Οικονομικής Μεγέθυνσης (Association des Objecteurs de Croissance, ADOC-France).

Τα δύο κινήματα συμμετείχαν στις περασμένες ευρωεκλογές με το κοινό ψηφοδέλτιο Ευρώπη Αποανάπτυξη. Καθώς δεν διέθεταν «κανένα οικονομικό μέσο» και επιθυμούσαν «να κάνουν πολιτική με διαφορετικό τρόπο», δεν τύπωσαν ψηφοδέλτια και ζήτησαν από τους ψηφοφόρους τους να τα τυπώσουν οι ίδιοι κατεβάζοντάς τα από την ιστοσελίδα του κινήματος.

Φυσικά, δεν ήταν δύσκολο να προβλέψει κανείς το αποτέλεσμα: ο Πασκινέ, ο οποίος ηγήθηκε του συνδυασμού στην περιφέρεια(5) της Ιλ ντε Φρανς (του πολεοδομικού συγκροτήματος του Παρισιού) συγκέντρωσε ποσοστό 0,04%.

Μεγάλη απήχηση

Κι όμως, η απήχηση των ιδεών της αποανάπτυξης δεν έχει καμία σχέση με αυτούς τους αριθμούς. «Διαφωνώ με την ιδέα της δημιουργίας ενός κόμματος. Σε κάθε περίπτωση, είναι πρόωρο» υποστηρίζει ο Λατούς. Η κυκλοφορία του μηνιαίου περιοδικού «La Decroissance», που ίδρυσε το 2004 ο Σενέ, είναι ενδεικτική της απήχησης που έχει αυτό το ρεύμα σκέψης: Το τιράζ του φτάνει τις 20.000 αντίτυπα (από τα οποία 13.000 διατίθενται μέσω του πρακτορείου τύπου) και εξαπολύει σφοδρή πολεμική εναντίον των «οικοταρτούφων», δηλαδή των «οικοϋποκριτών», που προωθούν τον «πράσινο καπιταλισμό» και την «πράσινη ανάπτυξη».

Και ο Σενέ αναλαμβάνει την ευθύνη γι' αυτήν την ένταση: «Η λογική μας είναι μια λογική ατόμων που διαφωνούν έντονα με το σύστημα, κι αυτό συμβάλλει στην αναζωογόνηση της δημοκρατίας».

Η οικολογική επιθεώρηση «Silence» (Σιωπή), η οποία ιδρύθηκε το 1982 και έχει σήμερα τιράζ 6.000 αντιτύπων, πραγματοποίησε το 1993 χωρίς επιτυχία το πρώτο αφιέρωμα στην ιδέα της αποανάπτυξης, δημοσιεύοντας αποσπάσματα του βιβλίου του ατόμου που επινόησε αυτή την έννοια, του Νίκολα Γκεοργκέσκου Ρέγκεν.

Δεν συνέβη, όμως, το ίδιο και στην περίπτωση της δεύτερης απόπειρας. Ενα συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στην UNESCO από την οργάνωση Ligne d' horizon - Les amis de Francois Partant, στο οποίο συμμετείχαν ο Ζοζέ Μποβέ, ο Ιβάν Ιλιτς κι ο Σερζ Λατούς, συνέβαλε στην προβολή της έννοιας. Το τεύχος του περιοδικού που ήταν αφιερωμένο στο συνέδριο σημείωσε μεγάλη επιτυχία.

Στη συνέχεια, η «Silence» ασχολήθηκε επανειλημμένα με αυτό το ζήτημα. «Ισως η αποανάπτυξη να αποδειχθεί το μεγάλο θέμα του 21ου αιώνα, δεν μπορώ όμως να είμαι σίγουρος γι' αυτό» εξηγεί ο Μισέλ Μπερνάρ, ένα από τα μέλη της ομάδας που εκδίδει το περιοδικό στη Λιόν (στην ίδια πόλη εξάλλου εκδίδεται και η «La Decroissance»).

Από το 2008, το ρεύμα σκέψης διαθέτει κι ένα ακόμα έντυπο, την «Entropia», «επιθεώρηση θεωρητικής και πολιτικής μελέτης της αποανάπτυξης», με διευθυντή τον Ζαν-Κλοντ Μπεσόν Ζιράρ και διερευνά -με αξιέπαινη ευρύτητα πνεύματος- τα πολυάριθμα προβλήματα που δημιουργούνται από την προοπτική της αποανάπτυξης(6).

Το ρεύμα έχει -χαλαρότερες ή στενότερες- σχέσεις με ένα πλήθος οργανώσεων: τα δίκτυα που δραστηριοποιούνται ενάντια στα πυρηνικά ή στους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς, τα διεθνή κινήματα Slow Food(7) και Slow Cities και, φυσικά, τις οργανώσεις που μάχονται τη διαφήμιση. Πολύ συχνά, οι ακτιβιστές της αποανάπτυξης προτιμούν τη στράτευση σε οργανώσεις που διαθέτουν πολύ πιο συγκεκριμένο πεδίο δράσης. Η δε επιθεώρηση «Silence» δίνει προτεραιότητα στην παρουσίαση εμπειριών και μαρτυριών που αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα για το πώς πρέπει να είναι η κοινωνία που θα οικοδομήσουμε στο μέλλον.

Οι ιδέες της αποανάπτυξης δεν είναι χτεσινές. Μάλιστα, τη δεκαετία του 1970 ήταν πολύ πιο διαδεδομένες απ' ό,τι σήμερα. Χαρακτηριστικό είναι το κόμικ του Ζεμπέ «Ετος 01», που δημοσιευόταν, ήδη από το 1970, στο «Politique Hebdo»(8), όπως και το αντιπαραγωγικό και ανατρεπτικό σύνθημά του: «Σταματάμε τα πάντα». Την ίδια δεκαετία, το περιοδικό «La Gueule Ouverte» (1972-1980), το οποίο προανήγγελλε -ούτε λίγο, ούτε πολύ- το τέλος του κόσμου μας, προωθούσε τις ιδέες της αποανάπτυξης προτού καν επινοηθεί ο όρος.

Βέβαια, πριν από τριάντα χρόνια, η αμφισβήτηση του παραγωγισμού περιοριζόταν σε έναν στενό ιδεολογικό κύκλο. Δεν είχε κατορθώσει να διαδοθεί στην αριστερά, όπου κυριαρχούσε το γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και ένας αφελώς «προοδευτικός» μαρξισμός.

Διάλογος με την αριστερά

Παρ' όλο που σήμερα το ρεύμα είναι περισσότερο περιθωριακό από πολιτική άποψη, έχει ανοίξει διάλογο με μια αριστερά η οποία έχει πλέον χάσει τις βεβαιότητές της. Καθώς, δε, εντείνεται η περιβαλλοντική κρίση και η αμφισβήτηση της αξίας της εργασίας, κερδίζει ολοένα περισσότερο έδαφος η ιδέα του συνδυασμού του αντικαπιταλισμού και του αντιπαραγωγισμού.

Ο Αριές, ο οποίος υπήρξε κομμουνιστής στα νιάτα του, υποστηρίζει ότι «η αποανάπτυξη εκφράζει -με ένα καινούριο λεξιλόγιο- τα ερωτήματα που έθετε στο παρελθόν το εργατικό κίνημα. Ακόμα κι εγώ οδηγήθηκα στην αποανάπτυξη μέσα από την κριτική στην αλλοτρίωση. Η αριστερά δεν ακολουθούσε πάντα τον δρόμο του παραγωγισμού! Υπάρχει και το "Δικαίωμα στην τεμπελιά", το "να ζεις και να εργάζεσαι στον τόπο σου" κ.λπ.»

Η εξέλιξη του Ζαν-Λικ Μελανσόν είναι ενδεικτική της επιρροής που έχουν οι ιδέες της αποανάπτυξης στην αριστερά. Ο ιδρυτής του Κόμματος της Αριστεράς (PG), ο οποίος προέρχεται από μια αυστηρά μαρξιστική παράδοση (αρχικά τροτσκιστής-λαμπερτιστής(9) και στη συνέχεια σοσιαλιστής) χαιρετίζει το «βάθος του προβληματισμού» των οπαδών της αποανάπτυξης.

Υποστηρίζει ότι «οφείλουμε να αναθεωρήσουμε τον τρόπο ζωής μας και, για παράδειγμα, να αναρωτηθούμε εάν πρέπει να μετακινούμαστε διαρκώς κι ολοένα πιο γρήγορα», ενώ παράλληλα ασκεί κριτική στον παραγωγισμό, «ο οποίος μας έχει υποβάλει την ιδέα πως ό,τι είναι επιθυμητό πρέπει να μετατραπεί και σε αναγκαίο».

Τις θέσεις του συμμερίζεται κι ο Φρανκ Πιπινά, ηγετική μορφή της μικρής ομάδας Utopia, που υιοθετεί ορισμένες θέσεις της αποανάπτυξης. Σε αυτήν την ομάδα συμμετέχουν μέλη αρκετών αριστερών κομμάτων, ενώ πρόσφατα εντάχθηκε και ο Αριές.

Ομως και το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (ΝΡΑ) έχει αρχίσει τον διάλογο με τους οπαδούς της αποανάπτυξης. Στις διαπραγματεύσεις του ΝΡΑ και του PG για κοινή κάθοδο στις ευρωεκλογές (οι οποίες τελικά ναυάγησαν), είχε εξεταστεί το ενδεχόμενο να ηγηθεί του κοινού τους ψηφοδελτίου στη νοτιοανατολική Γαλλία (περιοχή της Λιόν) ένας από τους ακτιβιστές της αποανάπτυξης, καθώς στην περιοχή αυτό το ρεύμα σκέψης παρουσιάζει τη μεγαλύτερη απήχηση. Μάλιστα, εκπρόσωποι των δύο κομμάτων είχαν συμμετάσχει τον περασμένο Μάιο στην «αντι-Γκρενέλ του περιβάλλοντος(10)», που οργανώθηκε στη Λιόν για να καταγγείλει τις αυταπάτες της «αειφόρου ανάπτυξης».

Κατά παράδοξο τρόπο, οι ιδέες της αποανάπτυξης δεν βρίσκουν τη μεγαλύτερη δυνατή απήχηση στους Πράσινους. Ο Ιβ Κοσέ αισθάνεται μόνος στο εσωτερικό του κόμματός του. Βέβαια, ορισμένες από τις τοποθετήσεις του δεν διευκολύνουν την εξάπλωση των ιδεών του. Για παράδειγμα, τον Απρίλιο του 2009, ο οικολόγος βουλευτής τάχθηκε υπέρ της σταδιακής μείωσης των οικογενειακών επιδομάτων από το τρίτο παιδί και μετά, υποστηρίζοντας ότι ένα νεογέννητο έχει «οικολογικό κόστος το οποίο μπορεί να συγκριθεί με 600 πτήσεις Παρίσι-Νέα Υόρκη». Τολμάει δε να παρουσιαστεί ως «νεομαλθουσιανός», αν και παραδέχεται ότι «ίσως η συλλογιστική του να είναι υπερβολικά επιστημονική».

Τόσο η δίψα των Πράσινων για ευρύτερη αποδοχή όσο και οι πιέσεις που ασκούν τα στελέχη τους που κατέχουν θέσεις στη Βουλή ή στην αυτοδιοίκηση οδήγησαν το οικολογικό κόμμα να εγκαταλείψει ορισμένες θέσεις που ενδέχεται να διώξουν ψηφοφόρους. Λέγεται, μάλιστα, ότι η Ντομινίκ Βουανέ(11) σκεφτόταν να αλλάξει την ονομασία του και να το βαφτίσει Κόμμα της Αειφόρου Ανάπτυξης.

Τον Δεκέμβριο του 2008, το ψήφισμα του συνεδρίου των Πράσινων αναφέρθηκε πρώτη φορά στην «αποανάπτυξη», περιορίζοντας όμως την έννοια στη «μείωση του οικολογικού αποτυπώματος». Μάλιστα, το πρόγραμμα του συνδυασμού Ευρώπη Οικολογία υιοθέτησε αυτήν την επιχειρηματολογία, προσθέτοντας μάλιστα και τον στόχο της μείωσης της ποσότητας κρέατος που καταναλώνεται.

Οσο για το Σοσιαλιστικό Κόμμα, η έλλειψη ακόμα και του παραμικρού προβληματισμού και περιέργειας για αναζήτηση νέων ιδεών από την ηγεσία του φαίνεται ότι το προστατεύει από οποιαδήποτε επαφή με τις συγκεκριμένες ιδέες.

Είναι, άραγε, η αποανάπτυξη κάτι περισσότερο από ένα απλό σύνθημα; Ο Αριές μιλάει για «λέξη βόμβα» που προορίζεται να συντρίψει τον παραγωγισμό, ενώ ο Σενέ υμνεί τη δυνατότητα που έχει ο όρος να «θέτει ερωτήματα στην κοινωνία». Ωστόσο, η μεγάλη αδυναμία του «λάβαρου» του κινήματος είναι ότι δεν μας λέει τίποτε για το ποιο ακριβώς θα είναι αυτό το επιθυμητό μέλλον.

Κανένας «αντιρρησίας οικονομικής μεγέθυνσης» δεν προτείνει την απλή μείωση της παραγωγής μέσα σε μια κοινωνία στην οποία θα παραμένουν οι ανισότητες, δεδομένου ότι παρόμοια μείωση θα οδηγούσε στην έξαρση της φτώχειας.

Ο Λατούς παραδέχεται ότι οι λιγότερο ευνοημένοι -ιδιαίτερα οι λαοί που ζουν στην Αφρική- χρειάζονται τη βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου όσον αφορά τα υλικά αγαθά, χωρίς βέβαια και να μιμηθούν τον δυτικό τρόπο ζωής.

Ομως, στο εσωτερικό του, το ρεύμα σκέψης βρίσκεται αντιμέτωπο με βαθύτατες φιλοσοφικές αποκλίσεις. Ο Σενέ είναι ανυποχώρητος όσον αφορά τις οικουμενικές και «ρεπουμπλικανικές» (με την έννοια του όρου στην πολιτική επιστήμη, δηλαδή της δημοκρατίας μέσα σε μια ισχυρή πολιτεία) θέσεις του, ενώ ο αφρικανιστής Λατούς είναι δηλωμένος οπαδός του «πολιτισμικού σχετικισμού(12)». «Η προοπτική μου είναι ξεκάθαρα «ρεπουμπλικανική», δημοκρατική και ανθρωπιστική» δηλώνει ο διευθυντής της «La Decroissance», ο οποίος, νεαρός, ξεκίνησε την πολιτική του στράτευση από το κέντρο.

Φιλοσοφικές αναφορές

«Το έθνος κράτος είναι ταυτόχρονα ξεπερασμένο και ανεπιθύμητο», ανταπαντά ο Λατούς, ο οποίος «αντιπαθεί τον όρο "οικουμενικός"».

Από την πλευρά του, ο Αριές τάσσεται υπέρ των «ρεπουμπλικανικών» θέσεων, ενώ ταυτόχρονα συνεργάζεται με την αριστερή καθολική επιθεώρηση «Golias».

Οσο για τον Πιέρ Ραμπί, εμβληματική μορφή της αποανάπτυξης, που επιχείρησε το 2002 να εμφανιστεί ως υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές, εκπροσωπεί ένα ρεύμα της αποανάπτυξης που αναζητάει την πνευματικότητα.

Αν και το μεγαλύτερο μέρος του ιδεολογικού ρεύματος έχει ισχυρές ρίζες στην αριστερά, η ριζοσπαστική κριτική του παραγωγισμού μπορεί να τροφοδοτήσει και ερμηνείες με πολύ διαφορετική προέλευση. Οπως αναγνωρίζει και ο Σενέ, από πολιτική άποψη, κυμαίνεται «από την άκρα δεξιά ως την άκρα αριστερά».

Ετσι, ο Αλέν Μπενουά, ο σημαντικότερος διανοούμενος της νέας δεξιάς, εξέδωσε το 2007 ένα έργο με τίτλο «Αύριο η αποανάπτυξη! Να σκεφτούμε την οικολογία μέχρις εσχάτων» (Demain la decroissance! Penser l' ecologie jusqu' au bout, εκδόσεις e/dite, Παρίσι).

Διαιρέσεις προκαλεί επίσης και η σχέση με τη δημοκρατία. Τα πάντα φαίνονται να χωρίζουν όλους όσους επιθυμούν να κατακτήσουν τους θεσμούς μέσα από τις εκλογές και εκείνους που δίνουν προτεραιότητα στην άμεση δημοκρατία και στη δεσμευτική εντολή.

Οπως παρατηρεί ο ερευνητής Φαμπρίς Φλιπό, «σε αυτούς τους κύκλους, η δυσπιστία απέναντι στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι εξαιρετικά έντονη». Ωστόσο, ο Αριές διευκρινίζει:

«Χρειαζόμαστε την ενίσχυση τόσο της άμεσης όσο και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας». Ο Λατούς εκφράζει με διαφορετικό τρόπο αυτήν την αμφισημία: «Θεωρώ ότι είμαι βαθύτατα δημοκράτης, αλλά δεν γνωρίζω πολύ καλά τι ακριβώς είναι η δημοκρατία».

Το όραμά τους

Ελάχιστοι οπαδοί της αποανάπτυξης αναλαμβάνουν το ρίσκο να διευκρινίσουν με τι ακριβώς θα μοιάζει η κοινωνία που επιθυμούν. Ωστόσο, το 2002, ο Σενέ προσπάθησε να μας δώσει ένα δείγμα(13): «Σε μια υγιή οικονομία (...), οι αεροπορικές μεταφορές και τα οχήματα με κινητήρα εσωτερικής καύσης θα ήταν καταδικασμένα να εξαφανιστούν (...) και να αντικατασταθούν από τα ιστιοφόρα, τα τρένα, τα ποδήλατα και τη χρήση υποζυγίων».

Επίσης, θα υπήρχε η τάση να «οδηγηθούμε στην εξαφάνιση των μεγάλων εμπορικών κέντρων, προς όφελος των λαϊκών αγορών και των μικρών εμπορικών καταστημάτων που βρίσκονται κοντά στον τόπο κατοικίας του καταναλωτή. Κατά τον ίδιο τρόπο, τα (εισαγόμενα) φτηνά βιομηχανικά προϊόντα θα αντικατασταθούν από ντόπια προϊόντα».

Φυσικά, όσο κι αν όλα τα ρεύματα της αποανάπτυξης συμφωνούν στην επιστροφή της παραγωγής κοντά στον τόπο όπου θα καταναλωθούν τα παραγόμενα προϊόντα (relocalisation) και ορισμένοι προτείνουν μάλιστα τη θέσπιση «τοπικών νομισμάτων», δεν συμφωνούν όλοι σε τόσο ακραίες απόψεις.

Εξάλλου, πολύ δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς πώς θα ήταν δυνατόν να πεισθεί το εκλογικό σώμα. Ο Λατούς προτιμά να δώσει έμφαση στον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να οικοδομηθεί μια «αυτόνομη κοινωνία»: «επανεξέταση, επανασχεδιασμός, αναδιάρθρωση, αναδιανομή, επιστροφή της παραγωγής στον τόπο όπου καταναλώνονται τα προϊόντα, περιορισμός, επαναχρησιμοποίηση, ανακύκλωση»(14).

Αν και ονειρεύεται μια κοινωνία η οποία θα αποτελείται από ομοσπονδίες μικρών πολιτειών που θα θυμίζουν τα κράτη πόλεις της αρχαιότητας, τάσσεται υπέρ της αναζήτησης συμβιβαστικών λύσεων: «Ο συμβιβασμός που πρέπει να αναζητήσουμε ανάμεσα στη σχεδόν πλήρη -αλλά εξαιρετικά λιτή- αυτονομία του τροφοσυλλέκτη και στη σχεδόν εξίσου απόλυτη αλλοτρίωση των σημερινών τεχνοκρατικών κοινωνιών μας αποτελεί πολιτικό πρόβλημα».

Ορισμένοι οπαδοί της αποανάπτυξης αποφεύγουν τα λεπτά αυτά ζητήματα καταφεύγοντας σε ατομικές προσπάθειες για εκούσια λιτή διαβίωση. Ορισμένοι άλλοι πιστεύουν στη δύναμη του παραδειγματισμού που διαθέτουν οι τοπικές πρωτοβουλίες, όπως για παράδειγμα οι «μεταβατικές πόλεις».

Σε αυτήν την πρωτοβουλία συμμετέχουν 130 δήμοι, κυρίως από το Ηνωμένο Βασίλειο, οι οποίοι έχουν στρατευθεί στην υπόθεση της ενεργειακής αποανάπτυξης και της επιστροφής της παραγωγής κοντά στον τόπο όπου καταναλώνονται τα προϊόντα.

Αυτό που εξακολουθεί να λείπει από την αποανάπτυξη είναι ένας θετικός πολιτικός ορισμός ο οποίος να είναι σε θέση να κινητοποιήσει τους ανθρώπους, όπως ο σοσιαλισμός την εποχή της ακμής του. Και ο Ιβ Κοσέ εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι το κίνημα «αντιμετωπίζει δυσκολίες στο ζήτημα της επινόησης μιας νέας "μεγάλης αφήγησης" για το συλλογικό ασυνείδητο. Ποια ουτοπία μπορεί να κινητοποιήσει τον κόσμο και να απαντήσει στο ερώτημα: πώς μπορούμε να ζούμε καλύτερα με λιγότερα αγαθά;».

Χωρίς αμφιβολία, το σύνθημα «λιγότερα αγαθά, περισσότεροι κοινωνικοί δεσμοί» δεν αρκεί. Ο Αριές προτείνει τη «διεύρυνση των αγαθών των οποίων γίνεται καλή χρήση και την απαγόρευση των αγαθών των οποίων η χρήση αποδεικνύεται κακή», διευκρινίζοντας παράλληλα ότι ο καθορισμός των χρήσεων θα προκύψει μέσα από πολιτική διαβούλευση, προσθέτοντας: «Ο στόχος είναι η μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων». Στην πράξη, οι πρώτοι που πρέπει να θιγούν από την αποανάπτυξη είναι οι πλουσιότεροι, τόσο σε πλανητικό επίπεδο όσο και σε εθνικό.

Ζητείται ευτυχία

Σε κάθε περίπτωση, είναι εμφανές το φιλοσοφικό ζήτημα της αναζήτησης του «ευ ζην». Το ζητούμενο είναι να αντικατασταθεί η οικονομική ανάπτυξη που υπαγορεύει η ενδογενής δυναμική της τεχνικής προόδου από τη λογική των δημοκρατικών συμβιβασμών και της διαιτησίας. Ο φιλόσοφος Πατρίκ Βιβερέ, ο οποίος ενδιαφέρεται για τα ερωτήματα στα οποία στηρίζεται η αποανάπτυξη, χωρίς ωστόσο και να συμμερίζεται τις απαντήσεις που αυτή δίνει, αρνείται να θεωρήσει ότι «απαγορεύεται να αντιμετωπίζεται η ευτυχία ως πολιτικό ζήτημα» με το πρόσχημα ότι κάτι τέτοιο επιχείρησαν και οι ολοκληρωτισμοί:

«Εάν αρνηθούμε να θέσουμε δημοκρατικά το ζήτημα της αναζήτησης μιας καλύτερης ζωής, στο όνομα ποιου πράγματος θα θεμελιώσουμε την κριτική του σημερινού αναπτυξιακού μοντέλου;»

Είτε είναι φιλελεύθεροι, είτε σοσιαλιστές, το κοινό στοιχείο των οπαδών της προόδου είναι η αναζήτηση της αύξησης του πλούτου και ο περιορισμός της έννοιας της ευτυχίας στην ιδιωτική σφαίρα. Εάν ο συγκεκριμένος τρόπος οργάνωσης των ανθρώπινων κοινωνιών έπαυε να υπακούει στην υλιστική προσταγή, δεδομένου ότι προσκρούει στα φυσικά όρια που θέτει το περιβάλλον, τότε θα ανοιγόταν ένας ιλιγγιώδης χώρος πολιτικής απροσδιοριστίας.

*Δημοσιογράφος

1. (Στμ) Δυστυχώς, στην ελληνική γλώσσα, συγχέουμε την οικονομική μεγέθυνση [croissance (fr), growth (en)] και την ανάπτυξη [developpement (fr), development (en)], παρά το γεγονός ότι πρόκειται για εντελώς διαφορετικές έννοιες. Στο κείμενο ο όρος αποανάπτυξη αναφέρεται στην decroissance, δηλαδή στη μείωση της οικονομικής μεγέθυνσης (ποσοτικό χαρακτηριστικό, ενώ η ανάπτυξη αναφέρεται σε περισσότερο ποιοτικά χαρακτηριστικά).

2. Οσες αναφορές παρατίθενται χωρίς άλλα στοιχεία προέρχονται από συζητήσεις με τον συγγραφέα του άρθρου.

3. Serge Latouche, «Que la crise s'aggrave !», «Politis», Παρίσι, 2 Μαΐου 2009.

4. Laure Noualhat, «Rendre la decroissance desirable», συνέντευξη του Paul Aries στη «Liberation», 2 Μαΐου 2009.

5. (Στμ) Στη Γαλλία, στις ευρωεκλογές δεν υπάρχει ενιαίο ψηφοδέλτιο για όλη την επικράτεια, αλλά ένα για κάθε μείζονα περιφέρεια.

6. Για μια ριζική κριτική αυτού του ρεύματος σκέψης, βλέπε κυρίως τα «Cahiers marxistes», Βρυξέλες, no 235, Μάιος-Ιούνιος 2007, ή το «La decroissance, un point de vue parfaitement reactionnaire», «Lutte de classe», no 121, Ιούλιος 2009.

7. Βλέπε «Militants de la gastronomie», Carlo Petrini, «Le Monde diplomatique»-«Κ.Ε.», 3-9-06, http://www.monde-diplomatique.gr/spip.php?article222

8. (Στμ) Cevennes: περιοχή οροπεδίων, νοτιοανατολικά του μεγάλου Κεντρικού Υψίπεδου, με όμορφες κοιλάδες. Η οικονομία της περιοχής στηρίζεται στην κτηνοτροφία και στον εθνικό δρυμό.

9. Gebe, «L'An 01», κόμικ το οποίο επανεκδόθηκε από την Association, Παρίσι, 2004, από το οποίο προήλθε και το ομώνυμο φιλμ του Ζακ Ντουαγιόν, ΜΚ2, 2006.

10. (Στμ) Στην τάση των λαμπερτιστών, που πήρε το όνομά της από τον Πιέρ Μπουσέλ (ψευδώνυμο Πιέρ Λαμπέρ στον πόλεμο), ανήκε και ο Λιονέλ Ζοσπέν. Σήμερα είναι ενσωματωμένη στο Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα (πρώην Εργατικό Κόμμα).

11. (Στμ) Πρώην πρόεδρος του κόμματος, (επιτυχημένη) υπουργός Περιβάλλοντος στην κυβέρνηση της «πληθυντικής αριστεράς» του Ζοσπέν και υποψήφια πρόεδρος των Πράσινων το 2007.

12. (Στμ) Μεταξύ άλλων, θεωρεί ότι η έννοια της φτώχειας είναι κάτι σχετικό, μια καθαρά δυτική επινόηση.

13. Bruno Clementin και Vincent Cheynet, «La decroissance soutenable», «Silence», no 280, Λιόν, Φεβρουάριος 2002.

14. Serge Latouche, «Pour une societe autonome», «Entropia», no 5, Malaucene, φθινόπωρο 2008.

Τζίμης Πανούσης - Ο Μπελογιάννης ζει

2010-06-21T10:09:00.000+03:00

Κι απο Μαιο Χειμωνα.

2010-05-18T01:07:00.002+03:00

Εννοειτε οτι oι φωτογραφιες δεν ειναι τραβηγμενες το Μαιο. Αλλά μια ζωη οι φιλοι μου λενε , οτι ειμαι εκτος εποχης .

Γιατί στη Δανία και όχι κι εδώ

2010-05-01T19:58:00.004+03:00

Γιατί στη Δανία παράγουν ενέργεια από τα σκουπίδια τους και ελαφρύνουν και την τσέπη τους και όχι κι εδώ?
Γιατί εδώ θα πρέπει να πληρώνουμε κι απο πάνω σε μια επιχείρηση η οποία όπως μας λένε θα πάρει χρήματα για να στήσει αυτό το εργοστάσιο ;
Κ ι αν δεν στήσει τέτοιο εργοστάσιο αλλά κάποιο άλλο διαφορετικής τεχνολογίας γιατί υπέγραψαν τέτοια ασύμφορη συμφωνία οι Δήμαρχοί μας;
Αν όμως θα γίνει τέτοιο εργοστάσιο ( σαν της Δανίας) ,
1ον Έχει προβλεφθεί χώρος να γίνει η ταφή των λίγων μεν αλλά άκρως τοξικών υπολειμμάτων ;

2ον για ποιό λόγο θα πρέπει να πληρώνουμε αφού όπως λέει το άρθρο το εργοστάσιο αυτό είναι αυτοδύναμο ;

Αυτά και άλλα συμβαίνουν στην Δανία , στο μικρό δήμο του Χορσχολμ με τον 40χρονο δήμαρχο.

ΥΓ1. Προσέξτε το ότι το εργοστάσιο αυτό έρχεται να λειτουργήσει συμπληρωματικά στην ήδη διαμορφωμένη μορφή διαχείρισης απορριμμάτων που αποκαλείται ανακύκλωση ( αν αυτό σας θυμίζει κάτι).

ΥΓ2. Αναδημοσιευση από την Ελευθεροτυπία η οποία με την σειρά το αναδημοσιεύει από τους NEW YORK TIMES .

ΥΓ3. Προσέξτε την ημερομηνία έκδοσης των New York Times

ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Από την πυρά στον Άμβωνα!

2010-04-29T09:23:00.001+03:00

Το Τμήμα Φυσικών Επιστημών
του Μουσείου Εκπαίδευσης Βέροιας

Στο πλαίσιο του Τρίτου Κύκλου Διαλέξεων που οργανώνει στο ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ,

ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΕΙ ΟΤΙ

την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010, 8:30 ΤΟ ΒΡΑΔΥ

Ο Φιλόσοφος ΕΥΤΥΧΗΣ ΜΠΙΤΣΑΚΗΣ θα αναπτύξει το ΘΕΜΑ:

ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Από την πυρά στον Άμβωνα!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΔΙΑΛΕΞΗΣ:
Οι έντονες προσπάθειες, κυρίως στα ηλεκτρονικά και έντυπα Μέσα Ενημέρωσης και στο Διαδίκτυο, να προβάλλεται ο επιστημονικοφανής μυστικισμός ως επιστημονική αλήθεια, όπως για παράδειγμα η απίστευτα αφελής «ανθρωπική αρχή», η οποία υποστηρίζει ότι το Σύμπαν δημιουργήθηκε τότε και τέτοιο που είναι για να υπάρξει ο άνθρωπος, καθιστούν σημαντική την προσέγγιση του ζητήματος των σχέσεων Επιστήμης και Θρησκείας.
Είναι άξιο προσοχής ότι ο σύγχρονος ανορθολογισμός, επιστημονικά άκυρος και μη νόμιμος φιλοσοφικά, προϋποθέτει την παρανόηση των θεωριών του Αϊνστάιν, της κοσμολογίας και της μικροφυσικής, καθώς και της διαδικασίας της ανθρωπογένεσης και της νοογένεσης.
Ο φιλόσοφος Ευτύχης Μπιτσάκης αναλύει τις προσπάθειες επιστημόνων, φιλοσόφων, ιερωμένων και θεολόγων να εκμεταλλευτούν τα δεδομένα των σημερινών επιστημών, και κυρίως των θεωριών του Αϊνστάιν, της μικροφυσικής και της κοσμολογίας, για να «αποδείξουν» την εξαφάνιση της ύλης, την ύπαρξη της αθάνατης ψυχής, τη δημιουργία του Σύμπαντος. Αναδεικνύει και ερμηνεύει τη διαμόρφωση μιας ιστορικά διαφοροποιούμενης σχέσης των επιστημών με τη χριστιανική θεολογία και την πρακτική της εκκλησίας, η οποία αντιμετώπισε, στην αρχή, με εχθρότητα τις αναδυόμενες επιστήμες και σήμερα επιχειρεί να τις ιδιοποιηθεί για να στηρίζει το Δόγμα: Από την πυρά στον Άμβωνα! Από τους διωγμούς, δηλαδή, στην ιδεολογική χρησιμοποίηση της επιστήμης.

Σας περιμένουμε!

ΦΙΛΙΚΑ
--
Κωνσταντίνος Α. Ζώκος
Δάσκαλος Φυσικής

Υπεύθυνος
Τμήματος Φυσικών Επιστημών
Μουσείου Εκπαίδευσης Βέροιας

Ενημέρωση: http://veriascience.blogspot.com/

http://sikam.wordpress.com/2010/04/20/%CE%BF%CF%87%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%83%CE%BA%CE%BF

2010-04-21T00:45:00.000+03:00

Οχι στην καυση των σκουπιδιων οχι στις αδιαφανεις διαδικασιες.

Απριλίου 20, 2010 in Απορρίμματα-Ανακύκλωση

Επειδη μεσα σε αυτη την ανοιξιατικη ξαφνικη σιωπη οσων συναγωνιστων -τριων βρεθηκαμε μαζι τον τελευταιο χρονο ενιωσα ξαφνικα μια μοναξια και ανασφαλεια θυμιζω στον εαυτο μου αλλα και στους υπολοιπους πως δεν ειμαι ενας μονος του.

Αυτα που αυτο το ιστολογιο υποστηριζει σταθερα συνεχως και οσο το δυνατον πιο τεκμηριωμενα δεν τα εχω βγαλει απο το κεφαλι μου.Δεν ειναι προσωπικες εμμονες και παραξενιες. Και κυριως δεν ζητουν καμμια πολιτικη υπεραξια η αντιπολιτευση.

Τα ιδια θα λεω οποιος και ναναι στα πραγματα και θα τα υποστηριζω γιατι τα βρισκω σωστα.

Ειναι αυτα που πιστευω απο τοτε που μπηκα στο οικολογικο κινημα αρχες του 1980.

Απλα πιο δουλεμενα τωρα.Ειναι αυτα για τα οποια αγωνιστηκα μεσα απο την οικολογικη κινηση Ερμιονιδας πριν απο εικοσι χρονια. Πανω κατω τα ιδια λεω ακομα.

Ειναι αποψεις και θεσεις του οικολογικου περιβαλλοντικου και αριστερου κινηματος της χωρας μας (αλλα και παγκοσμια)τις οποιες ενστερνιζομαι και αγωνιζομαι να γινουν πραξη εδω στον τοπο που ζουμε.

Παντα προσπαθωντας να αγωνιστω μεσα απο συλλογικοτητες και συσπειρωσεις δημοσια και στο φως της ημερας και οχι σαν παραγοντας και ειδικος με μυστικες συμφωνιες και υπογειες διαδρομες.Αυτα ειναι τα μονα ορια στην δραση μου.

Οικολογικη εταιρεια Ανακυκλωσης,

Μεσογειος SOS,

Green peace,

WWF

Το νομοσχέδιο δεν δίνει οριστική και ξεκάθαρη απάντηση στο πιο κρίσιμο δίλημμα:

ορθολογική διαχείριση απορριμμάτων (Πρόληψη – Ανακύκλωση – Κομποστοποίηση)

ή ακριβή, αναποτελεσματική και επικίνδυνη καύση απορριμμάτων;

Η απουσία ξεκάθαρης πολιτικής προς την κατεύθυνση της περιβαλλοντικά βιώσιμης διαχείρισης των απορριμμάτων, τελικά ευνοεί την καύση.

Όπως έχει δείξει και η διεθνής εμπειρία, στις περιπτώσεις που «η επιλογή αφήνεται στην αγορά» επικρατούν οι πιο ακριβές (στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι και επικίνδυνες) τεχνολογίες, αφού αυτές αποφέρουν το μεγαλύτερο κέρδος για τον επενδυτή εις βάρος της εθνικής οικονομίας και της βιώσιμης ανάπτυξης.

Σε αυτούς τους δύσκολους οικονομικά καιρούς για την Ελλάδα, οι 4 οργανώσεις καλούν την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ αλλά και τους βουλευτές των κομμάτων να τροποποιήσουν το νομοσχέδιο, ώστε αυτό να εγγυάται το τρίπτυχο Πρόληψη – Ανακύκλωση – Κομποστοποίηση.

Συγκεκριμένα, οι 4 οργανώσεις προτείνουν:

• Υιοθέτηση της οικιακής κομποστοποίησης ως μέτρου πρόληψης-μείωσης του όγκου των απορριμμάτων αλλά και της κομποστοποίησης ως τεχνολογίας διαχείρισης των οργανικών υπολειμμάτων.
• Διαλογή των υλικών στην πηγή.
• Δημιουργία νέων Συστημάτων Εναλλακτικής Διαχείρισης.
• Δημιουργία διαδημοτικών Κέντρων Ανακύκλωσης (ΚΑ) σε όλη την Ελλάδα.
• Δημιουργία κινήτρων για τους πολίτες (μέσα από τα δημοτικά τέλη).
• Επένδυση στην ευαισθητοποίηση και ενημέρωση

ΨΩΡΟΚΩΣΤΑΙΝΑ

2010-04-21T00:24:00.003+03:00

«Στην εποχή που κυβερνούσε την Ελλάδα ο Καποδίστριας ζούσε στο Ναύπλιο μια ζητιάνα, που την έλεγαν «Ψωροκώσταινα». Σε μια λοιπόν συνεδρίαση της Συνέλευσης, κάποιος θέλοντας να πει για τη φτώχεια τού Ελληνικού Δημοσίου (θλιβερή έμπνευση), το παρομοίασε με την πασίγνωστη ζητιάνα. Από τότε η λέξη επαναλήφθηκε στις συζητήσεις και τελικά επικράτησε. Μόνο που, όταν λέγεται τώρα δεν εννοεί το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά ολόκληρη τη χώρα.

Η όλη ιστορία τής Ψωροκώσταινας (Ευ. Δαδιώτης, «Αιγαιοπελαγίτικα» τεύχος 13) είναι η εξής: «Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι' αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι», είπε περήφανα η γριά πλύστρα Χατζηκώσταινα και τα άφησε πάνω στο τραπέζι που είχε στήσει στην πλατεία του Ναυπλίου η ερανική επιτροπή, εκείνη την Κυριακή του 1826.Ύστερα από αυτή την απρόσμενη χειρονομία, κάποιος από το πλήθος φώναξε: «Για δείτε, η πλύστρα η Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της.»
Κι' αμέσως το φιλότιμο πήρε και έδωσε. Βροχή έπεφταν πάνω στο τραπέζι λίρες, γρόσια και ασημικά. Αυτή ήταν η συνέχεια της φτωχής προσφοράς τής πλύστρας Χατζηκώσταινας, που από εκείνη τη στιγμή αποθανατίστηκε με το παρατσούκλι «Ψωροκώσταινα». Και το παρανόμι αυτό κόλλησε έπειτα στην Ελλάδα. Αλλά, ποιά
ήταν αυτή η «Ψωροκώσταινα»; Ήταν η κάποτε αρχόντισσα των Κυδωνιών, τού Αϊβαλιού, Πανωραία Χατζηκώστα, σύζυγος πάμπλουτου Αϊβαλιώτη εμπόρου, που φημιζότανε όχι μόνο για τα πλούτη του άνδρα της, μα και για τα πολλά δικά της κι ακόμα για την ομορφιά της.
Όταν αργότερα οι Τούρκοι πυρπόλησαν την πολιτεία του Αϊβαλί, και έσφαξαν άνδρες και γυναικόπαιδα, ανάμεσα σε αυτούς που σώθηκαν ήταν και η αρχόντισσα Πανωραία Χατζηκώστα, που είδε να σφάζουν οι Τούρκοι τον άνδρα της και τα παιδιά της. Κατά καλή της τύχη ένας ναύτης τη βοήθησε και μαζί με άλλους την ανέβασε σε ένα καράβι που ξεμπάρκαρε στα Ψαρά. Εκεί αναγνωρίστηκε από τον ομοιοπαθή της Βενιαμίν τον Λέσβιο, την προστάτεψε και τον ακολούθησε στην Πελοπόννησο. Στο Ναύπλιο, ο Βενιαμίν παρέδιδε μαθήματα για να ζήσει και η Πανωραία, για να ζήσει, άρχισε να ξενοπλένει και αργότερα, με σαλεμένα σχεδόν τα λογικά της, ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου. Έπειτα από το περιστατικό τού εράνου στο Ναύπλιο, όταν έφτασε ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, τη συμμάζεψε κι' όταν ίδρυσε το ορφανοτροφείο, η Πανωραία, που τώρα έγινε γνωστή με το παρανόμι «Ψωροκώσταινα», προσφέρθηκε να πλένει τα ρούχα τών ορφανών χ ω ρ ί ς κ α μ ι ά π λ η ρ ω μ ή.
«Λεξικό Λαϊκής Σοφίας», Τάκη Νατσούλη-Εκδ. Σμυρνιωτάκη-σελ. 581. (Ευ. Δαδιώτης, «Αιγαιοπελαγίτικα» τεύχος 13)

2010-04-18T23:25:00.000+03:00

Papa don't πρίτς (Ελληνιστί: Πατέρα μην με κλάνεις)

Ακολουθώντας το παράδειγμα της Τζούλιας Αλεξανδράτου, ένα ένα τα μοντέλα εξομολογούνται πως και σ' εκείνες έχει προταθεί να παίξουν σε ταινία πορνογραφικού περιεχομένου. Φωτεινό παράδειγμα αποτέλεσε η Μαριάννα Τούβλη η οποία για χάρη του παιδιού της, ετοιμάζεται να πρωταγωνιστήσει σε αισθησιακή ταινία με τίτλο "Σφυρίζοντας απ' τις τρύπες" και με χορηγό τον Telemarketing αυτοδονούμενο αλτήρα "Σέικ Γουέιτ"

Περισσότερα εδώ:

http://magissa-kirki.blogspot.com/

2010-03-24T21:22:00.000+02:00

Ε,ναι λοιπόν φταίω εγώ.

2010-03-16T10:33:00.001+02:00

Φταίω εγώ που δεν μπορώ να καταλάβω το μεγαλείο της δημοκρατίας που ζω, η οποία ρίχνει το φταίξιμο σε μένα τον δημόσιο υπάλληλο και εκπαιδευτικό που μετά από 12 χρόνια παίρνω 1300 ευρώ και πρέπει να πληρώσω εγώ.

Φταίω εγώ που δεν είμαι πατριώτης όπως ο κ. Παπανδρέου και οι υπόλοιποι βουλευτές που δεν έχουν υπηρετήσει ποτέ οι περισσότεροι στο στρατό αλλά όμως νοιάζονται.

Φταίω εγώ που δεν μπορώ να καταλάβω ότι δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου βουλευτές, υπάλληλοι της βουλής, φοροφυγάδες, ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων, πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων, ιδιοκτήτες εφημερίδων και τηλεοπτικών μέσων, είναι όλοι πιο ίσοι στα προνόμια από τους υπόλοπους και ίσως και πιο πατριώτες και για αυτό δεν θίγονται από τα μέτρα.

Φταίω εγώ που δεν λέω να κατανοήσω τους εθνικούς λόγους για τους οποίους οι δικηγόροι δεν καταβάλλουν ΦΠΑ, οι γιατροί δεν πληρώνουν φόρους, οι υπάλληλοι της βουλής παίρνουν 16 μισθούς.

Φταίω εγώ ο δημόσιος υπάλληλος που εκατομμύρια ευρώ δίνονται σε θνησιγενείς και μεταθανάτιες εφημερίδες μέσω κρατικών χρημάτων και σε ποδοσφαιρικές ομάδες.

Φταίω εγώ ο εκπαιδευτικός γιατί αντί να κάνω ιδιαίτερα και να μην έχω οικονομικό πρόβλημα περιμένω να μου δώσει μισθό το κράτος.

Φταίω εγώ γιατί δεν μπορώ να αντιληφτώ ότι πρέπει να δώσω ως πατριώτης και το 13 μισθό για να μπορούν οι εργολάβοι να φτιάχνουν δρόμους με τριπλάσιο κόστος από ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη. Για να μπορούν οι ίδιοι εργολάβοι να εισπράττουν υπέρογκα ποσά από τα διόδια και μετά μέσα από τις εφημερίδες τους και τους σταθμούς τους να στοχοποιούν τους δημόσιους υπαλλήλους για το χάλι της οικονομίας. Για να μπορούν να προβάλλουν και να προωθούν τους πολιτικούς της αρεσκείας τους. Αλήθεια ποιοί εργάστηκαν στα μεγάλα έργα και με τι μεροκάματα;

Φταίω εγώ που δεν νοιώθω πατριώτης για να δώσω και το 12^ο μισθό στο κράτος για να μην αποδίδει κανένας καναλάρχης ασφαλιστικές εισφορές αγγελιόσημα και κάθε ιδιοκτήτης εφημερίδας να μπορεί να έχει αφορολόγητο ποσό από τον τζίρο του και να μπορούν συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι να είναι στη μισθοδοσία υπουργείων.

Φταίω εγώ που δεν έχω Πόρσε καγιεν και offshoreεταιρεία όπως όλοι οι καλοί πατριώτες και που πιστεύω ότι νόμιμο είναι μόνο ότι είναι και ηθικο.

Φταίω εγώ ο προδότης της πατρίδας που δεν δίνω και τον 11^ο μισθό μου για να μπορούν οι τράπεζες να δηλώνουν πριν λίγα χρόνια αστρονομικά κέρδη τετραπλάσια σε σχέση με τις ευρωπαικές και μόλις τα στελέχη τους έπεσαν έξω να τους δίνει το κράτος 22 δις ?.Βλέπετε για να πλουτίσουν λίγοι πατριώτες τραπεζίτες πρέπει όλοι εμείς για 2 δις ? να φάμε παντεσπάνι.

Φταίω εγώ ο τεμπέλης δημόσιος υπάλληλος που το κράτος χαρίζει δις σε φαρμακευτικές εταιρείες για εθνικούς λόγους και δεν συλλαμβάνει λαθρέμπορους καυσίμων όταν είναι πρόεδροι ΠΑΕ.

Φταίω εγώ που δεν είμαι τόσο πατριώτης για να βοηθήσω με το μισθό μου τους εργατικούς επιχειρηματίες του ιδιωτικού τομέα που έχουν τη χαμηλότερη φορολογία στην Ευρωζώνη και δεν φορολογούνται τα μερίσματά τους.

Φταίω εγώ λοιπόν που λόγω έλλειψης πατριωτισμού δεν μπορώ να αντέξω το γεγονός ότι για το κράτος εγώ ο εκπαιδευτικός των 1400 ευρώ θεωρούμαι δαπάνη περικοπτέα και ίσως και σπατάλη.

Για όλους αυτούς τους λόγους προχωρώ κι εγώ στα δικά μου επώδυνα πλην όμως αναγκαία μέτρα για την ανόρθωση της οικονομίας μας και παροτρύνω και όλους όσους νοιώθουν το ίδιο να τα ακολουθήσουν για το δύσκολο χρονικό διάστημα που έρχεται. Προτείνω λοιπόν σε όλους τους δημόσιους υπαλλήλους μέχρι να μας δώσουν πίσω τα χρήματα που μας παίρνουν τώρα ή μέχρι να φυλακιστούν κάποιοι πολιτικοί ή να δημευτούν περιουσίες φοροφυγάδων να θυμούνται τα εξής.

1. Δεν αγοράζω τίποτα πέρα από τα πολύτως αναγκαία. Για τα υπόλοιπα εάν δεν μου κάνουν επί τόπου έκπτωση 20% όσο και η απώλεια του εισοδήματός μου δεν τα αγοράζω. Ας κινηθεί η αγορά από τους τίμιους και εργατικούς υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα.

2. Δεν βγαίνω έξω για καφέ εάν δεν μειώσουν κατά 20% την τιμή του. Το ίδιο και για το σινεμά θέατρο και λοιπά.

3. Δεν αγοράζω εφημερίδα για λόγους τάξης καθώς όλες μας θεωρούν την αιτία του κακού αλλά και γιατί επιδοτούνται από το κράτος.

4. Δεν επιβραβεύω με τηλεθέαση δημοσιογράφους που επιχαίρουν ως είναι φυσικό σε μίσθαρνα γλοιώδη υποκείμενα οικονομικών συμφερόντων.

5. Δεν πιστεύω κανένα δημοσιογράφο αν δεν αποκαλύψουν ποιοι και πώς καταχράστηκαν δις ? την περίοδο των Ολυμπιακών αγώνων; Αν δεν μας πούν πόσοι Έλληνες εργάτες επωφελήθηκαν των μεγάλων έργων και εάν καταβλήθηκαν οι εργατικές εισφορές; Εάν δεν μας πουν πόσα διόδια έπρεπε να πληρώνουμε και τι είδους κομπίνα γίνεται με τους εργολάβους που παίρνουν διόδια πριν κατασκευάσουν τους δρόμους. Εάν δεν μας αποκαλύψουν ποιοι δημοσιογράφοι πληρώνονται από υπουργεία.

Παρόλο δε που δεν είμαι και τόσο πατριώτης προτείνω στην κυβέρνηση που σίγουρα όλοι είναι πατριώτες τα εξής μέτρα περιμένοντας να μας πει και κάποιος πόσα δις ? θα απέφεραν

1. Φορολόγηση 1% των χρηματιστηριακών συναλλαγών.

2. Φορολόγηση 40 % των επιχειρήσεων.

3. Φυλάκιση για όσους δεν αποδίδουν ΦΠΑ

4. Φόρος 5% επί των στρατιωτικών δαπανών.

5. Παύση χρηματοδότησης ΠΑΕ και ΚΑΕ.

6. Παύση χρηματοδότησης ιδρυμάτων πρωθυπουργών.

7. Παύση χρηματοδότης εφημερίδων και ιδιωτικών καναλιών με κρατκή διαφήμιση

8. Οι πλούσιοι που φυλάσσονται από αστυνομικούς να καλύπτουν και τη μισθοδοσία τους

9. Οι επιχειρηματίες να συμβάλλουν και αυτοί επώνυμα αν όχι με 20% τουλάχιστον με 10% έκτακτη εισφορά ως καλοί πατριώτες που δεν είμαστε εμείς οι δημόσιοι υπάλληλοι.

10. Φόρος 10% στα έσοδα από τα διόδια χωρίς να αυξηθεί η τιμή γιατί οι εργολάβοι είναι και οι περισσότερο πατριώτες από όλους.

ΣΤΕΙΛΕ ΤΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΣ

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΤΩΣΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ ΕΑΝ ΠΑΛΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΝ ΣΤΙΣ ΓΝΩΣΤΕΣ ΤΣΕΠΕΣ

ΜΕΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

2010-02-26T10:23:00.001+02:00

ΜΕΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Κερδοφορία: Το 2006 ο ρυθμός αύξησης των κερδών πλησίασε το 60%, δηλ. 15 φορές μεγαλύτερος από το ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ. Ειδικότερα τα κέρδη των τραπεζών αυξήθηκαν κατά την περίοδο του ΠΑΣΟΚ (1994-2003) κατά 564% και της ΝΔ (2004-2007) κατά 201%, ενώ αύξηση σημειώθηκε και το 2008 παρά την κρίση. Για τις 6 μεγαλύτερες τράπεζες, το 2008 τα κέρδη αυξήθηκαν από 4228 σε 4308 εκ. ευρώ.

Για τις εισηγμένες τα κέρδη πήγαν από 4 δις. Ε το 2003 σε 11.3 δις. Ε το 2008 –Στη πενταετία οι μέτοχοί τους έβγαλαν περισσότερα από 15 δις. Ε σε μερίσματα. Ειδικά το 2008 τα μερίσματα έφθασαν τα 5.4 δις. Ε

Κεφάλαιο –Εργασία στην Ελλάδα:

Τιμές Ελλάδας -95% της ΕΕ

Παραγωγικότητα -92%

Μισθοί -82%

Το 75% των εργαζομένων έχει μισθούς μεταξύ 500 και 1000 Ε.

Ο κατώτερος μισθός στο 60% της ΕΕ (776 για το Δημόσιο, 662 για τον Ιδιωτικό έναντι 1184 της ΕΕ).

Μεταξύ 1991 και 2008 το ΑΕΠ έχει αυξηθεί κατά 4.72 φορές, ενώ το κατώτερο μεροκάματο κατά 3.12.

Το εργατικό κόστος μεταξύ 1981 και 2009 έχει μειωθεί κατά 12%

Σε ό,τι αφορά τις ετήσιες ώρες εργασίας οι μόνος χώρες των οποίων οι μισθωτοί εργάζονται περισσότερο είναι το Μεξικό, η Τσεχία και η Πολωνία (μιλάμε μόνο για τους μισθωτούς, όχι αυτο απασχολούμενους)

Φορολογία

Οι έμμεσοι φόροι –που πληρώνει όλος ο κόσμος- αποτελούν τα 2/3 των φορολογικών εσόδων, οι μισθωτοί προσθέτουν ακόμη 12% και οι ΑΕ άλλο 10%. 800000 έμποροι και βιοτέχνες προσφέρουν μόλις το 4% και 500000 ελεύθεροι επαγγελματίες το 3%.

Χαρακτηριστικά για το 2008 το μέσο ετήσιο εισόδημα που δήλωσαν από κύριο επάγγελμα οι μισθωτοί ήταν 14437 Ε, οι συνταξιούχοι 11873, οι έμποροι, βιομήχανοι 10440 και οι ελεύθεροι επαγγελματίες 9057

Ετήσια φοροδιαφυγή: 12 δις. Ε (εκτός αυτού παραοικονομία τουλάχιστον 30% του ΑΕΠ –με ένα φορολογικό συντελεστή 20% θα είχαμε άλλα 20 δις. Ε δημόσια έσοδα)

Ετήσια φοροκλοπή ΦΠΑ τουλάχιστον 8δις.

Φοροαπαλλαγές πάνω από 8 δις. (τρομερά ταξικές -4000 Ε για όσους έχουν εισοδήματα πάνω από 75000Ε και μόλις 600Ε για τους κάτω από 20000 Ε)

Μόνο αυτά –χωρίς να βάλλουμε εξοπλιστικά και προμήθειες προς κατασκευαστικές κλπ- είναι 48 δις. Η είσπραξή τους θα σήμαινε πλεόνασμα 4% ( το σημερινό έλλειμμα είναι γύρω στα 35 δις. Ε)

Για σύγκριση οι συνολικές αμοιβές στο δημόσιο τομέα είναι κάτω από 20 δις., λιγότερο δηλαδή από το μισό της διαφυγής και της κλοπής!

Δημοσιονομική τρομοκρατία

Δημόσιο Έλλειμμα: στη διάρκεια της δεκαετίας, με εξαίρεση το 2009 που είμαστε μαζί, ΗΠΑ και Ιαπωνία έχουν πολύ μεγαλύτερα

Δημόσιο Χρέος: Έχουμε 112% του ΑΕΠ (2009) –η Ιταλία μεγαλύτερο, η δε Ιαπωνία 200%. Για σύγκριση, το 2001 είχαμε 113% και παρόλα αυτά δαπανούσαμε για Ολυμπιάδα.

Δημόσιο+Ιδιωτικό Χρέος: Εχουμε 179% του ΑΕΠ (2009), ενώ η Ιταλία 194, η Πορτογαλία 197, η Ισπανία 207, το Βέλγιο 219, η Ιρλανδία 222 και η Ολλανδία 234%.

Άλλο στοιχείο δημοσιονομικής τρομοκρατίας η βλακώδης εμμονή στο κόστος δανεισμού, στα περίφημα spreads: 100 μονάδες βάσης δεν είναι παρά 0.5 δις. επιπλέον κόστος. Συγκρίνετε με τους αριθμούς παραπάνω για να αντιληφθείτε πόσο προπαγανδιστικό είναι.

Το πραγματικό ζήτημα είναι πως οι ελληνικές τράπεζες βγάζουν από αυτήν την υπόθεση δανειζόμενες χρήμα με 1% από την ΕΚΤ και δίνοντάς το στο κράτος με 6%. Η άνοδος των spread αυτούς ευνοεί.

Η «ΠΡΟΙΚΑ» ΤΟΥ 2004

2010-02-26T10:22:00.001+02:00

Του Πάνου Τότσικα

Και ξαφνικά, εν έτει 2010, η διεθνής κοινή γνώμη ανακάλυψε την ελληνική αναξιοπιστία.

Ανακάλυψε την «δημιουργική λογιστική», τα ψεύτικα και παραποιημένα στατιστικά στοιχεία με τα οποία δημιουργούσε η Ελλάδα μια διαφορετική εντύπωση για την οικονομική της κατάσταση. Όλοι φαίνονται πώς αγνοούν ότι η Ελλάδα μπήκε στην Ευρω-ζώνη αν και δεν συγκέντρωνε τα κριτήρια που είχαν τεθεί, χάρις στα παραπλανητικά νούμερα που παρέθεσε και που οι ευρωπαίοι «εταίροι» αποδέχτηκαν. αν και γνώριζαν ότι ήταν ψεύτικα. Άλλωστε δεν ήταν μόνο η Ελλάδα που παρέθεσε ψεύτικα στοιχεία…

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που η Ελλάδα συγκεντρώνει τα φώτα μιας παγκόσμιας αρνητικής δημοσιότητας: Το 2004, λίγους μήνες πριν την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, η «διεθνής κοινότητα» κρατούσε την ανάσα της αν θα μπορέσουν τελικά να είναι έτοιμες στην ώρα τους οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις και υποδομές που ήταν απαραίτητες για να γίνουν οι Aγώνες. Τότε οι ελληνικές ευρεσιτεχνίες και πατέντες έδωσαν και πήραν, οι εργολάβοι χρέωσαν τα έργα πολύ παραπάνω «λόγω του κατεπείγοντος», θυσιάστηκαν και κάποιοι εργάτες , κυρίως ξένοι, και τελικά «τα καταφέραμε», είπαν. Μίλησαν για τους «επιτυχημένους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας» και ξέχασαν ότι το πραγματικό κόστος ήταν 4-5 φορές περισσότερο από το αρχικά προϋπολογισθέν. Ξέχασαν ότι ο φάκελος με τον οποίο «κέρδισε» η Αθήνα τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ήταν εντελώς διάτρητος, ότι ήταν γεμάτος ψεύτικα στοιχεία, ότι ήταν αναξιόπιστος.

Ο Σουηδικός λαός θεωρείται από τους πιο φιλειρηνικούς. Όταν όμως του τέθηκε το1997το δίλημμα αν θέλει να διεξαχθούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 στην Στοκχόλμη, η απάντηση δόθηκε με ένα μπαράζ βομβιστικών εκρήξεων σε αθλητικές εγκαταστάσεις: το κύριο επιχείρημα των αντιτιθέμενων Σουηδών ήταν ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα επιβάρυναν σοβαρά την οικονομία της χώρας τους και θα περιόριζαν τους πόρους που προορίζονταν για κοινωνικές δαπάνες. Έτσι, με χαμηλή βαθμολογία στο κριτήριο «λαϊκή αποδοχή», οι Σουηδοί απέτρεψαν την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων στη χώρα τους. Μέχρι σήμερα αρνούνται να ενταχθούν στην Ευρω-ζώνη.

Στο Βερολίνο, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, η μη διεκδίκηση των Ολυμπιακών Αγώνων τέθηκε ως όρος για την συνεργασία στις Δημοτικές εκλογές μεταξύ αριστερών και οικολογικών δυνάμεων. Μέχρι σήμερα, στο Βερολίνο, το ισχυρό αντι-Ολυμπιακό κίνημα που αναπτύχθηκε, απέτρεψε τη διεκδίκηση των περιζήτητων παγκοσμίως Ολυμπιακών Αγώνων…

Στην χώρα μας αντιθέτως, η «Μεγάλη Ιδέα» των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, άγγιξε την φαντασία ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού. Ο ανεκδιήγητος φάκελος που κατατέθηκε στην ανεκδιήγητη «Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή» του Σάμαρανγκ, των «αθανάτων» και των μαφιόζων, περιείχε στημένο γκάλοπ όπου το 97,5% των ελλήνων ήταν υπέρ των Αγώνων στην Αθήνα. Όσοι εναντιώθηκαν, θεωρήθηκαν από «αντεθνικά στοιχεία» έως γραφικοί. Τα επιχειρήματά τους για τις οικονομικές, κοινωνικές, περιβαλλοντικές επιπτώσεις της διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, αποσιωπήθηκαν ή λογοκρίθηκαν. Έτσι, κάποιοι φαίνεται να πέφτουν από τα σύννεφα όταν αντιλήφθηκαν λίγα χρόνια μετά τους Αγώνες ότι το δημόσιο χρέος και ο δανεισμός είχαν εκτοξευθεί στα ύψη.

Το πραγματικό ωστόσο κόστος της «επιχείρησης Ολυμπιάδα 2004» δεν το μάθαμε ποτέ. Φρόντισε γι’ αυτό η Γιαννούλα και ο Σημίτης και στη συνέχεια ο Καραμανλής και ο Αλογοσκούφης. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι ακόμα πληρώνουμε κι’ ακόμα χρωστάμε τα κερατιάτικα. Πριν λίγες μέρες κάτι ψέλλισε ο Δήμαρχος Αθήνας…

Σήμερα η κατάσταση είναι τραγική για τη χώρα. Αυτοί που μας «χάρισαν» τους Ολυμπιακούς

Αγώνες του 2004, αυτοί που μας επέβαλαν να αγοράσουμε άχρηστους εξοπλισμούς και πανάκριβα συστήματα ασφαλείας, αυτοί που παρακολουθούσαν τα τηλέφωνά μας, οι Γερμανοί της Siemens και αυτοί που εισέπραξαν τις μίζες και τις προμήθειες, μας μιλάνε για «αναξιοπιστία» της χώρας . Μας ζητάνε να καθηλώσουμε τους ήδη χαμηλούς μισθούς και συντάξεις, να περικόψουμε ακόμη περισσότερο τις κοινωνικές δαπάνες και ταυτόχρονα παίρνουν μέτρα για να στηρίξουν τις τράπεζες που τόσα χρόνια μας ξεζούμιζαν κανονικά.

Στο Μόντρεαλ του Καναδά δεν απέκρυψαν ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν γι’αυτούς μια οικονομική καταστροφή. Ακόμα πληρώνουν…

Στην Ελλάδα, αποκρύπτεται επιμελώς ότι η χρεωκοπία της χώρας ξεκινάει από το 2004 και κορυφώνεται σήμερα. Οι εμφανισθέντες «υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης», τα χαμηλά ποσοστά ανεργίας των προηγούμενων χρόνων δεν μπορούν να αποκρύψουν την ουσιαστική «προίκα» των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα, δηλαδή την πραγματικότητα των τεράστιων ελλειμμάτων, του αχαλίνωτου δανεισμού. Η φούσκα έσπασε. Το ζήτημα είναι αν και πότε θα ξεχειλίσει το ποτάμι της οργής.

Ο εχθρός είναι εντός των τειχών: να ανατρέψουμε το Πρόγραμμα Σταθερότητας της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ!

2010-02-26T09:52:00.003+02:00

Το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της Ελλάδας -το «ελληνικό δράμα», όπως αρέσκεται να το χαρακτηρίζει ο διεθνής Τύπος- προκαλεί με εντυπωσιακό τρόπο αντιδράσεις στα τέσσερα σημεία του πλανήτη: ανάλογα με τις εξελίξεις στο μέτωπο της «ελληνικής χρεοκοπίας», κάνουν δηλώσεις Αμερικανοί και Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, ο επικεφαλής του ΔΝΤ Στρος Καν και ο μεγαλοκερδοσκόπος Τζορτζ Σόρος, παρεμβαίνουν οι διαβόητοι οίκοι αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας, αλλάζουν οι ισοτιμίες του ευρώ με το δολάριο και το γεν, αλλά και του πέσο, του ρεάλ κ.λπ. με το δολάριο, ανεβοκατεβαίνουν τα χρηματιστήρια – κι όχι μόνο το ελληνικό, ακόμη και η κραταιά Wall Street ανέκαμψε μόλις μαθεύτηκαν τα νέα για ευρωπαϊκό σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας ύστερα από την πρόσφατη ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής. Η «ελληνική περίπτωση» φαίνεται να επιβεβαιώνει το γνωστό «ρητό» της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης: «το πέταγμα μιας πεταλούδας στον Ειρηνικό προκαλεί καταιγίδα στην Ευρώπη». Με μία έννοια, είναι σωστό: ό,τι συμβαίνει έχει πρωτίστως να κάνει με μια ευρύτερη διαταραχή ισορροπιών στο πλαίσιο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, και όχι απλά με ένα εσωτερικό ζήτημα της ευρωζώνης ή διμερές ζήτημα Ελλάδας - Ε.Ε.

Πού κολλάει, λοιπόν, η Ελλάδα; Ότι ως «υπό χρεοκοπία» χώρα μετέχουσα στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα έχει την τιμή να είναι όχι απλά ο «αδύναμος κρίκος» της ευρωζώνης, αλλά κάτι πολύ περισσότερο: η «αχίλλειος πτέρνα» των παγκόσμιων νομισματικών ισορροπιών και η η «Ωραία Ελένη» του νέου «Τρωικού Πολέμου» για την αναδιάταξη των παγκόσμιων ισορροπιών, καθώς η κρίση του χρέους μεταφέρεται πλέον στον αναπτυγμένο Βορρά.

Η κρίση του χρέους στο Βορρά

Ενάμισης χρόνος καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης είχε -μεταξύ άλλων- αποτέλεσμα τη δημιουργία των προϋποθέσεων για να εκδηλωθεί μια «κρίση χρέους» σε όλο τον αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο. Μια κρίση χρέους, πλέον, στον αναπτυγμένο Βορρά. Τα επεισόδια της κρίσης χρέους στον αναπτυσσόμενο κόσμο, δηλαδή στον παγκόσμιο Νότο, τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, οι συνέπειες για τις χώρες που έγιναν το θέατρό της, αλλά και οι αναταράξεις στο ίδιο το παγκόσμιο σύστημα που τη συνόδευσαν είναι σε γενικές γραμμές γνωστά. Με εργαλείο τα επιτόκια και τις νομισματικές ισοτιμίες και «εκτελεστές» τα διεθνή κερδοσκοπικά κεφάλαια, χώρες ολόκληρες κατέρρευσαν και λεηλατήθηκαν (από το Μεξικό τη δεκαετία του ’80 ως την Αργεντινή στα τέλη της δεκαετίας του ’90). Τους κερδοσκόπους ελάχιστα απασχολεί το πολιτικό ρίσκο, οι κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες των πράξεών τους ή ποιος είναι κάθε φορά ο «αδύναμος κρίκος», δηλαδή η χώρα που προσφέρεται για επίθεση και αποκόμιση κερδών. Όπως είναι γνωστό, στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ο Τζόρτζ Σόρος δεν δίστασε να επιτεθεί και να γονατίσει την αγγλική λίρα…

Η κρίση του χρέους των χωρών του Νότου οφειλόταν και οφείλεται στη νέα αρχιτεκτονική των σχέσεων Βορρά – Νότου που επιβλήθηκε σταδιακά μετά την πετρελαϊκή κρίση των αρχών της δεκαετίας του ’70, ιδιαίτερα όμως στην πολιτική υψηλών επιτοκίων ιδιαίτερα στη δεκαετία του '80 και την πολιτική στις εμπορικές σχέσεις που κατάφερε να επιβάλει ο αναπτυγμένος Βορράς στο Νότο. Η κρίση του χρέους ήταν η «επεισοδιακή μορφή» ενός νεοαποικιακού μηχανισμού μεταφοράς υπεραξίας από το Νότο στο Βορρά. Δευτερευόντως και κατ’ εξαίρεση, δεν έλειψαν τα επεισόδια και ανακατανομής υπεραξίας (κερδοσκοπικής αλληλο-λεηλασίας) στον ίδιο το Βορρά – παράδειγμα η προαναφερθείσα επίθεση στην αγγλική λίρα.

Καθώς όμως μπαίνουμε στη δεύτερη δεκαετία του νέου αιώνα, οι όροι για μια μακρόχρονη κρίση χρέους στον ίδιο το Βορρά έχουν ήδη συγκεντρωθεί: Το δημόσιο χρέος των 10 πιο αναπτυγμένων, των χωρών του ΟΟΣΑ αλλά και των χωρών της ευρωζώνης τείνει ήδη προς το 100% του ΑΕΠ και αναμένεται να το ξεπεράσει το αργότερο ως το 2014. Ο αναπτυγμένος Βορράς είναι βουτηγμένος στα χρέη για δύο λόγους: Πρώτο, γιατί κοινωνικοποίησε σε μεγάλη έκταση τις ιδιωτικές ζημιές (με πακέτα στήριξης προς τις τράπεζες, αλλά και προς άλλους επιχειρηματικούς τομείς, που επιβάρυναν κατά κύριο λόγο το δημόσιο χρέος και δευτερευόντως το δημόσιο έλλειμμα). Δεύτερο, εξαιτίας της ύφεσης, η οποία μειώνει δραστικά τα δημόσια έσοδα, άρα αυξάνει τα ελλείμματα και εν τέλει το χρέος. Στο δεύτερο αυτό σημείο μπορούμε να κάνουμε μια γενικότερη παρατήρηση: ότι τα δημοσιονομικά συστήματα του νεοφιλελευθερισμού, που είχαν στηθεί πάνω στη λιτότητα των μισθών και των κοινωνικών δαπανών και τη δραστική ελάφρυνση της φορολογίας των κερδών, μέσα στην κρίση αποδείχθηκαν καρυδότσουφλα σε τρικυμία. Η προσπάθεια να διατηρηθούν άθικτα μέσα στην κρίση (με υφεσιακές πολιτικές περικοπής των δαπανών), παρατείνει, επιδεινώνει και περιπλέκει την κρίση, βαθαίνοντας εν τέλει την κρίση του χρέους. Τρίτο, γιατί όσο αυξάνεται το χρέος τόσο ακριβαίνει η αναχρηματοδότησή του, αφενός γιατί ενισχύεται η τάση αποφυγής του ρίσκου και αφετέρου μέσα από τη γνωστή διαδικασία: υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας, αύξηση των spread - αύξηση επιτοκίων δανεισμού, περισσότεροι τόκοι για την ίδια «ποσότητα» χρέους, άρα αύξηση του χρέους μέσα από τη διαδικασία αναχρηματοδότηςσης - διαχείρισής του! Τέταρτο, γιατί τεράστια κεφάλαια (μη επανεπενδυμένα κέρδη) κατευθύνονται πλέον στην κερδοσκοπία στον τομέα των κρατικών ομολόγων και των νομισματικών ισορροπιών καθώς μέσα στην κρίση στερεύουν γι’ αυτά άλλες, "παραδοσιακές" πηγές αξιοποίησης (δηλαδή κερδοσκοπίας).

Οι τέσσερις αυτοί λόγοι (ο πρώτος και ο δεύτερος πρωτογενείς, ο τρίτος και ο τέταρτος δευτερογενείς) αναδεικνύουν την κρίση του χρέους σε βασικό αντικείμενο των παγκόσμιων ανταγωνισμών και επιταχύνουν τη διαμόρφωση στον ίδιο τον αναπτυγμένο Βορρά μηχανισμών ανακατανομής της υπεραξίας, ανάμεσα στους κυρίαρχους πόλους (ΗΠΑ, Γερμανία, Μ. Βρετανία, Ιαπωνία κ.λπ.) αλλά και ανάμεσα σ’ αυτούς και στις περιφέρειες του αναπτυγμένου Βορρά, δηλαδή τις πιο αδύναμες αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Σ’ αυτές τις δύο κατευθύνσεις διεξάγεται ήδη με ιδιαίτερη σφοδρότητα ο παγκόσμιος πόλεμος για τη διαχείριση της κρίσης του χρέους στον αναπτυγμένο Βορρά. Και φυσικά αυτός ο πόλεμος θα οδηγήσει σε αλλαγή των παγκόσμιων συσχετισμών δύναμης, σε επανιεράρχηση της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής αλυσίδας.

Τα «όπλα» του πολέμου

Στην ανταγωνιστική διαχείριση της κρίσης του χρέους αναδεικνύονται σε βασικά τα νομισματικά - χρηματοοικονομικά εργαλεία αλλά και ο ανταγωνισμός των δημοσιονομικών συστημάτων:

Τα επιτόκια: Τα υψηλότερα επιτόκια ενός νομίσματος κάνουν ελκυστικότερη την τοποθέτηση στα αξιόγραφα που έχουν εκδοθεί σε αυτό το νόμισμα (μεταξύ των οποίων και τα κρατικά ομόλογα). Όμως η πολιτική επιτοκίων συναρτάται και με τους ρυθμούς ανάπτυξης (αύξηση επιτοκίων σημαίνει μείωση επενδύσεων και άρα ρυθμών ανάπτυξης), άρα εκεί αρχίζουν οι αντιφάσεις με την «πραγματική οικονομία».
Η πολιτική ρευστότητας των κεντρικών τραπεζών και ο πληθωρισμός: Το κόψιμο χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες αυξάνει τον κίνδυνο πληθωρισμού, που με τη σειρά του απαξιώνει το νόμισμα. Ταυτόχρονα, ο υψηλός πληθωρισμός απαξιώνει το χρέος. Μέσα στην κρίση όλες οι κεντρικές τράπεζες των αναπτυγμένων καπιταλιστικών πόλων έκοψαν νέο χρήμα, παίρνοντας το ρίσκο του πληθωρισμού σε επόμενη βάση - όλες πλην της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που επέμεινε στην αντιπληθωριστική ορθοδοξία.
Η αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας: Καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το κόστος αναχρηματοδότησης του χρέους, δηλαδή πόσο ακριβά θα είναι τα επιτόκια για τα νέα ομόλογα που εκδίδουν τα κράτη. Οι οίκοι αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας, ωστόσο, είναι ιδιωτικές εταιρείες και είναι ευκολότερο να εξαγοραστούν ή χειραγωγηθούν από μεγάλους κερδοσκόπους παρά από κράτη.
Τα συναλλαγματικά αποθέματα και οι τοποθετήσεις σε κρατικά ομόλογα: Η Κϊνα, η Ινδία, η Βραζιλία και οι χώρες του Κόλπου έχουν υψηλά συναλλαγματικά αποθέματα, μεγάλο μέρος των οποίων επενδύουν σε ομόλογα που έχουν εκδοθεί σε ισχυρό νόμισμα: δολάριο κατά κύριο λόγο, ευρώ δευτερευόντως. Υψηλές τοποθετήσεις σε δολάρια έχει επίσης η Ιαπωνία, της οποίας το υπέρογκο δημόσιο χρέος (ξεπερνά το 200% του ΑΕΠ) χρηματοδοτείται κατά 95% από εγχώριες τοποθετήσεις. Ο ανταγωνισμός αλλά και η σύμπτωση συμφερόντων ανάμεσα σε Κίνα - ΗΠΑ και Ιαπωνία (τον πωλητή δημόσιου χρέους με τα τεράστια ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή τις ΗΠΑ, και τους αγοραστές αμερικανικού δημόσιου χρέους Κϊνα και Ιαπωνία) ορίζει ένα εφιαλτικό σημείο ασταθούς ισορροπίας για το παγκόσμιο σύστημα. Τα συναλλαγματικά αποθέματα βεβαίως είναι απόρροια πλεονάσματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, τα πλεονάσματα έχουν σχέση με τον όγκο αλλά και τους όρους διεξαγωγής του παγκόσμιου εμπορίου, με την παραγωγικότητα και το κόστος εργασίας κ.λπ.
Τα δημοσιονομικά συστήματα: Σ’ αυτόν τον παγκόσμιο ανταγωνισμό συμμετέχουν κράτη με τα εθνικά τους νομίσματα και η ευρωζώνη με το ευρώ. Καθώς η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση είναι το πιο στυγνό σύστημα υπεράσπισης των συμφερόντων των δανειστών (γενικεύοντας: των συμφερόντων όσων επενδύουν σε χρήμα), οι παγκοσμιοποιημένες αγορές του παγκόσμιου καπιταλισμού απαιτούν την προσαρμογή των δημοσιονομικών συστημάτων (δημόσια έσοδα και δημόσιες δαπάνες) σ’ αυτή την προτεραιότητα: δραστικές περικοπές των δημόσιων δαπανών, δηλαδή των δαπανών για μισθούς, συντάξεις και κοινωνική προστασία, και αύξηση έμμεσων φόρων, δηλαδή της μορφής φορολογίας που κατανέμεται ισοβαρώς σε όλο τον πληθυσμό, άρα άδικα. Αυτοί είναι οι όροι για να είναι σίγουροι όσοι επενδύουν σε κρατικά ομόλογα, δηλαδή όσοι δανείζουν τα κράτη, ότι «θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω». Και κάτι παραπάνω: ότι θα δανείζουν με όλο και πιο συμφέροντες όρους, δηλαδή ακριβότερα.

Είναι φανερό ότι τα «όπλα» του πολέμου σχετίζονται όλα με τις εξελίξεις στην «πραγματική οικονομία» και την επηρεάζουν. Τα χαμηλά επιτόκια και η χαλαρή πολιτική ρευστότητας των κεντρικών τραπεζών λειτουργούν αντίρροπα στην ύφεση, οι αξιολογήσεις της πιστοληπτικής ικανότητας και η προσαρμογή των δημοσιονομικών συστημάτων στις ανάγκες των δανειστών επιτείνουν την ύφεση. Να γιατί η κρίση του χρέους και η διαχείρισή της προσθέτουν νέους βαθμούς αβεβαιότητας και κάνουν πιο επισφαλή και περίπλοκη τη διαχείριση της κρίσης του ίδιου του συστήματος ως συνόλου. Η κρίση του χρέους στον αναπτυγμένο Βορρά "τεστάρει" τις ισορροπίες -ή μάλλον την έως τώρα διαχείριση των ισορροπιών- της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης στο σύνολό της. Ήδη είναι σε πλήρη εξέλιξη ο νομισματικός πόλεμος μεταξύ δολαρίου - ευρώ, με αντικείμενο όχι μόνο τη μεταξύ τους ισοτιμία αλλά και το ποιο από τα δύο θα αναδειχθεί στο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα του μέλλοντος, μεταξύ άλλων το νόμισμα στο οποίο θα προτιμούν να επενδύουν διαθέσιμά τους άλλες χώρες ή οι "παίκτες" των διεθνών χρηματαγορών, αγοράζοντας ομόλογα και άλλα αξιόγραφγα σε αυτό το νόμισμα.

Η ευρωζώνη

Η ελληνική «κρίση του χρέους» και η επέκτασή της στις Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία (τα περιβόητα PIGS), ενδεχομένως και στην Ιταλία, αποτελεί ένα επεισόδιο ένταξης της ευρωζώνης στην παγκόσμια, ανταγωνιστική διαχείριση της κρίσης χρέους στον αναπτυγμένο Βορρά. Ό,τι συμβαίνει με την Ελλάδα και τα PIGS, αφορά όχι μόνο την προσαρμογή της Ελλάδας, αλλά πρώτιστα την προσαρμογή τη ευρωζώνης στους όρους του παιχνιδιού. Οι μαζικές κερδοσκοπικές επιθέσεις στο μαλακό υπογάστριο της ευρωζώνης «τεστάρουν» συστημικές αδυναμίες στην αρχιτεκτονική της ευρωζώνης, δηλαδή συστημικές αδυναμίες του ευρωνομίσματος. Το γεγονός ότι οι ευρωπαϊκές συνθήκες δεν επιτρέπουν μεταφορά πόρων για ενίσχυση κρατών-μελών, ότι υπάρχει κοινό νόμισμα χωρίς κοινό προϋπολογισμό και κοινή δημοσιονομική αρχή, ότι η κοινή πολιτική στις δαπάνες δεν συνοδεύεται από κοινό φορολογικό σύστημα κ.λπ. Οι παγκόσμιοι ανταγωνιστές του ευρώ και οι αγορές δεν υπενθυμίζουν μόνο στον ελληνικό καπιταλισμό ότι η ανάπτυξη με δανεικά και με αύξηση του χρέους πληρώνεται πολύ ακριβά στο μάταιο τούτο κόσμο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, αλλά επίσης στη Γερμανία και τις ηγέτιδες δυνάμεις της ευρωζώνης ότι το ισχυρό ευρώ - παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα δεν μπορεί να στηριχτεί στο «τρύπιο» οικοδόμημα και την ανάπηρη αρχιτεκτονική της σημερινής ευρωζώνης (ΟΝΕ) και Ε.Ε. – με πορδές δεν βάφονται αυγά, όπως θα έλεγε ο σοφός λαός…

Στην πρόσφατη άτυπη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. εκφράστηκε η πολιτική στήριξη στην Ελλάδα, αλλά το περιβόητο «σχέδιο διάσωσης» ακόμη δεν έχει δει το φως της δημοσιότητας. Οι ηγέτες της Ε.Ε. έχουν αντιληφθεί απολύτως ότι η επίθεση στην Ελλάδα είναι μέρος της γενικότερης επίθεσης στο ευρώ, αλλά βρίσκονται προ αδιεξόδου: η "αλληλεγγύη" στην Ελλάδα μπορεί να τους κοστίσει το άνοιγμα μιας διαδικασίας που το πραγματικό της αντικείμενο θα είναι η αλλαγή της αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης. Οι νεοφιλελεύθεροι ηγήτορες της Ε.Ε. δεν θέλουν να ανοίξει αυτός ο δρόμος, γιατί φοβούνται ότι έτσι θα ανοίξει ο δρόμος να αμφισβητηθεί η νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Πέρα από αυτό, καθοριστικός είναι ο ρόλος του «θεματοφύλακα» του ευρώ, της Γερμανίας: είναι η μόνη χώρα της Ε.Ε. που ωφελείται πολλαπλώς από το ισχυρό ευρώ. Έτσι, η έκφραση της «κοινοτικής αλληλεγγύης» προς την Ελλάδα κατέληξε στο εξής εξοργιστικό: μια πολιτική δήλωση ότι δεν θα αφεθεί να χρεοκοπήσει αλλά χωρίς συγκεκριμενοποίηση των όρων της «βοήθειας», δήλωση που συνδυάστηκε από απαιτήσεις για άμεση λήψη νέων σκληρών μέτρων περικοπής δαπανών (κατάργηση 14ου μισθού κ.λπ.) και αύξησης των εσόδων (αύξηση συντελεστών ΦΠΑ). Η σύνοδος επέβαλε επίσης τριμερή διεθνή επιτροπεία, από την Κομισιόν, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο - το τελευταίο σε ρόλο …εμπειρογνώμονα. Όσο για τον τρόπο της βοήθειας, αυτός δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί, με αποτέλεσμα οι κερδοσκοπικές επιθέσεις στα ελληνικά ομόλογα να συνεχίζονται. Σύμφωνα με όσα διαρρέουν, όμως, η μέθοδος θα είναι η πιο ακριβή για την Ελλάδα: η απορρόφηση ελληνικών ομολόγων από τράπεζες χωρών-μελών. Δηλαδή η "κοινοτική αλληηλεγγύη" μεταφράζεται στη δέσμευση ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες εγγυώνται την κάλυψη των ελληνικών εκδόσεων ομολόγων αλλά στα σημερινά, ακριβά επίπεδα επιτοκίων. Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική οικονομία θα συνεχίσει να σέρνεται βαλλόμενη στις αγορές και θα πληρώσει ακριβά (δηλαδή με υψηλά επιτόκια) την «κοινοτική αλληλεγγύη».

Ήδη η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μπροστά στη «σκληρή αγάπη» των Βρυξελλών, αρχίζει να καλοβλέπει το ΔΝΤ – όχι σαν εμπειρογνώμονα αλλά σαν δανειστή. Όλο και περισσότεροι στην κυβέρνηση λένε ότι με την προσφυγή στο ΔΝΤ η κερδοσκοπία πάνω στα ελληνικά ομόλογα θα σταματήσει και ότι «τι παραπάνω θα μας ζητήσει να κάνουμε το ΔΝΤ;»…

Προσφυγή στο ΔΝΤ, ωστόσο, οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες τη θεωρούν casus belli, γιατί απειλεί με «ξήλωμα» την ευρωζώνη. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες υπενθυμίζουν ότι σε αυτή την περίπτωση έχουν τρόπους να τιμωρήσουν την Ελλάδα… Ήδη στους Financial Times είδε το φως της δημοσιότητας σχέδιο για "αποβολή" της Ελλάδας από το ευρώ, επιστροφή για μία πενταετία στη δραχμή με την ισοτιμία της εισόδου στο ευρώ (1 ευρώ = 340,75 δραχμές) και στο τέλος της πενταετίας (που εννοείται ότι θα είναι πενταετία αιματηρής λιτότητας) ...επιστροφή στο ευρώ με ισοτιμία 1/600!!!

Ο ευρωπαϊσμός του κεφαλαίου καταρρέει με πάταγο, αφού μεταφράζεται πλέον κυνικά στην εξής προσταγή: θα μείνετε με το ζόρι στην ευρωζώνη γιατί πρέπει να σωθεί η αξιοπιστία του ευρώ και η νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική της ευωζώνης, θα περάσετε πολλά χρόνια αιματηρής λιτόητας και λεηλασίας, κι όλα αυτά για να προστατεύσει η Ελλάδα το ευρώ - κι όχι να προστατευτεί από αυτό, όπως ήταν η μέχρι σήμερα κυρίαρχη μυθολογία.

Από την άλλη, προσφυγή στο ΔΝΤ θα σημάνει μετατόπιση στον αγγλοσαξονικό «άξονα» συμμαχιών. Η ελληνική αστική τάξη ψάχνει σαν ζαλισμένο κοτόπουλο συμμαχίες στη ζούγκλα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, όπου οικειοθελώς εντάχθηκε και πέτυχε τον άθλο της αναβάθμισής της σε αστική τάξη αναπτυγμένης καπιταλιστικής χώρας.

Η «ελληνική χρεοκοπία»

Ύστερα από τα προηγούμενα, μπορούμε να ανακεφαλαιώσουμε - συμπεράνουμε τι συμβαίνει πραγματικά:

Το δόκανο είναι το χρέος κι όχι το έλλειμμα: Αν ήταν απλώς το έλλειμμα, θα ήταν εσωτερικό ζήτημα της ευρωζώνης, θα υπήρχαν οι ευρωπαϊκές πιέσεις για σκληρά μέτρα, αλλά δεν θα ετίθετο ζήτημα χρεοκοπίας. Για να το πούμε απλά: ακόμη κι αν οι Βρυξέλλες επέτρεπαν στην Ελλάδα να συνεχίσει να παραβιάζει το 3% στο έλλειμμα που προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας, οι αγορές θα συνέχιζαν να πιέζουν ασφυκτικά την Ελλάδα, απειλώντας την με χρεοκοπία. Για τον απλό λόγο ότι το ελληνικό χρέος (δηλαδή πάνω από 300 δισ. ευρώ ελληνικά ομόλογα) βρίσκεται διάσπαρτο και διαπραγματεύεται στα χρηματιστήρια ομολόγων σε όλο τον κόσμο. Αρκεί η μαζική φυγή από τα ελληνικά ομόλογα και από το ελληνικό χρηματιστήριο για να φτάσει η ελληνική οικονομία στο χείλος του γκρεμού – πολύ περισσότερο όταν βρίσκεται σε ύφεση που απ’ ό,τι φαίνεται θα διαρκέσει. Το θέμα λοιπόν είναι το χρέος, κι αν γίνεται λόγος για το έλλειμμα, είναι γιατί οι σκληρές περικοπές θεωρούνται η μόνη πειστική απόδειξη ότι το χρέος μπορεί να μειωθεί μεσοπρόθεσμα. Εξάλλου, από τις 27 χώρες-μέλη της Ε.Ε. οι …26 έχουν έλλειμμα μεγαλύτερο του 3%! Με λίγα λόγια, τις νόρμες για το πόσο σκληρά «πρέπει» να είναι τα μέτρα, δεν τις βάζουν οι Βρυξέλλες, αλλά η διεθνής των κερδοσκόπων, δηλαδή οι παγκοσμιοποιημένες αγορές κεφαλαίων. Οι Βρυξέλλες «απλώς» αφήνουν την Ελλάδα έκθετη σ’ αυτές τις νόρμες και της ζητούν να κάνει αυτά που επιθυμούν οι αγορές για να μην πληγεί το ευρώ. Και, προκειμένου να προστατέψουν το νεοφιλελεύθερο τερατούργημά τους, της «προσφέρουν» μια μόνιμη έκθεση στις κερδοσκοπικές επιθέσεις, δηλαδή να συνεχίσει να είναι ο «σάκος του μποξ», διασφαλίζοντάς της μόνο ότι …δεν θα χρεοκοπήσει.
Η επίθεση των κερδοσκόπων στην Ελλάδα είναι επίθεση και στην ευρωζώνη: Όχι μόνο αντικειμενικά, αλλά και υποκειμενικά. Έχοντας διαγνώσει σωστά τις «τρύπες» της αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης και γνωρίζοντας ότι υπάρχουν και άλλοι «αδύναμοι κρίκοι», έχουν βάλει στόχο το ευρώ και την ευρωζώνη. Ό,τι συμβαίνει είναι ένα επεισόδιο, ή μάλλον το πρώτο από πολλά επεισόδια, στην ανταγωνιστική διαχείριση της «κρίσης του χρέους» στον αναπτυγμένο κόσμο, στον παγκόσμιο καπιταλιστικό Βορρά. Στον πόλεμο που άρχισε δεν μπορεί να αποκλειστεί τίποτε: από την κατάρρευση της ευρωζώνης εξαιτίας των κερδοσκοπικών επιθέσεων και της άρνησης των ηγέτιδων δυνάμεων της Ε.Ε. να συμπληρώσουν την αρχιτεκτονική της στην κατεύθυνση της πολιτικής ενοποίησης, μέχρι τον πειθαναγκασμό της Γερμανίας και των άλλων ηγέτιδων δυνάμεων της Ε.Ε. να προχωρήσουν σε βήματα πολιτικής ενοποίησης. Εύγλωττη απόδειξη ότι το παιχνίδι είναι ευρύτερο και σύνθετο είναι και το υπαρκτό ενδεχόμενο να διαλυθεί η ευρωζώνη κάτω από τα χτυπήματα των κερδοσκόπων, δηλαδή οι κερδοσκόποι και οι ανταγωνιστές του ευρώ να «καταργήσουν» την ευρωζώνη μαζί με το Μάαστριχτ, το Σύμφωνο Σταθερότητας και όλες της τις συνθήκες!
Η «ελληνική χρεοκοπία» δεν είναι ένα ενδοευρωπαϊκό θέμα: Ο αντίπαλος δεν είναι ειδικά το Σύμφωνο Σταθερότητας ή η Ε.Ε., αλλά το ευρύτερο πλέγμα των μηχανισμών πειθάρχησης και λεηλασίας (δηλαδή μεταφοράς υπεραξίας) του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και των παγκοσμιοποιημένων αγορών του. Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα του αναπτυγμένου Βορρά που θα υποστεί τις συνέπειες του νομισματικού και γενικότερου πολέμου της «κρίσης του χρέους» αποστερημένη από αμυντικά οικονομικά εργαλεία, καθώς έχει οικειοθελώς εκχωρήσει τα δικαιώματα άσκησης νομισματικής, βιομηχανικής, αγροτικής, εμπορικής και δημοσιονομικής πολιτικής στις Βρυξέλλες και τον ΠΟΕ. Η κυβέρνησή της αμφιταλαντεύεται ποια επιτροπεία να διαλέξει: της ΕΚΤ και των Βρυξελλών ή του ΔΝΤ; Να μείνει στην ευρωζώνη και να προσφύγει στο ΔΝΤ; Αυτό θα ήταν ένα πλήγμα κατά του ευρώ, που είναι βέβαιο ότι οι Βρυξέλλες δεν θα της συγχωρούσαν. Να φύγει από την ευρωζώνη, μένοντας ή και φεύγοντας από την Ε.Ε.; Μπορεί να βρεθεί στη θέση της Λετονίας, της Ουγγαρίας και της Ουκρανίας, με μαζική φυγή κεφαλαίων, κατάρρευση των εξαγωγών, απώλεια κοινοτικών χρηματοδοτήσεων, μεγάλη υποτίμηση του νομίσματος, αναστολή κοινοτικών χρηματοδοτήσεων και βύθιση σε βαθιά και μακρόχρονη ύφεση.
Υπάρχει «έδαφος» όπου είναι ρεαλιστικό να ανακτηθεί ό,τι χάθηκε σε εθνικό επίπεδο με την απώλεια των εργαλείων οικονομικής πολιτικής; Για τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. -ακόμη και τις ισχυρές, αλλά πολύ περισσότερο τις αδύναμες- η επιστροφή στη μοναχική πορεία του εθνικού νομίσματος και του εθνικού προστατευτισμού θα ήταν ένα καταστροφικό «ξεμονάχιασμα» στη ζούγκλα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και των παγκοσμιοποιημένων αγορών του. Καθώς ο «ευρωπαϊσμός» του κεφαλαίου καταρρέει (είναι η Ελλάδα που πρέπει να σώσει το ευρώ και όχι το ευρώ που θα προστατεύσει την Ελλάδα), είναι η Αριστερά και τα κινήματα, που πρέπει να σηκώσουν τη σημαία της «άλλης Ευρώπης». Οι νομισματικοί πόλεμοι και γενικότερα η ανταγωνιστική διαχείριση της «κρίσης του χρέους» στον αναπτυγμένο Βορρά, στο φόντο της παγκόσμιας - δομικής καπιταλιστικής κρίσης, θα δημιουργούν συνέχεια τις αφορμές και το έδαφος για την αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών λαών, ιδιαίτερα του ευρωπαϊκού Νότου, και την κοινή τους πάλη ενάντια στο νεοφιλελεύθερο τερατούργημα που λέγεται Ε.Ε. Ήδη η ίδια η κρίση και οι επιθέσεις των κερδοσκόπων «τεστάρουν» τις μειωμένες αντοχές του και το «ευρωπαϊκό οικοδόμημα» άρχισε να μπάζει νερά στην πρώτη δοκιμασία - και είμαστε ήδη στην αρχή. Στην παγκοσμιοποιημένη ζούγκλα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και στην αυγή της κρίσης του χρέους στο Βορρά (που είναι συνέπεια και μορφή εκδήλωσης ταυτόχρονα της γενικότερης καπιταλιστικής κρίσης) ό,τι χάθηκε σε εθνικό επίπεδο όσον αφορά την αυτονομία της οικονομικής πολιτικής δεν μπορεί πλέον να ανακτηθεί παρά μόνο σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η τωρινή Ε.Ε. δεν μπορεί να το κάνει και πρέπει να αντικατασταθεί από ένα άλλο οικοδόμημα, αυθεντικό δημιούργημα των ευρωπαϊκών λαών, των αγώνων τους και της αλληλεγγύης τους. Η μάχη αυτή θα δοθεί μέσα στη σημερινή Ε.Ε. και ενάντιά της. Και προφανώς δεν θα τη δώσουν αντί για μας οι κερδοσκόποι ή οι ανταγωνιστές του ευρώ, που επιτίθενται στο ευρώ για τους δικούς τους, ανταγωνιστικούς με τους δικούς μας λόγους. Εχθρός μας δεν είναι ο «ευρωπαϊσμός» γενικώς αλλά ο νεοφιλελεύθερος «ευρωπαϊσμός του κεφαλαίου» που χρεοκοπεί μπροστά στα μάτια μας.

Ο εχθρός είναι εντός των τειχών!

Η θέση της ελληνικής αστικής τάξης, του πολιτικού της συστήματος και της κυβέρνησής της είναι δεινή. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν το κρύβει ότι «εδώ που φτάσαμε» θα προτιμούσε να προσφύγει στο ΔΝΤ: θα αναγκαστεί να εφαρμόσει την ίδια «συνταγή» σκληρών μέτρων αλλά «τουλάχιστον θα σταματήσουν οι κερδοσκοπικές επιθέσεις και θα ομαλοποιηθούν οι συνθήκες δανεισμού». Η αστική τάξη όμως δεν αμφιταλαντεύεται καθόλου στις γενικότερες επιλογές της: θέλει να μείνει στην ευρωζώνη (τυχόν έξοδος ή εκδίωξη - που δεν προβλέπεται) θα ήταν επιζήμια για τα συμφέροντά της και προφανώς δεν έχει … συναισθηματικά προβλήματα με το να πληρώσουν πάλι οι εργαζόμενοι. Έχει όμως δύο προβλήματα: Πρώτο, ότι οι πολιτικές που καλείται να εφαρμόσει είναι υφεσιακές και απειλούν με φαύλο κύκλο: επιδείνωση της ύφεσης της ελληνικής οικονομίας, διατήρηση των υψηλών ελλειμμάτων, απαίτηση για νέα μέτρα κ.λπ. Η προοπτική ενός τέτοιου φαύλου κύκλου δεν ενθουσιάζει τους Έλληνες καπιταλιστές και την κυβέρνηση, γιατί είναι συνώνυμη με την πτώση της οικονομικής δραστηριότητας και τη μείωση των κερδών.Δεύτερο, με τη συνεχή πίεση για μέτρα και ιδίως τη ραγδαία κλιμάκωσή τους αυξάνεται κατακόρυφα το «πολιτικό ρίσκο», δηλαδή ο κίνδυνος εκτεταμένης κοινωνικής αναταραχής. Το πολιτικό ρίσκο, με τη σειρά του, προκαλεί διπλό φόβο: Αφενός γιατί η Ελλάδα δεν θα φανεί συνεπής στις διεθνείς της δεσμεύσεις και άρα οι πιέσεις των κερδοσκόπων θα ενταθούν και ο κίνδυνος της χρεοκοπίας θα έρθει πιο κοντά, αφετέρου γιατί θα δοκιμαστεί το πολιτικό σύστημα και η ικανότητά του να απορροφήσει μεγάλη έκτασης κοινωνικούς κραδασμούς. Όλα αυτά δημιουργούν το φάσμα της υποβάθμισης του ελληνικού καπιταλισμού στο διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας.

Το σίγουρο είναι ότι η ελληνική αστική τάξη και το πολιτικό της σύστημα έχουν αποφασίσει, χωρίς καμιά αμφιταλάντευση, ότι θα διαχειριστούν τους κινδύνους φορτώνοντας τα βάρη στην εργατική τάξη, τη νεολαία, τους μετανάστες, δηλαδή στους «από κάτω». Από τη σκοπιά των συμφερόντων της, πράττει εντελώς σωστά: για τους ίδιους λόγους που οικειοθελώς εντάχθηκε στον καταμερισμό εργασίας του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και ιδιαίτερα στην ευρωζώνη, στον αναπτυγμένο πυρήνα του παγκόσμιου Βορρά, για τους ίδιους λόγους θα δώσει τη μάχη για να μην υποβαθμιστεί η ένταξή της και τα όποια οφέλη αυτή η ένταξη συνεπάγεται. Με την «εθνική συναίνεση» και την τρομοκρατία ότι «υπάρχουν και χειρότερα», «καλύτερα θυσίες παρά να καταρρεύσει η χώρα» κ.λπ., η ελληνική αστική τάξη θα απαιτήσει από τους υπηκόους να δεχθούν αδιαμαρτύρητα τα μέτρα. Όμως το σενάριο μπορεί για πολλούς λόγους να μη δουλέψει. Ο σημαντικότερος από αυτούς είναι ότι, παρά τις θυσίες, η χρεοκοπία και μια γενικότερη βαθιά κρίση που θα προσομοιάζει με κατάρρευση μπορεί να μην αποφευχθεί. Για να διεκδικήσει το καλύτερο δυνατόν στο διεθνή καταμερισμό και να εξασφαλίσει διεθνείς συμμαχίες, η ελληνική αστική τάξη θα κάνει το παν για να μας φορτώσει στην πλάτη όλα τα «απαραίτητα» μέτρα και να πειθαναγκάσει τους εργαζόμενους να τα δεχτούν χωρίς σοβαρές αντιδράσεις, διαπραγματευόμενη με τους υποψήφιους διεθνείς της συμμάχους τους ρυθμούς και τους όρους επιβολής των σκληρών μέτρων και προσπαθώντας να τους καταστήσει συμμέτοχους στο πρόβλημα του «πολιτικού ρίσκου».

Τις αγορές βέβαια δεν τις αφορά το πολιτικό ρίσκο, εκτός αν καταλήξει σε στάση πληρωμών. Τις Βρυξέλλες το πολιτικό ρίσκο, δηλαδή μια μείζων κοινωνική αναταραχή και εξέγερση ενάντια στα μέτρα, τις αφορά πολύ πιο άμεσα: Αφενός γιατί θα μπορούσε να αποδειχθεί μεταδοτική στην ευρωπαϊκή ήπειρο και αφετέρου γιατί θα πολλαπλασίαζε τις κερδοσκοπικές πιέσεις ενάντια στο ευρώ.

Από το όλον στο μέρος

Εν τέλει, η "αλυσίδα" των συνεπειών έχει ως εξής:

Ο νομισματικός πόλεμος δολαρίου - ευρώ είναι μια μείζων αναταραχή των παγκόσμιων ισορροπιών στο ξεκίνημα του "παγκόσμιου πολέμου" για την ανταγωνιστική διαχείριση της κρίσης του χρέους, η οποία "τεστάρει" τις υφιστάμενες ισορροπίες της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
Η μαζική επίθεση στο ευρώ "τεστάρει" τις ισορροπίες και τα ελλείμματα της αρχιτεκτονικής του ευρώ και της ευρωζώνης.
Η επιλογή των καπιταλιστικών ελίτ της ευρωζώνης, προεξάρχουσας της Γερμανίας, είναι να μεταφέρουν όλη την πίεση στον ελληνικό καπιταλισμό, ζητώντας του να φανεί αντάξιος του ευρώ (που τόσα κέρδη του έχει χαρίσει), ώστε να παραμείνει άξιο μέλος της "αγίας οικογενείας" του αναπτυγμένου καπιταλισμού.
Η ελληνική κυβέρνηση, για λογαριασμό του ελληνικού καπιταλισμού και του ελληνικού κεφαλαίου, αποδέχεται να "μεταφερθούν" οι τρομακτικές αυτές πιέσεις στους Έλληνες εργαζόμενους, τη νεολαία, τους μετανάστες, τις γυναίκες. Για να διατηρήσει τα κεκτημένα της ένταξής του στον αναπτυγμένο πυρήνα της ευρωζώνης και να έχει τις μικρότερες δυνατές απώλειες από αυτή την "περιπέτεια", ο ελληνικός καπιταλισμός επιλέγει να πάρει "όλα τα απαραίτητα μέτρα". Ο μεγάλος συνασπισμός της συναίνεσης που διαμορφώνεται (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ), η στρατηγική της "ασφάλειας" και της "μηδενικής ανοχής" και η συναίνεση του φόβου («υπάρχουν και χειρότερα») είναι τα όπλα του. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι για να αποτρέψει τη ματαίωση της εφαρμογής των μέτρων θα χρησιμοποιήσει αδίστακτα, στο όνομα των «εθνικών συμφερόντων», και το κοφτερό μαχαίρι της καταστολής αν η συναίνεση του φόβου αποτύχει. Για να υπερασπιστεί τα δικά του συμφέροντα που απειλούνται και όχι επειδή είναι υπόδουλος στις Βρυξέλλες.

Από το μέρος στο όλον: τι να κάνουμε

Είναι γι’ αυτούς τους λόγους που:

Το βασικό καθήκον της ελληνικής Αριστεράς είναι να οργανωθεί και να οργανώσει μια μεγάλη ταξική - κοινωνική αναμέτρηση με την ελληνική αστική τάξη, τους Έλληνες τραπεζίτες, βιομήχανους και εργοδότες, αλλά και το πολιτικό τους σύστημα και την κυβέρνησή τους. Ο εχθρός είναι εντός των τειχών, στις τράπεζες, στον ΣΕΒ, στα υπουργεία, στα «στρατηγεία» του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ! Γι’ αυτό, το βασικό μας σύνθημα πρέπει να είναι: ΚΑΤΩ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ! Αυτό το σύνθημα συμπυκνώνει περιεκτικά την πολιτική της Αριστεράς: Στοχοποιεί τον αντίπαλο εδώ (και όχι «αλλού»), μέσα και όχι «έξω». Ξεκαθαρίζει τα αντίπαλα μπλοκ δυνάμεων: είναι από τη μια μεριά ο ελληνικός καπιταλισμός, η αστική τάξη και οι σύμμαχοί της, το πολιτικό της σύστημα, η κυβέρνησή της, κι όχι όσοι θέλουν (ή «έχουν τα κότσια») να αντισταθούν τις Βρυξέλλες εναντίον όσων υποτάσσονται σ’ αυτές. Στοχεύει στην «αχίλλειο πτέρνα» του όλου πλέγματος δυνάμεων που απειλούν να συνθλίψουν τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα: ο πιο απτός, άμεσος, προσιτός και αποτελεσματικός τρόπος για να χτυπηθεί η νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική της ευρωζώνης και να αποκρουστούν τα σχέδια των «αγορών» είναι να ανατραπεί η πολιτική που αντιπροσωπεύει και εξειδικεύει τις επιδιώξεις τους: το κυβερνητικό Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης 2010-2013. Μόνο αν μετατρέψουμε την Ελλάδα σε «αδύναμο κρίκο» της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης της κρίσης του χρέους θα συνεισφέρουμε με τον πιο αποφασιστικό τρόπο το «εθνικό μας μερίδιο» στο διεθνή αγώνα ενάντια στους πλανητικούς και ευρωπαϊκούς μηχανισμούς πειθάρχησης και λεηλασίας των λαών. Αν το σύστημα κινείται από το όλον στο μέρος, επιβάλλοντας και ομογενοποιώντας πολιτικές και εξαπολύοντας τους μηχανισμούς πειθάρχησης, η διαλεχτική της αντίστασης των λαών είναι από το μέρος προς το όλον. Η παλιά, καλή, θεμελιώδης αρχή: ο διεθνισμός θεμελιώνεται και «αποδεικνύεται» πρώτα απ’ όλα από τη βούληση και ικανότητα να παλεύουμε το «δικό μας» καπιταλισμό, τη «δική μας» αστική τάξη. Ταξικός «προσδιορισμός» των αγώνων, των κινημάτων και των αντιστάσεων σε εθνικό επίπεδο - διεθνοποίηση των δυναμικών που αναπτύσσονται. Πολλαπλασιασμός των «αδύναμων κρίκων» και διεθνιστική αλληλεγγύη, συντονισμός και συνεργασία μεταξύ τους. Συντονισμένες διεθνείς κινητοποιήσεις από τα κινήματα αντίστασης και την Αριστερά. Αυτό θα έπρεπε να είναι το σχέδιο της Αριστεράς. Οι αφορμές και τα σημεία αιχμής για τη δημιουργία «αδύναμων κρίκων» και την επίτευξη ρήξεων στο σύστημα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και την Ε.Ε. του κεφαλαίου μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με τις αφορμές και τις αιχμές. Όταν ήθελαν να επιβάλλουν στους ευρωπαϊκούς λαούς το «ευρωσύνταγμα», η μέθοδος για τη δημιουργία αδύναμων κρίκων ήταν η καταψήφισή του σε χώρες που γίνονταν δημοψηφίσματα. Ακόμη και τότε όμως, η μεγάλη σύγκρουση γινόταν μέσα, στις ίδιες αυτές τις χώρες. Φυσικά, χρειαζόμαστε και ένα πλαίσιο διεθνούς αλληλεγγύης των λαών στον κοινό αυτό αγώνα και αγωνιστικής συνεργασίας ανάμεσα στους από κινηματική σκοπιά «αδύναμους κρίκους». Ποιο είναι το διεθνές και ευρωπαϊκό μας «πρόγραμμα»;

Εδώ θα χρειαστεί η Αριστερά και τα κινήματα να επεξεργαστούν κοινές αιχμές, συνθήματα, στόχους:

Απέναντι στους διεθνείς κερδοσκόπους πρέπει να προβληθεί το αίτημα για ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ και ΜΕΡΙΚΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥ! Τέτοια αιτήματα θα ωριμάσουν γρήγορα καθώς θα προστίθενται διαρκώς νέα επεισόδια και νέοι «αδύναμοι κρίκοι» στην «κρίση του χρέους» στον αναπτυγμένο κόσμο.
Απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να προβληθεί το άμεσο αίτημα για ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ του ελληνικού χρέους και όποιων άλλων χωρών-μελών της Ε.Ε. απαιτηθεί από την ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, αίτημα που είναι η καλύτερη «εισαγωγή» στο συνολικότερο αίτημα για ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο και ανατροπή του σημερινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Με αιτήματα όπως: ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΤΟΥ ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ (αυτή και όχι το Σύμφωνο Σταθερότητας απαγορεύει τη χρηματοδότηση των χωρών-μελών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ, ΠΛΗΡΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΚΡΙΤΗΡΙΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗΣ!

Αν, αντί να έχουμε και να εφαρμόσουμε μια τέτοια, ταξική και διεθνιστική πολιτική, εγκλωβιστούμε σε μια σε τελική ανάλυση αφήγηση περί «παλλαϊκού ξεσηκωμού ενάντια στους ξένους δυνάστες», αν υποκύψουμε στα θέλγητρα του ρομαντικού εθνοκεντρισμού, ελλοχεύει ο κίνδυνος πολλαπλών στρεβλώσεων και στην πορεία μεγάλων και καθοριστικών λαθών. Να βάλουμε τη διαχωριστική ανάμεσα σ’ αυτούς που «έχουν κότσια», «εθνική αξιοπρέπεια» και μπορούν «να ορθώσουν ανάστημα» στις Βρυξέλλες ή τις αγορές και στους «υποτελείς». Να πιστέψουμε ότι η ελληνική αστική τάξη δεν οργανώνει συνειδητά την επίθεση ενάντια στα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα για να υπερασπιστεί τα κεκτημένα από την ένταξή της στο «κλαμπ» του αναπτυγμένου καπιταλισμού, αλλά επειδή -χωρίς να το θέλει ίσως- υποτάσσεται στις Βρυξέλλες. Θα ήταν το καλύτερο άλλοθι για τον «συμπαθή» Παπανδρέου, που «προσπαθεί, δεν θέλει να πάρει τέτοια μέτρα, αλλά «δεν μπορεί να κάνει αλλιώς». Και η καλύτερη συνηγορία στα κυβερνητικά κλαψουρίσματα ότι «προκειμένου να καταστραφούμε εντελώς» και να χάσουμε «την εθνική μας κυριαρχία», πρέπει να υπομείνουμε τα σκληρά μέτρα. Να κολακευτούμε ότι «Εκδικούνται την Ελλάδα για το Δεκέμβρη του 2008» ή «γιατί έχει υψηλό επίπεδο κοινωνικών αντιστάσεων», διαστρέφοντας αφορμές και αιτίες του προβλήματος (αν είναι έτσι όμως, γιατί …πάνε γυρεύοντας για κοινωνικές αναταραχές και διακινδυνεύουν ένα νέο ελληνικό Δεκέμβρη που θα μπορούσε να αποδειχθεί μεταδοτικός – αυτή τη φορά μάλιστα εργατικό;).

Και τελικά να μείνουμε έκθετοι σε ακόμη πιο ριζοσπαστικές εθνικές αφηγήσεις άλλων, του τύπου «οι Γερμανοί ξανάρχονται» (η Γερμανία που …συνεχίζει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά της Ελλάδας αδυνατώντας να ξεχάσει τη Γραμμή Μαζινό – σε λίγο η λαϊκή μυθολογία θα τροφοδοτείται από νέες εκδοχές ελληνο-γερμανικού μίσους και ελληνο-γαλλικής φιλίας), «η Ευρώπη δεν σέβεται την Ελλάδα» (που κάποια, όχι πολύ μακρινή στιγμή μπορεί να αποτελέσει τη βάση του νέου φιλοαμερικανισμού ή της υποκινούμενης συμπάθειας στο ΔΝΤ) ή και ανάποδα «οι Αμερικάνοι που με όλα αυτά θέλουν να επιβάλουν στην Ελλάδα αντεθνικές λύσεις σε Μακεδονικό, Κυπριακό και Αιγαίο» κ.λπ. Μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς ότι σιμά κοντά θα εμφανιστεί και η σχετική ακροδεξιά ρητορεία, οπότε μπορεί να μάθουμε ότι όλα αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια παγκόσμια συνωμοσία των Εβραίων κατά του ελληνισμού. Άλλωστε, προ καιρού ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ είχε δηλώσει σχολιάζοντας τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων συμμάχων «θα βομβαρδίσουν για δεύτερη φορά την Ελλάδα;»…

Αντιπολίτευση δομική - Αριστερά σοσιαλιστική!

Είμαστε στην αρχή εξελίξεων που οδηγούν σε μια μεγάλη, ιστορικής σημασίας ταξική και κοινωνική αναμέτρηση. Για τον ελληνικό καπιταλισμό και τις κυβερνήσεις του η εξίσωση είναι απλή, γιατί δεν συνηθίζουν να λαθεύουν στην αναγνώριση των ταξικών συμφερόντων: πρέπει να συντρίψουν τις εργατικές και κοινωνικές αντιστάσεις, να καθυποτάξουν τη «δική τους» εργατική τάξη, για να αποφύγουν μεγάλες απώλειες στη διαδικασία επαϊεράρχησης των συσχετισμών στο κλαμπ των αναπτυγμένων χωρών. Η εργατική τάξη, τα κινήματα και η Αριστερά βρίσκονται στον αντίποδα: δεν πρέπει να επιτρέψουν μια ιστορικών διαστάσεων καθίζηση των δικαιωμάτων τους που θα «χρηματοδοτήσει» τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου. Η ταξική - κοινωνική αναμέτρηση θα είναι σκληρή. Η πιθανότητα να σπάσουν τα «αναχώματα», να σπάσει η «συναίνεση του φόβου», να έχουμε μια μεγάλη εργατική - κοινωνική κινητοποίηση και πολιτικούς κλυδωνισμούς μεγάλης κλίμακας δεν είναι καθόλου αμελητέα.

Μπροστά στις αδήριτες αναγκαιότητες μιας κοινωνικής - ταξικής σύγκρουσης τέτοιας έκτασης και με τέτοιες διακυβεύσεις, στο μέσον μιας «αιματηρής» οικονομικής και κοινωνικής συγκυρίας ο λόγος και η πράξη της Αριστεράς πρέπει να είναι ανατρεπτικός, αιχμηρός, σοσιαλιστικός. Ο σημερινός οργανωτής των επιθέσεων ενάντια στα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα, ο Γ. Παπανδρέου, είχε προεκλογικά θέσει, εντελώς προφητικά, το δίλημμα «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα»! Η Αριστερά που νιώθει τόσο ηττημένη ώστε δεν έχει το σθένος να θέσει η ίδια αυτό το δίλημμα, είναι ανάξια των ιστορικών περιστάσεων!

Αλλά και ο αντιπολιτευτικός λόγος πρέπει να αρθεί στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων. Η Αριστερά-φορέας «εναλλακτικής λύσης απέναντι στην κρίση», λύσης που μάλιστα δεν συναρτάται ούτε φραστικά με ανατροπές σε σοσιαλιστική κατεύθυνση, είναι καταδικασμένη να προσθέσει υποσημειώσεις και αστερίσκους ενώ η αστική τάξη θα γράφει νέες σελίδες νικών ενάντια στην εργατική τάξη, τη νεολαία, τους μετανάστες, τις κοινωνικές αντιστάσεις.

Τα «μεγάλα ναι» της Αριστεράς, οι ανταγωνιστικοί, δικοί της προγραμματικοί στόχοι, δεν αποσκοπούν στην έξοδο του συστήματος από την κρίση του ούτε μπορούν να εξασφαλίσουν κάτι τέτοιο! Αυτά τα «μεγάλα ναι» στηρίζονται και στηρίζουν τα μεγάλα «όχι» στο σύστημα και την προοπτική ανατροπών στην κατεύθυνση υπέρβασης του συστήματος.

Όλα αυτά παραπέμπουν σε μια αντιπολίτευση αντικαπιταλιστική - σοσιαλιστική, δομική, ανατρεπτική. Που όχι θα συμπληρώνεται αλλά θα βασίζεται και υπηρετεί τη μαζική κοινωνική παρέμβαση, ώστε να πυροδοτηθούν μεγάλης κλίμακας κοινωνικές αντιστάσεις.

Οι κεντρικές πολιτικές και προγραμματικές αιχμές πρέπει επίσης να αίρονται στο ύψος των περιστάσεων:

ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ!

ΕΠΑΝΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΘΕΙ!

ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΩΝ!

ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΩΤΑΤΟ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗ!

ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗ ΤΩΝ ΚΕΡΔΩΝ ΣΤΟ 45%!

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΕΠΙΣΦΑΛΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ!

ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΜΙΣΘΏΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ! ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ!

Τέλος, η κρισιμότητα των περιστάσεων απαιτεί δημόσια και σε ανάλογους τόνους έκκληση για συστράτευση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς στη βάση του κεντρικού στόχου της ανατροπής του Προγράμματος Σταθερότητας και της κοινής δράσης πάνω σε μερικές κεντρικές προγραμματικές - πολιτικές αιχμές. Όποιοι δεν ανταποκριθούν σε ένα τέτοιο δημόσιο κάλεσμα, ας έχουν ακέραιη την ευθύνη της άρνησής τους – οι εργαζόμενοι και η νεολαία θα τους κρίνουν πολύ αυστηρά! Όταν το ελληνικό κεφάλαιο έχει εξασφαλίσει τη συναίνεση του «μεγάλου συνασπισμού» ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ στην επίθεση στα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα, οι εργαζόμενοι έχουν ανάγκη πολιτικής στήριξης, μιας αντίστοιχης πολιτικής συναίνεσης της Αριστεράς στην υπεράσπιση των συμφερόντων τους!

Αθήνα 18.2.2010

Ο τυφλός καπιταλισμός του χρήματος δεν μετράει το πολιτικό ρίσκο (δηλαδή οι κερδοσκόποι). Ο «θεσμικός» καπιταλισμός το μετράει – όσο μπορεί.

Λόγος κατά της παγκοσμιοποίησης: το εθνικό θέατρο το πιο βασικό. Τώρα; Η εμπλοκή στις διεθνείς διενέξεις το πιο βασικό;

συνιστώσα

2010-02-26T09:52:00.001+02:00

Πολιτική ρητορική εν μέσω κρίσης

Παπανδρέου: «Ζητώ από τα πολιτικά κόμματα να στηρίξουν την πολιτική εξυγίανσης... για να απελευθερωθεί η χώρα από την «διπλή κηδεμονία» των χρηματοπιστωτικών αγορών και της… Ευρωπαϊκής Ένωσης» ... «Αφαιρέθηκε ένα κομμάτι της κυριαρχίας μας... [Α]ς κάνουμε τώρα τη δουλειά μας με σκοπό η Ελλάδα να γίνει ξανά κυρίαρχη της τύχης της».

Δασκαλόπουλος (ΣΕΒ):«Ή θα υποστούμε συνειδητά ως λαός τις αναγκαίες θυσίες... ή θα περιέλθουμε στην ακόμη σκληρότερη κηδεμονία των Βρυξελλών και των αγορών...».

Τεγόπουλος (Ελευθεροτυπία): «Η τιμωρία... που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες και αποδέχεται... η ελληνική κυβέρνηση είναι αναποτελεσματική».

Η κρίση που ζούμε είναι πολυδιάστατη, δομική και θα είναι παρούσα πολλά χρόνια. Ωστόσο, οι πολιτικές εξελίξεις αφορούν τη δημοσιονομική διάσταση της κρίσης. Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο, όμως τα ζητήματα που αναδεικνύονται αφορούν το σύνολο του παγκόσμιου προηγμένου καπιταλισμού και ιδιαίτερα την Ευρώπη (ασυδοσία των διεθνών χρηματαγορών, εμμονή των κυρίαρχων δυνάμεων της ΕΕ στη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, προσπάθεια να εκμεταλλευτούν οι εθνικές αστικές τάξεις της ΕΕ την κρίση για να ισοπεδώσουν ό,τι κατακτήσεις των εργαζομένων έχουν απομείνει). Επομένως, τα δημοσιονομικά προβλήματα και η συνεπακόλουθη τρομοκρατία δεν είναι ένα ελληνικό, ένα εθνικό ζήτημα. Η δραματική κατάσταση των εργαζομένων σε Ισπανία, Ιρλανδία, Πορτογαλία κα (αλλά και στη Γερμανία που παρά τα «καλά δημοσιονομικά», επιβάλλεται ο μεγαλύτερος ρυθμό μείωσης αποδοχών στην ΕΕ) αναδεικνύει oτι το πολιτικό σχέδιο των εργαζομένων πρέπει να συμβαδίζει με το γεγονός ότι τα προβλήματα είναι απολύτως αλληλένδετα και αλληλοτροφοδοτούμενα στον ευρωπαϊκό χώρο.

Πώς θα αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες της κρίσης από τη σκοπιά των εργαζομένων; Η λογική που πρέπει να εκπέμψουμε είναι «ούτε βήμα πίσω», η οποία προϋποθέτει α) την αποκάλυψη της πολιτικής ρητορικής των ισχυρών: την κεντρική επιλογή της εθνικής συναίνεσης (όλοι μαζί εναντίον της κρίσης), τη δευτερεύουσα του πατριωτικού μετώπου (‘εμείς’ εναντίον των ευρωπαίων ‘κηδεμόνων’) και μίγμα αυτών. Και β) την ανάδειξη της πρότασης της ριζοσπαστικής αριστεράς για ένα πανευρωπαϊκό μέτωπο εργαζομένων και υποτελών τάξεων (συνεδριακή απόφαση).

Και ενώ η περίπτωση της εθνικής συναίνεσης είναι προφανές ότι ισοδυναμεί με ταξική αυτοκτονία, η περίπτωση του πατριωτικού μετώπου θέλει μεγάλη προσοχή. Το πατριωτικό μέτωπο συνιστά υπαγωγή των εργαζομένων στην ηγεμονία μεσαίων και ανώτερων μερίδων, οι οποίες τα προηγούμενα χρόνια με ευαγγέλιο τον νεοφιλελευθερισμό και την ΟΝΕ πλιατσικολόγησαν στην κυριολεξία πάνω στους εργαζόμενους.

Η ρητορική του πατριωτικού μετώπου ισοδυναμεί με αθώωση των υπεύθυνων οικονομικών και πολιτικών δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας για τη σημερινή κατάσταση (αφού φταίνε κυρίως οι ξένοι). Σήμερα που αποκαλύπτεται η καταστροφή που προκάλεσαν και πιέζονται και οι ίδιες, προσπαθούν να θολώσουν τα νερά.

Στη δήθεν φιλεργατική εκδοχή της επιρρίπτει στους υπαίτιους την κατηγορία ότι είναι υποτελείς και δεν αντιστέκονται στους ξένους! Δηλαδή, οι θύτες, αυτοί που υλοποίησαν και συνεχίζουν να υλοποιούν την πιο σκληρή, αντιλαϊκή πολιτική εμφανίζονται να είναι από τη μεριά των θυμάτων - κομμάτι του εθνικού κορμού που δήθεν καταπιέζεται από εξωτερικούς εχθρούς - και το πρόβλημα είναι η υποτέλειά τους!

Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι δυνάμεις κέρδισαν από την πολιτική που οδήγησε στην κρίση και σχεδίασαν από κοινού με τις αντίστοιχες δυνάμεις στις άλλες χώρες το νεοφιλελεύθερο έκτρωμα της ΕΕ. Δεν εξαναγκάστηκαν να το κάνουν! Το επέλεξαν και εμμένουν σε αυτή τη σκληρά ταξική επιλογή. Παρά το άνισο επίπεδο ανάπτυξης στο εσωτερικό της ΕΕ, το βασικό της χαρακτηριστικό είναι ο συντονισμός μεταξύ των κυριάρχων δυνάμεων για την επιβολή της πολιτικής τους σε όλες τις χώρες. Σε κάθε περίπτωση, δεν αποτελεί πρόβλημα των εργαζομένων ο εσωτερικος ανταγωνισμος των αστικών τάξεων, αλλά ο κοίνος τους αγώνας εναντίον των δυνάμεων της εργασίας σε όλη την Ευρώπη.

Αποκαλυπτική είναι η περίπτωση της «επιτήρησης» της ελληνικής οικονομίας. Ενώ η όλη διαδικασία συνιστά (σε ό,τι αφορά τους εργαζόμενους) στήριξη των κυρίαρχων δυνάμεων της ΕΕ στην επίθεση της ελληνικής κυβέρνησης και των οικονομικά ισχυρών στους εργαζόμενους (τα επιπλέον μέτρα αποτελούν διακαή πόθο τους πολλά χρόνια), εμφανίζεται ως «χτύπημα» στην εθνική κυριαρχία. Δηλαδή, μια σκληρά ταξική επίθεση μετατρέπεται σε εθνική υπόθεση! Αν όντως πλήττεται η εθνική κυριαρχία τότε η μόνη απάντηση είναι ο κοινος αγώνας καταπιεστών και καταπιεζόμενων...

Η φιλεργατική εκδοχή (οι Έλληνες εναντίον των ξένων και των ντόπιων συνεργατών τους) παρέχει ένα πλαίσιο αγώνα που αποπροσανατολίζει (η σύγκρουση είναι ταξική και όχι εθνική), ενσωματώνει στον κυρίαρχο λόγο και τελικά υπονομεύει την έκβαση της πάλης.

Η δική μας απάντηση για ένα πανευρωπαϊκό μέτωπο των εργαζόμενων και των υποτελών τάξεων για την ανατροπή σημαίνει συντονισμένη αντεπίθεση των εργαζομένων απέναντι στις εθνικές αστικές τάξεις τους και την αρχιτεκτονική της ΕΕ. Η ένταξη σε αυτό το μέτωπο και άλλων στρωμάτων που πλήττονται εξασφαλίζει την ηγεμονία των δυνάμεων της εργασίας και όχι το αντίστροφο. Αποτελεί τη μόνη επικίνδυνη γραμμή (κοινή σε Ελλάδα και Γερμανία) κατά του νεοφιλελευθερισμού και της αρχιτεκτονικής της ΕΕ.

Εν κατακλείδι, α) πρέπει να αναμετρηθούμε με τη λογική της εθνικής υπόθεσης (σε όλες τις εκδοχές της). Όπως δεν ήμασταν όλοι μέρος της «ισχυρής Ελλάδας» την περίοδο της «ανάπτυξης» (οι εργαζόμενοι ήταν τα θύματα) έτσι και στην περίοδο της κρίσης δεν μας αφορούν οι «εθνικοί αγώνες» αλλά να μην πληρώσουν την κρίση οι εργαζόμενοι. Και β) οσο και να «σκληρύνουμε» την πολιτική μας εκφώνηση δεν θα συμβάλουμε στον αγώνα των εργαζομένων αν δεν την εντάσσουμε σε ένα σχέδιο που υπηρετεί τα συμφέροντά τους και δεν αποφύγουμε διατυπώσεις που ακούσια ενισχύουν την πολιτική ρητορική των αντιπάλων (και αν δεν αλλάξουμε προσανατολισμό στη δράση μας όπως έχω υποστηρίξει αλλού).

2010-02-26T09:49:00.001+02:00

ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ ΤΟΥΣ = Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΜΑΣ

«ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΡΠΑΝΕ ΤΟ ΦΑΪ ΑΠ’ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

κηρύχνουν τη λιτότητα.

Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα

ζητάν θυσίες.

Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

για τις μεγάλες εποχές που θα ‘ρθουν.»

Μπέρτολτ Μπρέχτ

“Επιτέλους”! Αυτό αναφώνησε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δημ. Δασκαλόπουλος, μετά το πρόσφατο διάγγελμα του πρωθυπουργού. Ενθουσιάστηκε από τη σκληρότητα των μέτρων που εξαγγέλθηκαν. Τώρα που μπήκαμε σε επιτήρηση θα πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Τον περασμένο Οκτώβριο βρέθηκε σε μια έκθεση στο Λονδίνο κι αγόρασε ένα πίνακα 1,5 εκατ. $. Όσα θα βγάλει ένας εκπαιδευτικός δουλεύοντας 60 χρόνια ή ένας εμποροϋπάλληλος δουλεύοντας 80 χρόνια ! Είναι να μη χαίρεται με τη σκληρή λιτότητα (των εργαζομένων) και με την επιτήρηση;

Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει συσσωρευμένος τεράστιος πλούτος κι εμείς πρέπει πάλι να πληρώσουμε για χρέη που ποτέ δεν δημιουργήσαμε. Τα ταμεία είναι άδεια αλλά και οι τσέπες μας επίσης. Ποιοι έχουν τέλος πάντων τα λεφτά;

Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα :

Τα τελευταία 12 χρόνια το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 60%. Αφού το δικό μας – των εργαζομένων – εισόδημα δεν αυξήθηκε καθόλου, ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΟΛΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ;
30.000 ελληνικές οικογένειες διαθέτουν στα τμήματα private banking των τραπεζών περίπου 50 δις € ενώ άλλα 40 δις έχουν καταθέσει έλληνες πολίτες στο εξωτερικό. Μάλλον δημόσιοι υπάλληλοι θα ‘ναι.
Μόνο οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες είχαν κέρδη: 11,8 δις € το 2009, 10 δις το 2008 και 11,3 δις το 2007. Η Εθνική Τράπεζα την τελευταία πενταετία είχε κέρδη 6,3 δις €. Το 2009 η ΔΕΗ πραγματοποίησε κέρδη 1,1 δις ενώ προέβλεπε ο προϋπολογισμός της 531 εκατ. €.
Ελληνικές επιχειρήσεις (υπολογίζονται 4.000) έχουν επενδύσει σχεδόν 20 δις € στο εξωτερικό, από τα οποία τα 16 δις στα Βαλκάνια.
Την τετραετία 2004 – 2008 χαρίστηκαν πάνω από 9 δις € σε περίπου 50.000 επιχειρήσεις ( τα 5,1 δις από τη μείωση του συντελεστή φορολόγησης των κερδών από 35% σε 25% και 3,5 δις από τις δυο ρυθμίσεις περαίωσης ανέλεγκτων χρήσεων.)
Υπάρχουν 10.000 υπεράκτιες (offshore) εταιρείες ελληνικών συμφερόντων που διακινούν γύρω στα 500 δις € και το δημόσιο χάνει ετησίως από φόρους 6 δις.
Κάθε χρόνο οι καταναλωτές πληρώνουν και οι επιχειρήσεις εισπράττουν αλλά δεν αποδίδουν περί τα 6 με 6,5 δις € από ΦΠΑ.
Η εισφοροδιαφυγή φτάνει τα 8 δις € ετησίως.
Πάνω από 5.000 επιχειρήσεις οφείλουν 31 δις € στο δημόσιο.
Οι έλληνες εφοπλιστές αγόρασαν το 2009 -χρονιά κρίσης- 164 μεταχειρισμένα πλοία διαθέτοντας 3,16 δις $. Μικρό ποσό για τους εφοπλιστές. Ο ελληνικός εφοπλισμός ελέγχει σχεδόν το 20% του παγκόσμιου στόλου και το 40,9% της κοινοτικής ναυτιλίας. Αν και αποτελεί παγκόσμια δύναμη στηρίζεται σημαντικά από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Η Εθνική Τράπεζα τους έχει δανείσει 3,5 δις €, η Πειραιώς 2 δις € κι ακολουθούν οι υπόλοιπες. Με τις δικές μας, τις λαϊκές αποταμιεύσεις – καταθέσεις οι τράπεζες χρηματοδοτούν το «θαύμα» της ελληνικής ναυτιλίας.
Κι επειδή είμαστε παραδοσιακά ναυτική χώρα δεν θα μπορούσε να υστερούμε και σε κότερα, θαλαμηγούς κλπ. Ο Θοδ. και Γιάννα Αγγελοπούλου πούλησαν τη θαλαμηγό τους -που ήταν η καλύτερη στη χώρα- κι αγόρασαν ένα υπερσύγχρονοmega yacht μήκους 85,6 μέτρων κι αξίας 150 εκατομ. $. Ο εφοπλιστής Προκοπίου έχει παραγγείλει θαλαμηγό 106 μέτρων και αξίας πάνω από 100 εκατ.$. Ο Π. Δράγνης έχει κότερο 82 μέτρα. Έχει γραφτεί ότι η θαλαμηγός του Μελισσανίδη κοστίζει 65 εκ., του Κούστα 60 εκ., του Βαφειά το ίδιο κι ακολουθούν άλλοι με ακριβότερα κι άλλοι με φθηνότερα κότερα, όπως Κοπελούζος, Πατέρας, Τσάκος, Αλαφούζος, Δημ. Κωστόπουλος, Ρέστης, Βασιλάκης, Κοντομηνάς, Μαρινόπουλος κλπ. Ο Σπ. Λάτσης νοικιάζει την 117 μέτρων «Τurama», σε μη έχοντες κότερο επιχειρηματίες, αντί 90.000 € τη μέρα !
Μη νομίσετε ότι υστερούμε και στον αέρα. Διακόσια είκοσι ιδιωτικά αεροπλάνα είναι καταγεγραμμένα στα ελληνικά νηολόγια (χώρια όσα είναι σε νηολόγια του εξωτερικού ). Η Μαρ. Λάτση έχει 3 ιδιωτικά τζετ (Boeing 757, Boeing 737 και Gulfstream IV), o Βγενόπουλος 2 (Cesna και Falcon 900), o M.Κυριακού ένα και καλό αξίας 50 εκ., ο Ρέστης ένα των 47 εκ., ο Κόκκαλης, ο Μελισσανίδης, ο Τσακίρης, ο Μαρινάκης, ο Θοδ. κι η Γ. Αγγελοπούλου και πολλοί άλλοι. Τα έξοδα συντήρησης ενός τέτοιου αεροσκάφους φτάνουν το χρόνο 1 με 1,5 εκατ. € !
Ο Λ. Λαυρεντιάδης ξόδεψε το Δεκέμβρη 70 εκ. € κι αγόρασε το 31,3% τηςProton Bank αφού πρωτύτερα είχε δώσει 36 εκ. για το 50% του γηπέδου Καραϊσκάκη και άλλα 86 εκ. για να επαναγοράσει τη «Νεοχημική», από την πολυεθνική Carlyle. Έδωσε και κάτι «ψιλά» για ν’ αποκτήσει μερτικό σε κάποια από τα μεγαλύτερα ΜΜΕ της χώρας (13,53% στον Πήγασο, που ελέγχει ΜEGA και Έθνος, 9,62% στην Ελευθεροτυπία, κι ελέγχει Flash 9.61, Espresso, City Press, Αthens News, Σφήνα, Ισοτιμία κλπ). Ο Β. Ρέστης αγόρασε το πιο αναγνωρίσιμο τουριστικό αξιοθέατο του Μαυροβουνίου, το νησάκι του Αγ. Στεφάνου, ξοδεύοντας 30 εκ. € και σχεδιάζει να επενδύσει 50 εκ. χτίζοντας βίλες σε αυτό.
Έρευνα του Hotels.com (καλοκαίρι 2009) έδειξε πως η ακριβότερη σουϊτα στον κόσμο νοικιάζεται 50.000$ και είναι του Grand Resort στο Λαγονήσι Αττικής!
Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΟΤ, από το Μάρτη του 2005 ως τον Οκτώβρη του 2009, είχαν υπαχθεί στον αναπτυξιακό νόμο (Ν. 3290/04) 1790 επενδύσεις ξενοδόχων προϋπολογισμού 5,7 δις € και επιδοτήθηκαν με 2,5 δις €. Δηλαδή το 44% ήταν από δικά μας λεφτά. Τζάμπα επενδυτές μιας και τα υπόλοιπα είναι δανεικά από τις δικές μας καταθέσεις στις τράπεζες.
Πάνω που πήγαν να μας πείσουν πως «δεν υπάρχει σάλιο» και λίγο μετά την ανακοίνωση της επιτήρησης, πληροφορηθήκαμε ότι αγοράζουμε 6 γαλλικές φρεγάτες κόστους 2,5 δις €, για να υπερασπίζουν τα «εθνικά μας δίκαια» ανοιχτά της Σομαλίας και στον Περσικό κόλπο.

Δεν αναφέρομαι καθόλου στις μίζες και στα σκάνδαλα (Siemens, Βατοπαίδι, δομημένα ομόλογα, διαγραφή προστίμου 5,5 δις € της «Ακρόπολης» κλπ) γιατί είναι γνωστά. Άλλωστε έχει επιληφθεί κι η ελληνική …«δικαιοσύνη».

Ούτε στα 28 δις € που τέθηκαν στη διάθεση των τραπεζών και τώρα τα χρησιμοποιούν για να δανείσουν το κράτος σαν κοινοί τοκογλύφοι.

Μπορεί να ζούμε όλοι στην ίδια χώρα αλλά είμαστε δυο διαφορετικές χώρες, δυο διαφορετικοί και αντίθετοι κόσμοι. Δυο κόσμοι μέσα στην ίδια χώρα.

Από τη μια ο κόσμος μας: ανεργία, απολύσεις, τρομοκρατία κι εξευτελισμοί στους χώρους δουλειάς, ανασφάλιστη εργασία, μερική απασχόληση, προσωρινή απασχόληση, συντάξεις των 400€ , μισθοί των 700 €, σύνταξη στα 67, δάνεια και κάρτες, τα φροντιστήρια των παιδιών, η βενζίνη στα 1,4 €, ο 14^ος μισθός που κόβεται , η κατάργηση των συμβάσεων, ο φόβος κι η αγωνία για το αύριο.

Κι απ’ την άλλη ο κόσμος τους: τραπεζίτες, επενδυτές, golden boys, βιομήχανοι κι εφοπλιστές, πολυτελείς επαύλεις, ιδιωτικά τζετ, θαλαμηγοί, χειροποίητες Bentley και θηριώδη Hummer, διαμάντια και τσάντες Luis Vitton και Hermes, η Μύκονος, το Κολωνάκι και η Εκάλη, σαλέ και σούσι μπαρ, χαριτωμένοι μόδιστροι και «καλλιτεχνάδες διανοούμενοι λινάτσες», όπως λένε κι οι Active Member. Ένας κόσμος σπατάλης, χλιδής , σαπίλας και παρακμής.

Τελικά λεφτά υπάρχουν αλλά όχι για μας. Είναι δικά μας αλλά δεν είναι για μας. Εμείς τα «γεννήσαμε» αλλά δε μας ανήκουν. Φταίμε όμως κι εμείς γιατί όπως λέει κι η παροιμία «αν δεν εγονάτιζε η καμήλα δεν τηνε φορτώνανε». Η επίθεση που δεχόμαστε από ΠΑΣΟΚ – ΝΔ –ΕΕ και κεφαλαιοκράτες (διεθνείς και εθνικούς) δε θα σταματήσει ποτέ από μόνη της. Τώρα πρέπει να αναχαιτίσουμε την επίθεση, τώρα να διεκδικήσουμε αναδιανομή του πλούτου, έξοδο από τη ληστρική Ε.Ε. του κεφαλαίου. Για να επιστρέψει πάνω από την Ευρώπη το φάντασμα που κάποτε πλανιόταν, όπως έλεγε ο Μαρξ. Για ν’ αρχίσουν πάλι να τρέμουν οι ξεσαλωμένες, σήμερα, κυρίαρχες τάξεις.

Γιάννης Κυρ

Οικονομολόγος, εκπαιδευτικός

2010-02-11T21:57:00.001+02:00

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com/2010/02/blog-post_11.html

2010-01-01T21:17:00.001+02:00

31 Δεκεμβρίου 2009 9:02 μ.μ.: Δημοσιογράφοι, οι Διανοούμενες πόρνες.

Δεν υπάρχει κάτι, μέχρι τη σημερινή μέρα στον κόσμο, που να χρίζει τον τίτλο ''ανεξάρτητος Τύπος''. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω. Δεν υπάρχει ούτε ένας από εσάς που να τολμάει να γράψει την ειλικρινή του γνώμη, και αν το κάνετε ξέρετε εκ των προτέρων ότι δεν θα τυπωθεί ποτέ.
Πληρώνομαι εβδομαδιαία για να κρατάω τις έντιμες απόψεις μου έξω από την εφημερίδα με την οποία συνδέομαι. Άλλοι από εσάς λαμβάνετε παρόμοιους μισθούς για παρόμοια θέματα και όποιος από εσάς φανεί τόσο ανόητος ώστε να γράψει ειλικρινείς απόψεις, θα βρεθεί στο δρόμο να ψάχνει για άλλη δουλειά. Αν επέτρεπα στις ειλικρινείς απόψεις μου να εμφανιστούν στην εφημερίδα μου, πριν περάσουν είκοσι τέσσερις ώρες, θα έχανα τη δουλειά μου.

Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να καταστρέφει την αλήθεια, να ψεύδεται κατάφορα, να διαστρεβλώνει, να διαβάλει, να κολακεύει το θεό του χρήματος και να πουλάει τη χώρα του και τους συνανθρώπους του για το καθημερινό του ψωμί. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω και δεν μπορώ να καταλάβω τι ανοησία είναι αυτή η πρόποση στον ''ανεξάρτητο Τύπο''.

Είμαστε υποτελείς και εργαλεία των πλουσίων ανθρώπων που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Είμαστε μαριονέτες, εκείνοι τραβάνε τα κορδόνια κι εμείς χορεύουμε. Τα ταλέντα μας, οι δυνατότητες και οι ζωές μας είναι όλα ιδιοκτησία άλλων ανθρώπων.

Είμαστε διανοούμενες πόρνες.
Τάδε Εφη ο Σκοτσέζος δημοσιογράφος John Swinton, (1829 - 1901) ο οποίος διατέλεσε αρθρογράφος και υπεύθυνος προσωπικού στην εφημερίδα New York Times για μια δεκαετία περίπου.

2009-12-09T13:50:00.000+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=80LJTeto8MQ

2009-10-29T10:31:00.000+02:00

Δίπλα στον σύντροφό της, Νίκο Μπελογιάννη, θα ταφεί το Σάββατο στις 10:30 το πρωί, η αγωνίστρια και συγγραφέας Έλλη Παππά, που άφησε τα ξημερώματα την τελευταία της πνοή, σε ηλικία 89 ετών.

Η Έλλη Παππά -γόνος μικρασιατικής οικογένειας και αδελφή της Διδώς Σωτηρίου- συνέδεσε τη ζωή της με τους αγώνες της Αριστεράς και υπέφερε διώξεις και εξορίες μέχρι την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια, μετά την απόσυρσή της από τη δημοσιογραφία, είχε αφιερωθεί στο συγγραφικό της έργο που περιλαμβάνει δοκίμια φιλοσοφίας και πολιτικής σκέψης.

Πραγματοποίησε μελέτες για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, όπως «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας» και η «Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας - Η έννοια της ελευθερίας στον προσωκρατικό υλισμό», και μελέτες για τον μαρξισμό και τον λενινισμό, όπως ο «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση -οδοιπορικό από το ρωσικό αγροτικό λαϊκισμό στο λαϊκισμό του Στάλιν» και «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου».

Οι μαρτυρίες της σε χειρόγραφα από τη φυλακή, διηγήματα και θεατρικά που, επίσης, έγραψε έγκλειστη στις φυλακές Αβέρωφ, δημοσιευμένα και αδημοσίευτα άρθρα της στον παράνομο Τύπο του ΚΚΕ, στις εφημερίδες και στα περιοδικά της μεταπολίτευσης όπου εργάστηκε, αναδεικνύουν το ανήσυχο πνεύμα της.

Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920. Μεγάλωσε στον Πειραιά, τέλειωσε το γυμνάσιο της Κοκκινιάς, σπούδασε στη Φιλοσοφική και τη Νομική Σχολή της και στην Γαλλική Ακαδημία.

«Γεννήθηκα στην Σμύρνη, παραμονή της καταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο», γράφει αυτοβιογραφούμενη. «Η μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει».

«Δεν ήμουν παιδί, ήμουν άλλο πράμα και με πέταξε. Επέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της μητέρας μου. Η καταστροφή έφερε την οικογένεια στον Πειραιά. Την υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. Τότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο "άγγελος της ζωής μου", η Διδώ (Σωτηρίου), που ζούσε με την πλούσια αντιδραστική θεία, αδελφή του πατέρα μας. Από τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, από μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, από κοντά κι η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρεις κομμουνιστές».

Η Ελλη Παππά ήταν ήδη από τα γυμνασιακά της χρόνια οργανωμένη σε αντιδικτατορική ομάδα και μετά, στην Κατοχή, προσχώρησε στο ΕΑΜ και στο ΚΚΕ. Έως τη σύλληψή της, το 1950, δούλεψε για τα παράνομα έντυπα, συνεργάστηκε με τον Νίκο Πλουμπίδη και στη συνέχεια με τον Νίκο Μπελογιάννη.

Στη δίκη Μπελογιάννη καταδικάστηκε κι εκείνη σε θάνατο, αλλά η ποινή της δεν εκτελέστηκε, γιατί ο γιος που απέκτησε από τον Νίκο Μπελογιάννη, και που είχε στο μεταξύ γεννηθεί στη φυλακή, ήταν μόλις επτά μηνών.

Αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Αβέρωφ το 1963 και δούλεψε στη σύνταξη της εφημερίδας «Δημοκρατική Αλλαγή». Το 1967 η απριλιανή χούντα την εξόρισε στη Γυάρο. Αποφυλακίστηκε σε ενάμιση χρόνο, γιατί είχε αρρωστήσει σοβαρά. Η Σοβιετική Ένωση την προσκαλεί να τη φιλοξενήσει με τον γιο της, αλλά η ίδια αρνείται γιατί είχε διαφωνήσει με την εισβολή των τανκς στην, τότε, Τσεχοσλοβακία.

Μέχρι την πτώση της δικτατορίας δεν εργάστηκε σε εφημερίδες της εποχής, αλλά σε εγκυκλοπαίδειες και περιοδικά και αργότερα στην εφημερίδα «Μακεδονία», με ψευδώνυμο.

Στη μεταπολίτευση, η Έλλη Παππά συνοψίζει την επανασύνδεσή της με το ΚΚΕ, ως εξής: «Η επανένωση της Αριστεράς ξεκίνησε με καλούς οιωνούς και είχε οικτρό τέλος. Απεχώρησα από το ΚΚΕ, πράγμα που και η ηγεσία του επιθυμούσε».

Δούλεψε στις εφημερίδες «Έθνος», «Μακεδονία» και στο περιοδικό «Γυναίκα» έως το 1990, οπότε και αφιερώθηκε αποκλειστικά στο συγγραφικό της έργο. Τα τελευταία πολιτικά βιβλία της είναι «Αποχαιρετισμός στον αιώνα μου» (εκδόσεις Κέδρος) και «Μακιαβέλι ή Μαρξ» (εκδόσεις Αγρα), κυκλοφόρησαν το 2006.

Η μόδα έχει λόγο!

2009-10-23T23:07:00.001+03:00

Με κοινούς παρανομαστές το design και την αισθητική η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Περιβάλλοντος και Πολιτισμού και η Athens Xclusive Designers Week σας προσκαλούν τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου και ώρα 14.00 στο Συνεδριακό Κέντρο Εθνικής Ασφαλιστικής (Λ. Συγγρού 103-105) σε μια ανοιχτή συζήτηση με θέμα "Μόδα και Αρχιτεκτονική".

Τη συζήτηση θα ανοίξει ο Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, κ. Γιάννης Μιχαήλ.

Θα ακολουθήσει εισήγηση του διακεκριμένου αρχιτέκτονα κ. Αλέξανδρου Τομπάζη και παρουσίαση της φωτογραφικής έκθεσης από την κα Κατερίνα Χατζηκωνσταντίνου, αρχιτέκτονα, υπεύθυνη του προγράμματος "Προστασία και ανάδειξη της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της δεκαετίας του 1930 (μοντέρνου κινήματος) του Δήμου Αθηναίων".

Στη συζήτηση θα πάρουν μέρος οι κκ. Γιάννης Τσεκλένης (Σχεδιαστής Μόδας και Διακοσμητής), Κωνσταντίνος Τζούμας (Ηθοποιός, Ραδιοφωνικός Παραγωγός και Συγγραφέας) καθώς και η κα Αικατερίνη Κατσαμπέ (Πρόεδρος της Εταιρίας Τουριστικής & Οικονομικής Ανάπτυξης Δήμου Αθηναίων), παρουσιάζοντας τη δική τους προσέγγιση για την αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στο design και την αρχιτεκτονική μέσα από αναφορές στην καθημερινότητα και την ποιότητα ζωής των κατοίκων της πόλης.

2009-09-29T19:55:00.002+03:00

1o βραβειο στο Ουκρανια εχεις ταλέντο.

2009-09-27T13:57:00.003+03:00

οταν ο πολιτισμος δεν κρυβεται

2009-09-08T10:34:00.000+03:00

Αθήνα 462 π.χ....Τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, κυρίως αυτά που αποζούσαν απο τη θάλασσα, καθώς και τα μεσαία στρώματα που ασχολούνταν με το εμπόριο και τη ναυτιλία, όταν συνειδητοποίησαν τη δύναμη που τους έδινε ο στόλος, άρχισαν να κινούνται για την κατάλυση του καθεστώτος των γαιοκτημόνων ευγενών. Το κίνημά τους απέβλεπε στη ριζική αλλαγή του καθεστώτος και όχι απλώς στην αφαίρεση της διοίκησης απο τον Άρειο Πάγο και στην επαναφορά του πολιτεύματος του Κλεισθένη. Απαιτούσαν την κατάργηση των κοινωνικών διακρίσεων σε ευγενείς και λαό, και την πλήρη εξίσωση όλων των πολιτών. Έτσι άρχισε ένα λαϊκό κίνημα για την ανατροπή του καθεστώτος των γαιοκτημόνων ευγενών και την εγκαθίδρυση της εξουσίας του λαού. Ηγέτης του επαναστατικού αυτού κινήματος έγινε ο Εφιάλτης, ο γιος του Σοφωνίδου, με πιθανό συνεργάτη τον Αρχέστρατο, στον οποίο η ιστορία δεν κάνει καμία αναφορά. Αυξανομένου του πλήθους, λέει ο Αριστοτέλης, έγινε ηγέτης του λαού ο Εφιάλτης, ο γιος του Σοφωνίδου, ο οποίος εθεωρείτο πατριώτης αδιάφθορος, και επιτέθηκε στη Βουλή του Αρείου Πάγου. Όταν το λαϊκό κίνημα απόκτησε δύναμη, ο Εφιάλτης χρησιμοποίησε τα δικαστήρια της Ηλιαίας που είχε θεσπίσει ο Σόλων και πέρναγε απ'αυτά το ένα μετά τον άλλο τους Αρεοπαγίτες με την κατηγορία της κακοδιοίκησης. Κατα πρώτον εξόντωσε πολλούς απο τους Αρεοπαγίτες, κινώντας εναντίον τους δίκες σχετικές με τη διοίκησή τους. Ο Εφιάλτης έγινε ο φόβος και ο τρόμος των Αρεοπαγιτών και όλων εκείνων που αδικούσαν το λαό, γιατί έτρεμαν στη σκέψη ότι αργά ή γρήγορα θα πλήρωναν για τις αδικίες τους. Ζούσαν συνεχώς μ'αυτή την αγωνία που τους έκανε να μη μπορούν να κοιμηθούν, γιατί μόλις τους έπαιρνε ο ύπνος, έβλεπαν τον Εφιάλτη να τους καταδιώκει για να τους τιμωρίσει. Έτσι επικράτησε μέχρι σήμερα να λέγεται Εφιάλτης κάθε τρομακτικό όνειρο που καταπιέζει την ψυχή και προκαλεί αγωνία. Η επίσημη ιστορία, απο φόβο μήπως τον... αδικήσει, προτίμησε να τον αποσιωπήσει. Έτσι ο μεγάλος αυτός επαναστάτης δεν είναι γνωστός παρά μόνο στους ειδικούς της ιστορίας, ενώ ο συνώνυμός του Εφιάλτης, ο Τραχίνιας, ο προδότης των Θερμοπυλών, είναι γνωστός στους πάντες.

Υ.Γ.

Ένα απόσπασμα απο το βιβλίο "Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΗ" (η εξουσία των πολιτών) που έγραψε ο Χρήστος Γ. Ρήγας. Εκδόσεις ΕΛΕΥΣΙΣ 2008. Με γλαφυρό τρόπο ο Ρήγας φωτίζει αθέατες πλευρές της ιστορίας. Εξαιρετικό απο κάθε άποψη.

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟ BLOG του Θανάση Γκαϊφύλια:

blogs.musicheaven.gr/romanticoffender

Μαρια Φωτιου

2009-09-03T14:32:00.000+03:00

"....Τα στοιχήματα σε σχέση με τη μουσική σ' αυτά τα χρόνια που ζούμε ειναι εάν θα μπορέσει κάποιος απο τη μικρή μας χώρα να γίνει σπόνσορας νέου Ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό, όπως έγινε ένας Μanu Chao ή μια Caesaria Evora . Αυτοί βγήκαν στο παγκόσμιο προσκήνιο απο το πουθενά μόνο απο κάποια συγκυρία κάποιων τρελλών που τους παρήγαγαν. Στις επιλογές του Σάκη ή της Παπαρίζου ή της Καλομοιρας βλέπω μόνο κομπλεξισμούς και έλλειψη προσώπου και κανένα καλλιτεχνικό έργο αξίας απο πίσω .Ενας Β.Παπαθανασίου, μια Μούσχουρη, Φλέρυ, Χατζιδάκης ,Θεοδωράκης ,Μερκούρη κλπ βγάλαν προς τα έξω διεθνώς την αληθινή μας φύση και κουλτούρα ως λαός και γοήτευσαν μ' αυτό τους ξένους ."

http://www.deprofundis.gr/maria-fotiou.html

Βαλκανικός Δρυοκολάπτης

2009-08-14T09:24:00.004+03:00

Βαλκανικός Δρυοκολάπτης, τ΄ ονομά του.
Τελικά είναι τακτικός επισκέπτης της γειτονιάς μου.
Εδώ στην απέναντι κολώνα απο το μπαλκόνι μου.
Ξεμύτισε από μια καρυδιά.

Προμηθέας ολέ!!!

2009-07-31T17:01:00.002+03:00

Μια προγευση του τι θα δουμε στο Ινδιανικο Φεστιβάλ φέτος στον Αλιάκμονα στη Βέροια

http://ethnicarts.blogspot.com/2009/07/indian-festival-in-germany.html

Η Ποσειδωνία πάει.... Βρυξέλλες! - (01-07-2009)

2009-07-31T16:56:00.001+03:00

Ιούνιος 23, 2009

Στις 26 Μαΐου ενώσαμε τις φωνές μας με τα αντίστοιχα γραφεία της Greenpeace στην Ιταλία, τη Γαλλία και την Ισπανία για να τεκμηριώσουμε την αδυναμία των Μεσογειακών κρατών να προστατεύσουν τους «πνεύμονες» των θαλασσών, τα λιβάδια της Ποσειδωνίας.

Η τεκμηρίωση έγινε μέσα από μια επίσημη καταγγελία που υποβλήθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με αποδείξεις ότι οι παραπάνω χώρες παραβιάζουν τις ευρωπαϊκές νομοθεσίες βάζοντας σε κίνδυνο ένα από τα σημαντικότερα θαλάσσια οικοσυστήματα της Μεσογείου.

Τα υποθαλάσσια λιβάδια του φυτού Posidonia oceanica, γνωστά και ως δάση της θάλασσας, θεωρούνται ένα από τα σημαντικότερα είδη της Μεσογειακής παράκτιας ζώνης. Είναι καταφύγια και περιοχές αναπαραγωγής για περισσότερα από 1200 θαλάσσια είδη, προστατεύουν τις ακτές από τη διάβρωση και κάθε τετραγωνικό τους μέτρο παράγει περίπου 14 λίτρα οξυγόνο την ημέρα. Ενώ όμως έχουν αναγνωριστεί από τη Ευρωπαϊκή Ένωση ως οικότοποι προτεραιότητας που πρέπει να προστατευθούν, τα λιβάδια της Ποσειδωνίας έχουν υποστεί σημαντική καταστροφή και υποβάθμιση λόγω της ρύπανσης, των παράκτιων δραστηριοτήτων, της αλιείας, των κλιματικών αλλαγών και της εισβολής ξενικών ειδών.

Στην Ελλάδα, παρατηρείται μια εγκληματική κωλυσιεργία της πολιτικής ηγεσίας, η οποία όχι μόνο δεν έχει προχωρήσει εδώ και χρόνια στις απαραίτητες κινήσεις όπως είναι η χαρτογράφηση των λιβαδιών της Ποσειδωνίας, αλλά και αρνείται να λάβει τα απαραίτητα μέτρα προστασίας ακόμα και για περιοχές που έχουν χαρτογραφηθεί. Πρόσφατο παράδειγμα, η απουσία υπουργικής απόφασης που θα απαγορεύει την αλιεία με συρόμενα εργαλεία στις περιοχές της Άνδρου που χαρτογράφησε πριν ένα χρόνο περίπου η Greenpeace σε συνεργασία με την Ομοσπονδία Παράκτιων Αλιέων και εθελοντές επιστήμονες.

Η χαρτογράφηση είχε λάβει χώρα στα πλαίσια πρωτοβουλίας των παράκτιων αλιέων της περιοχής για τη δημιουργία θαλάσσιου καταφυγίου στην ευρύτερη περιοχή των Βόρειων Κυκλάδων που θα περιλαμβάνει τα νησιά Άνδρος, Τήνος, Μύκονος, Σύρος, Κύθνος και Κέα. Μέσα στην περιοχή προστασίας θα δραστηριοποιούνται αποκλειστικά οι αλιείς της μικρής παράκτιας αλιείας, ενώ θα υπάρχει και ένας πυρήνας απόλυτης προστασίας από κάθε μορφή αλιείας την θαλάσσια περιοχή περιμετρικά του νησιού Γυάρος.

Η Μεσόγειος Θάλασσα χρειάζεται άμεσα ένα δίκτυο θαλάσσιων καταφυγίων που θα προστατεύσουν αποτελεσματικά τα ευαίσθητα οικοσυστήματα, θα οδηγήσουν στην αποκατάσταση των αλιευτικών αποθεμάτων και θα θωρακίσουν τα θαλάσσια οικοσυστήματα από τις κλιματικές αλλαγές. Τα λιβάδια της Ποσειδωνίας αφού εντοπιστούν και γίνει η χαρτογράφησή τους, θα πρέπει να αποτελέσουν κύριο τμήμα του δικτύου των θαλάσσιων καταφυγίων.

greenpeace.gr

2009-07-29T20:54:00.001+03:00

ΕΡΩΤΗΣΗ

29-07-2009

Προς τον κ. Υπουργό Πολιτισμού

Θέμα: Ευώνυμος Οικολογική Βιβλιοθήκη

Η Ευώνυμος Οικολογική Βιβλιοθήκη συμπληρώνει φέτος 15 χρόνια συνεχούς λειτουργίας. Αποτελεί τη μοναδική οικολογική βιβλιοθήκη στην Ελλάδα με την πλουσιότερη συλλογή οικολογικού υλικού κάθε μορφής (20.000 βιβλία, 15.000 τεύχη περιοδικών, 100.000 φωτογραφίες, καρτ ποστάλ, γκραβούρες, χάρτες, πολλές χιλιάδες φύλλα παλαιών εφημερίδων, αποκόμματα, CD ROM, αντικείμενα, χειρόγραφα, πανεπιστημιακά και σχολικά εγχειρίδια, εργασίες ομάδων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, μελέτες, φυλλάδια, λεξικά, εγκυκλοπαίδειες κ.ά.). Τα θέματα που καλύπτει αναφέρονται στην οικολογία, με την ευρύτερη έννοια: περιβάλλον, φυσιολατρεία, παραδοσιακή και οικολογική γεωργία, ορειβασία, οικογεωγραφία, πολιτική οικολογία, ταξιδιωτικά, λαογραφία, προστασία καταναλωτών, πολεοδομία, χωροταξία, οικολογική δόμηση, εργασιακό περιβάλλον, περιβαλλοντική εκπαίδευση, πολιτιστικό περιβάλλον, αρχαιολογία, περιβαλλοντική τεχνολογία, κλπ. στα ελληνικά ή άλλες γλώσσες. Η ιστοσελίδα της είναι από τις πλουσιότερες διεθνώς σε οικολογικό υλικό, με διεθνή αναγνώριση και χιλιάδες “link” από όλο τον κόσμο (15.000 επισκέπτες το μήνα).

Επίσης, η Ευώνυμος σχεδιάζει και υλοποιεί πολύμορφες δράσεις περιβαλλοντικής ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης, με το ειδικό βάρος να δίνεται σε νέες εκδόσεις σημαντικών οικολογικών τίτλων. Ανάμεσα στα βιβλία που έχει εκδώσει η Ευώνυμος τα τελευταία χρόνια (συνολικά περισσότερα από 20 τίτλους) ξεχωρίζουν τα επιστημονικά έργα και διατριβές νέων Ελλήνων επιστημόνων που ασχολούνται με την περιβαλλοντική θεματική καθώς και η καθιερωμένη διεθνώς ετήσια έκδοση της Κατάστασης του Κόσμου του Ινστιτούτου Worldwatch.

Η Ευώνυμος, η οποία είναι αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία, έχει εγκατασταθεί από την αρχή της λειτουργίας της σε τμήμα διατηρητέου κτιρίου του Υπουργείου Πολιτισμού, που βρίσκεται επί της οδού Ασωμάτων 9 στο Θησείο, ύστερα από άδεια νομίμως εγκατεστημένου φορέα, ο οποίος στη συνέχεια έπαψε να λειτουργεί. Το κτίριο παρουσίαζε σοβαρά προβλήματα, θα είχε δε υποστεί ανεπανόρθωτες ζημιές ή και μερική κατάρρευση, εάν δεν είχε δεχτεί την φροντίδα των ανθρώπων της Ευωνύμου, παρά το γεγονός ότι δεν της έχει γίνει επίσημη παραχώρηση της χρήσης από το Υπουργείο. Μέχρι σήμερα έχει επισκευαστεί και μονωθεί η πρόσοψη και το δώμα, ενώ έχουν εγκατασταθεί φωτοβολταϊκά πάνελς που παρέχουν στο κτίριο υψηλό βαθμό ενεργειακής αυτονομίας.

Όλοι οι χώροι του κτιρίου θα μπορούσαν να έχουν ανακαινισθεί για τη διενέργεια εκδηλώσεων σχετικών με το περιβάλλον, το βιβλίο, την περιβαλλοντική εκπαίδευση, τον πολιτισμό. Κτιριακά, θα μπορούσαν να αναδιοργανωθούν τα λειτουργικά στοιχεία του κτίσματος, με απόλυτο πάντοτε σεβασμό στην εξαίρετη διατηρητέα αρχιτεκτονική του φυσιογνωμία, προς την κατεύθυνση του οικολογικού κτιρίου, προσφέροντας ένα ζωντανό παράδειγμα ανακαίνισης υφιστάμενου δημόσιου κτιρίου στο κέντρο της Αθήνας, με τη χρήση καινοτόμων τεχνολογιών εξοικονόμησης ενέργειας, ανακύκλωσης νερού και απορριμμάτων, φιλικών στο περιβάλλον οικοδομικών υλικών, διαμορφώνοντας ένα κτίριο που θα εξασφαλίζει σε μεγάλο βαθμό τις ενεργειακές του ανάγκες από ΑΠΕ.

Η οικολογία, το βιβλίο, ο πολιτισμός, χρειάζονται χώρους ζωντανούς, ανοιχτούς σε δημιουργικές πρωτοβουλίες κάθε προέλευσης, χρειάζονται μια Στέγη της Οικολογικής Σκέψης.

Ερωτάται ο κ.κ. Υπουργός:

- Προτίθεται να ανταποκριθεί στην έκκληση, που έχει παραδοθεί από τις 22/1/2009, των 1.300 ανθρώπων που σας καλούν να παραχωρήσετε στην Ευώνυμο Οικολογική Βιβλιοθήκη τη χρήση του κτιρίου επί της οδού Αγίων Ασωμάτων 9, στο Θησείο, ενέργεια με την οποία έχουν συμφωνήσει και οι υπηρεσίες του υπουργείου σας ;

Οι ερωτώντες βουλευτές

Ανδριοπούλου Σοφία

Κουβέλης Σπύρος

Μητσοτάκης Κυριάκος

Τσούκαλης Νίκος

2009-07-14T09:31:00.000+03:00

2009-07-13T21:10:00.001+03:00

δημοτική κίνηση χαιδαρίου

www.politessedrasi.wordpress.com

simetoxipoliton@gmail.com

....συνεχίζουμε και σας ενημερώνουμε ότι αναρτήθηκαν στο ιστολόγιο μας ,

Πρόταση Αποκατάστασης Παραθαλάσσιου Μετώπου ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ
Το τμήμα των μπαζωμάτων των 120 στρ. μπροστά από την παλιά παραλία, δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά κοινόχρηστο, όπως ήταν και η θάλασσα που μπαζώθηκε. Φυσικά κοινόχρηστα είναι και τα 100στρ., όπως ήταν και στο παρελθόν, πριν τα μπαζώματα.

2009-07-07T19:47:00.001+03:00

2009-07-05T03:55:00.001+03:00

ΕΝΤΟΣ ΔΙΜΗΝΟΥ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ Ο ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΚΤΙΡΙΩΝ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΑ Η ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΩΝ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΩΝ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!